Het is de warmte die we niet hebben.

Pin.

2012-02-11T17:35:00.002+01:00

Dat ze hem al lang had bedrogen, als ze dat had gewild!
En dat zijn collega's van den Ivago zich wel afvroegen hoe ze eruit zag.

Ondertussen stond een dame 4+1+4+1 kledingstukken uit te kiezen.
Want 't was van 5 halen en 1 betalen.

En dat zijn maten haar hadden omschreven als een schoon poepke.
En dat dienen enen haar weer had lastiggevallen.
Maar dat ze haar niet liet doen.

Bleek toen dat 4+1 maar één keer per rekening kon.
Paniek. Heel veel gedenk. Gereken.

Jamoaja. Zo is't wel gemakkelijk ze madamke.
Moatje.

2 rekeningetjes dan maar.

Allé waar. Wat peisen ze wel.
Gierige pin.
Sommigste mensjen.
't Is niet dat duur is waar.

De kassierster excuseerde zich.
Omdat ze lang had moeten wachten.
En ook wel een beetje voor
het gedrag van de collega.

Hoopte ze.

Vurig.

2012-01-24T08:32:00.002+01:00

Ze merkte het de laatste tijd vaker op.
Bij zichzelf.

Dat ze heel af en toe.
Het vurig verlangen had.

Om heel af en toe.
Eens te doen alsof.
Ze in computerspel
met auto's meedeed.

Waardoor ze die andere
wegpiraten.
Gewoon letterlijk
van de baan kon rijden.

En dat is toch wel
een beetje
erg.

Oproep.

2012-01-13T18:41:00.002+01:00

Beste gepensioneerde.

Zo zou ze graag willen beginnen. Ze is het namelijk beu.
En geen klein beetje.

Al zolang ze zich kan herinneren wordt er gesproken over 'de jeugd'.
De jeugd doet het allemaal verkeerd.
Vooral dan met de auto.

Want de jeugd.
Die is gevaarlijk.
Vooral dan op de weg.

En dat is ze stilaan beu.
De jeugd is niet gevaarlijk.
Het zijn de ouderen!

Want zij schijnen andere verkeersregels te kennen.
Voorrang van links.
Als fietser overal en altijd voorrang te hebben.
Spookrijden.
Enzovoort.

Alles kan.
En vooral.
Alles mag!
Voor hen toch.

Dus beste gepensioneerde.
Kijk uit!

Dat doet ze al jaren.
Samen met de rest.
Nu jullie ook nog.

Alstublieft.

Stop.

2012-01-08T17:52:00.002+01:00

Dat ze daar allicht eens
mee mogen stoppen.

Met het voor een altaar staan in trouwkleren.
Met het kopen van huizen.
Met het maken van baby's.

Echt waar.

Ze weet niet wat het is
maar tegenwoordig doet
iedereen dat.

Vroeger was dat iedereen die ouder was.
Tegenwoordig doen de jonkies ook van dat.
En daar, daar kan ze niet mee om.

Ze weet niet waarom.
Of misschien wel.

Misschien wil ze dat
diep van binnen ook.
Misschien ook niet.

In elk geval is het niet voor nu.
Maar voor ooit.

En daar is ze ook blij om.
Maar dat stemmetje diep in haar
Dat gaat daar niet mee akkoord.

Straf.

2012-01-04T18:33:00.002+01:00

Beangstigend en straf. Dat vond ze er van.

Privacy. Dat bestaat tegenwoordig niet meer.
Nooit gedacht dat ze dat als niet-bekende kop ooit zou zeggen.
Maar nu moest ze dat toch even kwijt.

"Wat is dat eigenlijk met de maatschappij van vandaag."
Vroeg ze zich op een doordeweekse dag zo af.
Lichtjes overdreven.
Maar toch!

Mensen bepalen in haar plaats wat men over haar te weten komt.
Zonder dat ze het vragen. Straf!
En dat kan zomaar.

Aja.

Want iedereen doet dat.

En men vond dat leuk.
Zo dingen over haar te weten komen.
En dat kan ook zomaar.

Aja.

Want iedereen doet dat.

Door.

2012-01-03T11:14:00.002+01:00

Moeilijk. Dat is er wel het woord voor.
Voor al dat kiezen.
Zucht.

Ze wil teveel. Zo veel.

Ze wil

de wereld verkennen
op reis gaan dus - de bestemmingen alleen al zijn oneindig
iets betekenen voor iemand
haar eigen kleren kunnen maken
misschien een andere blog runnen
Frans kunnen spreken - liefst vloeiend
nog een andere taal leren
van eletricientje spelen
een eigen huis hebben
en in datzelfde rijtje ook een resem kinderen - ooit
goed met stokjes kunnen eten
iemand iets bijleren
lekker kunnen koken
met hem gaan samen hokken
naar de circusschool gaan
een eigen moestuintje hebben
een reisprogramma maken - een tijdelijk willen
kindertjes helpen
nog eens met gebaren kunnen praten - maar dan goed
gewoon iets ècht goed kunnen
veel dansen, met haar buik, handen, benen, hoofd
nog eens een olifant aaien
iets moois maken - maar dan echt heel erg mooi
in een blinkend prinsessenkleed rondhuppelen
sportief zijn - ha, ha
veel lezen
bijleren
mensen blijmaken
piano spelen

en ga zo maar door en door en door

en rustig worden. dat wil ze ook.
in haar hoofd.

Doorgaans.

2011-11-21T23:00:00.004+01:00

Het lukte niet goed. Al dat afscheid nemen.

Nooit. Nooit zouden ze een onbezorgde jeugd hebben.
Als ze er al een zouden hebben.

Ze prees zichzelf gelukkig. Dacht aan de onbezorgdheid.
Doorgaans. En dan nog.

Triest. Waarlijk triest.

En dan zijn zij het die de boel recht houden.
Wonderbaarlijk.

Gieten.

2011-08-05T21:05:00.003+02:00

Daar waren ze. Tranen. Met tuiten.
Echt tui-ten.

Ze kon niet anders dan wenen. En wenen.
Ohja. En wenen.

Niet daarom en daardoor.
Een beetje maar.

Onverwerkt verdriet.
Frustratie. Stress.
Blijdschap. Opluchting.

En het deed goed.
Achteraf gezien.
Had het deugd gedaan.

Soms moet een mens eens wenen.
Soms. Maar niet teveel.

Plots.

2011-07-04T22:42:00.002+02:00

p l o t s

een gek woord.
Ze had er vroeger nooit bij stilgestaan.
Dat plots, zo plots kon zijn.

Dat het zo een indruk kon nalaten.

Of hoe plots,
plots minder vrolijk klonk dan voordien.

Stel.

2011-06-01T23:03:00.002+02:00

Stel dat nu op dit moment de wereld zou vergaan.
Of er een overval zou gepleegd worden.
Of er een zondvloed zou uitbreken.

Wat dan?

Ze vroeg het zich af terwijl ze stond aan te schuiven.

De man die wat verdwaasd rond zich keek, zou wellicht niet doorhebben wat er aan de hand was.
De vrouw die een baby bij zich droeg en met argusogen de buitenlandse man die voor haar stond in de gaten hield, zou gillen.
Dat ene kind dat kauwgum kauwend de wereld bestudeerde, zou de eerste zijn die zeurde over honger. (Gelukkig voor haar bevonden ze zich in de supermarkt.)

De macho met de tatoeages, die, die zou de wereld redden. Of dat dacht hij toch.
Klein hartje.

Het meisje voor haar zou flauwvallen.
De kassierster zou verstijven van angst.
De oma zou bidden.

En zij?

Roepen? Ondergaan? Wenen?
Zuchten?

Nee.

Hopen dat de wekker afgaat.

Niet.

2010-02-12T15:19:00.002+01:00

Ze dacht dat ze de meeste nu wel al had gehad.
Emoties die een mens kon doormaken.

Niet dus.

Gek hoe twee uitersten zo dicht bij elkaar konden liggen.
Pure blijdschap vs. stil verdriet.

Ze wou zo graag vrolijk zijn.
Maar het enige wat ze kon was huilen.
Stiekem. Binnenin.
Maar ook minder stiekem.

Niemand die ooit had gezegd dat het leven gemakkelijk ging zijn.

Wachten.

2009-12-30T18:29:00.003+01:00

Wachten op liefde
Wachten op iets
Het komt alleen als je niet wacht.

Wacht niet op iemand
Wacht niet langer op iets
Dan zal ze komen... onverwachts.

Het is een zin uit een boek
En het klinkt allemaal mooi
Maar waarom loopt het meestal fout.

Is de warmte weer zoek
Is de kamer plots koud
Zo word ik nog niet-wachtend oud.

In mijn hoofd, in mijn hoofd
Ben ik nog niet aan het begin
En ik wacht, en ik wacht
Op degene die ik bemin.

Lijven en lusten
Niets is mij vreemd
Ik raakte mij al zo vaak kwijt.

In loze verhalen
Verdwalend in lust
Het begint met: "ik had ze beter niet gekust!".

Maar de maan is weer vol
En ik val uit mijn rol
De onrust heeft mij in haar macht.

Dus, doe de glazen maar vol
We leven toch voor de lol.
Ik wacht wel op niemand deze nacht.

In mijn hoofd, in mijn hoofd
Ben ik nog niet aan het begin
En ik wacht, en ik wacht
Op degene die ik bemin.

Pieter Embrechts - Wachten

Beste.

2009-12-21T18:16:00.003+01:00

Ze wist niet hoe ze zich moest voelen.

Teleurgesteld.
Omdat het weer maar eens was gelopen zoals altijd. Terug naar af.
Omdat ze stiekem een heel klein beetje had gehoopt op een andere afloop.
Ook al wist ze het wel. Het is geen goed plan.

Maar vooral.

Opgelucht.
Omdat hij had gezegd wat zij hoorde te zeggen. Omdat hij de woorden had uitgesproken.
Het was niet geweest zoals het zou moeten geweest zijn.
Te gezellig.

Omdat ze schrik had gehad voor het onbekende.
Iets wat nu weer op de lange baan kon worden geschoven.

In elk geval wist ze dat het het beste was wat haar vandaag kon overkomen.

Bezoek.

2009-11-30T23:00:00.002+01:00

Ze vindt het gek.
Dat enkel nog blaadjes aan de toppen van de takken blijven hangen.

Alsof ook de bomen niet willen dat de winter langskomt.

Eigenlijk best logisch.
Wie wil nu ook kaalgeplukt een koning op bezoek.

Hol.

2009-11-21T17:23:00.003+01:00

Duizend regenbogen. Zoveel zijn er te zien in zijn ogen.
Dat vertelden ze haar toch. Al zingend.

Ze waren met z'n 25. Mooi verdeeld over jongens en meisjes.
Elk een jaar of 11.

Ze waren leuk om bezig te zien.
Zich aan het omtoveren tot hoe ze later zouden zijn. Of wilden zijn. 't Werd haar snel duidelijk wie de player zou zijn, goede student en de toegewijde mama. Of de journaliste, jurist en de ultieme verleidster.

Ze had zin om te zeggen dat ze ervan moesten profiteren. Dat het nu nog tof was. Dat ze ervan moesten genieten, nu het nog kon!
Maar ze hield wijselijk haar mond. Ze hadden het ook ooit tegen haar gezegd. Maar de woorden klonken toen hol en betekenisloos.

Ze liet ze nog wat jodelen. En deed zelf vrolijk mee.
Vergat de zorgen en stress van de dag.

En besefte dat holle woorden van betekenis ook nu nog gesprekken vulden.

Daar.

2009-11-21T17:16:00.002+01:00

Stel.

Op een dag wordt ze wakker. Ze staat op. Denkt wat ze die dag gaat doen.
En besluit om naar daar te gaan.
Ze zwalpt wat rond in haar leven en de stad.
En om klokslag 16.03u is ze daar.

Op diezelfde dag wordt iemand anders wakker. In een ander lijf.
Een ander bed, een ander huis, een ander dorp.
Die iemand besluit ook om naar daar te gaan.
Ook om 16.03u.

Samen daar.

Toeval?

Lot?

Inkt.

2009-10-31T01:02:00.004+01:00

12 is de helft van 24.

Ze kennen elkaar al de helft van hun leven.
En in de afgelopen 5 uur hadden ze die 12 jaar opnieuw beleefd.

Gek hoe verschillend ze waren, maar toch ook zo gelijk. Hoe ze elkaar na al die jaren toch nog goed aanvoelden en nog altijd met dezelfde dingen konden lachen. Maar ook hoe verschillend hun interesses en werelden ook waren.

Wat als ze nooit een rode balpen had uitgeleend? Zou hun wereld er zo anders uitzien?
Ze beseft dat een stukje van die 12 jaar werd bepaald door een rode balpen. Gek.

Of hoe inkt echt hun geschiedenis schreef.

Drup.

2009-10-23T23:49:00.003+02:00

En wat hebben we vandaag geleerd?

1. Het leven is hard.
2. De emmer is niet bodemloos.
3. Soms blijft men de emmer dragen ook al stopt het niet met regenen.

angst.

2009-09-27T01:27:00.003+02:00

Ze had het gevoel dat ze de verkeerde dingen kon. Dat ze de verkeerde dingen wist.
Opgevangen in een film, toegepast op haar eigen leven.
Het klopte. Het klopte helemaal.

Ze kon niets echt goed. Ze heeft nooit ergens in uitgeblonken.
Naar haar talent was ze nog altijd op zoek.
Er was niets waarmee ze kon uitpakken.

Ze was er eentje zoals er zoveel rondliepen. Gewoon.
Echt speciaal dat was ze nog nooit geweest.
Zou ze waarschijnlijk ook nooit zijn.
Voor niemand.

En wanneer dat eentje toch eens uit de massa werd gehaald.
Dan vluchtte ze. Liefst zover mogelijk weg.
Ze had angst om te falen.

In zichzelf zijn.

Som.

2009-09-15T23:47:00.003+02:00

Ze zat te lachen naar haar computerscherm.
Net zoals vroeger.

Tot ze zo hard was gekwetst.
Dat ze er niet meer kon naar lachen.
Tot ze het was vergeten.

Hij had haar doen lachen.
Net als vroeger.

Tot ze zo hard moest lachen.
Dat ze er bijna in bleef.
Tot ze doorhad wat hij haar had aangedaan.

Ze was onder de indruk geweest.
Net als vroeger.

Tot ze zo verwonderd keek.
Dat haar ogen er pijn van deden.
Tot ze besefte hoe speciaal hij was (geweest).

Ze had hem gemist.
Net als vroeger.

Tot ze besefte.
Dat niets ooit zal zijn als vroeger.
Tot nu.

Antwoord.

2009-09-15T20:04:00.004+02:00

Raad geven.
Dat kon ze goed.

(Nee, volgens mij heeft ze dat zo niet bedoeld hoor, dat komt ècht wel goed.)

Ze had toch altijd een antwoord klaar.
Of dat niet echt goede raad was of niet, dat liet ze in het midden.

(Twijfel niet zo! Je bent schitterend, ze zal dat echt wel inzien en anders is er iets mis met haar.)

Terwijl ze zich vaak nog nooit in dergelijke situaties had bevonden. En dus onmogelijk degelijk advies kon geven.
Of ze had gewoon nog nooit de kans gekregen om gegeven ideeën zelf uit te proberen.

(Dat cadeautje zal ze wel leuker vinden. Persoonlijk zou dat mij meer bevallen.)

Ze zou zo graag eens de andere kant van de lijn staan. Zelf de vragen stellen.
Hoewel ze meestal te koppig is om raad op te volgen.

(De zee. Ga toch niet naar de Ardennen! kan dan langs de dijk wandelen, gezellig 'ne warme choco' drinken en er valt altijd iets te beleven. Uiteindelijk is het gezelschap het belangrijkste.)

Maar daarvoor.
Daarvoor zou ze met plezier een uitzondering maken.

Herfst.

2009-09-14T18:12:00.004+02:00

De herfst was er.

Ze had het gezien.
Bruine blaadjes die de boom loslieten en in de tuin terecht kwamen.

Ze had het gemerkt.
Rillingen die over haar rug liepen wanneer een koude bries daar passeerde.

Ze had het gevoeld.
Leegte en futloosheid vulden al dagenlang haar leven.

Ze had het willen negeren.
Maar het was niet gelukt.

Ze wil dit niet.
Echt niet.

Speciaal.

2009-08-26T00:18:00.003+02:00

Ze kreeg het warm vanbinnen.
Toen de pretlichtjes in z'n ogen het haar vertelden.

Ze voelde zijn rillingen. Over haar rug.
Toen ze de muziek hoorde die speciaal voor hem werd gespeeld.
Die enkel voor haar werd gezongen.

Ze kreeg hoop.
Of eerder geloof.

Geloof door de warmte van z'n woorden.
In 't feit dat het toch nog bestaat.
Dat het nog kan.
Bij anderen.

Vooruit.

2009-08-22T19:27:00.002+02:00

'Wat is het doel in uw leven? Hebt ge dat?' vroeg hij.

Stilte.

Een doel. Zij. In haar leven.
Confronterend. Zij had geen doel.
Geen doel in haar hele leven.

Ze leefde maar wat.
Maar waarom? Voor wie?

Ze had niemand om voor te werken.
Ze had niemand om naar uit te kijken.
Ze had niemand om mee vooruit te plannen.

Ze had niemand nodig om een doel te stellen.

Een jaar. 12 maanden. 365 dagen.
Zoveel tijd had ze zichzelf gegeven. Zo lang om zich te nestelen in haar nieuw leven. Om gewoon te worden aan de andere wereld die ze was ingewandeld. Om niet te denken maar te voelen.

En nu was de tijd om.
Nu was het tijd om te denken. Over de echte dingen des levens.

Om te beseffen waar ze mee bezig was. Om te beslissen waar ze naartoe wou.
Met zichzelf. En het leven.

Het liefst zou ze terugkeren.
Maar ze moet vooruit.

- 'Nee. Gij?'
'Ik ook niet. Stom he.'
- 'Ja. Ambetant.'

en ze reden vooruit.
Over het asfalt.
Over de tijd.
Over de doelen.

Vooruit.

Verwarring.

2009-08-04T23:05:00.002+02:00

Door wat ze zag.
Meemaakte.

Door wat ze hoorde.
Las.

Door wat ze voelt.
Beseft.

Chaos.
Alom.

Seutig.

2009-06-30T21:37:00.003+02:00

Zo had hij haar blijkbaar genoemd.
Met als uitleg dat hij iemand anders nog wel de eerste de best man zag meenemen als die daar zin in had, maar dat hij haar dat nog niet zag doen.

Daarom. Seutig.

Terwijl ze eigenlijk best wel trots was op het feit dat ze geen goedkoop trutje was.

Bijgevolg. Teleurgesteld.

Zwaar teleurgesteld in hem als persoon en in de maatschappij in het algemeen. Goed om te weten dat het hebben van een beetje zelfrespect en -waarde tegenwoordig al seutig is.

Dus. Pech gehad.
Pech voor hem dat hij er zo over denkt.

Ze weet wel beter.

Content.

2009-06-27T21:55:00.004+02:00

Zo voelde ze zich nu.

De plaats. Het moment.
Hier. En nu. Voelde ze zich gewoon gelukkig.
Gewoon. Gelukkig.

Klokslag 10. In een zomerkleedje. Met de voeten in het gras. Fluitende vogels en een kat die haar omringen. Rustig.
Net een uurtje fietsen in de benen. Ze voelde de ondergaande zon nog op haar rug.

Ze kon duizend dingen bedenken die daar verandering in konden brengen. Maar ze deed het niet.

Ze geniet. Genoot. Heeft genoten.

Zen.

Mislukt.

2009-05-30T21:19:00.003+02:00

Zo had ze zich gevoeld. En zo voelde ze zich nog steeds.

Ze was nog maar eens geconfronteerd met de eenzaamheid van haar bestaan. 't Was triest gesteld. Ook al was het nu niet bepaald iets waar sommige anderen trots op moesten zijn. Maar toch.

Het voelde alsof de trein was vertrokken en zij op het perron was blijven staan. Iedereen in beweging. Zij niet.
Zelfs de laatste wagon. Die van de wanhopigen. Had ze niet gehaald.

Elk bleef op zijn eigen manier in beweging. Of liet zich voortbewegen. Zij wou vooruit maar raakte niet verder dan het eerste spoor.

'Spring dan toch op de trein!', hadden ze gedacht.
'Ik weet niet waar naartoe, niemand wil mij mee.', had zij in gedachten geantwoord.

Zou ze ooit nog op een bestemming geraken?
Of zou de vertraging oplopen?

Tot levenslang.

Handleiding.

2009-05-19T18:24:00.004+02:00

Neurotisch, phsychotisch, chaotisch, labiel en parasotisch.

Zo voelt ze zich vandaag.
De luchtbel is gesprongen.

Hoe ze dacht. Of hoe ze dacht te denken. Was plots verdwenen.
Ze was overgestapt van denken naar voelen?
Of toch ook niet.

Was het wat ze dacht dat ze nu voelde? Voelde ze wat ze dacht te voelen?

Ze denkt teveel.

Ze twijftelt. Terwijl ze voordien zo zeker was van haar stuk.
Ze huilt. En ze weet niet waarom.
Op zoek naar een handleiding van zichzelf.

Ze kan zichzelf niet lezen.

Zucht.

2009-05-12T22:04:00.002+02:00

Ze keek er hard naar uit. Sinds vijf minuten iets minder.

Haar tripje naar de andere kant van de wereldbol.

Zucht. Er was nog 1 kans op 3 dat het toch de goede richting zou uitgaan. Helaas.

Waarom kan het ook nooit eens gewoon goed zijn? Waarom moet er potverdikke altijd iets mis lopen? En dan is ze nog 2 maanden van het vertrek verwijderd. Wie weet wat gaat er nog allemaal fout?

Ze wou het bewust alleen doen. Dat wordt weer mooi verknald door het gezelschap dat haar zal vergezellen. Ze weet nu al dat ze zichzelf niet zal kunnen zijn. Toch niet direct. Misschien na 20 dagen, als ze bijna thuis zijn?

En dat allemaal door iemand die denkt dat de wereld aan haar voeten ligt. Dat iedereen voor haar springt. En vooral dat de rest minderwaardig is.

Ze overdrijft waarschijnlijk. Bijna zeker eigenlijk. Maar toch.

Het is niet hoe ze had gehoopt dat het zou zijn.

Verbouwereerd.

2009-05-02T19:38:00.003+02:00

Ze waren met z'n zessen.

Vader en kroost. Eéntje in de kinderwagen. De andere vier rond de groene containers.

Ze had zelf nog kleren in zo een container geworpen. 'Schoenen samenbinden met de veters' stond er te lezen. En nu zag ze hoe de kleren uit de container werden gehaald. Door de kinderen.

Ze dacht eventjes dat ze zich in een ontwikkelingsland bevond. Maar nee, ze was aan het fietsen op nog geen kilometer van haar woonplaats. En daar, daar riskeerden jonge kindjes zowat hun leven om kleren te vinden.
Ge zult de naakten kleden.

Ze was geshockeerd.
Verbouwereerd.

Ze schaamde zich.
Voor de gigantische zak die aan haar stuur bengelde.
Voor de luxeaankopen in die gigantische zak.
Voor het veel te dure kleedje dat ze niet echt nodig had.

Een voorbijlopende jongeman wisselde een veelbetekenende blik met haar uit.
Terwijl de papa glimlachte naar een dochter die dolgelukkig en trots was met haar veel te grote schoenen.

Ze fietste door.
Met een rotslecht gevoel.

En een nieuwe jurk.

Bijna.

2009-04-23T20:36:00.002+02:00

Ze hadden gepraat. Over hoe hij een blauw oog had opgelopen. En zelf iemand een bloedneus had bezorgd. Over hoe hij andermans kraag aan flarden had gescheurd. En zelf geen lucht meer kreeg.

Hij die de kalmte zelve was. Nooit een vlieg kwaad deed.
Had gevochten.

Ze was bijna uit haar auto gesprongen. En even bijna haar middelvinger wat frisse lucht bezorgd. Ze had zo verdomd veel zin om eens goed haar gedacht te zeggen. Of eens een klein tikje te geven met haar eigen bumper. Maar ze hield zich in. Nog net.

Ze vonden het bizar en tegelijk ook wat angstaanjagend. Dat diep in hun eigen lichaam zoiets schuilt als agressie. En dat de bom plots kan barsten. Als je niet goed oplet.

En dan denk je dat je jezelf na 24 jaar wel kent.

Vergeet.

2009-04-16T21:06:00.002+02:00

Ze weet het. Ze beseft het. En toch doet ze het telkens opnieuw. Hoe hard ze het zich achteraf ook beklaagt. Impulsief zijn. Ze zal het wellicht nooit afleren.

Met als gevolg dat ze het bestaan van deze hersenspinsels niet heeft kunnen verzwijgen. Zucht. In feite is dat niet zo een groot probleem. Er staan geen geheimen neergeschreven, wel stille gedachten. Op haar eigenste verborgen plekje op het meest publieke wereldwijde web ooit.

Ze besefte wel dat de letters die zij typte gelezen werden. Maar nu weet ze ook door wie. Ook al kan ze dat aantal op haar twee handen tellen. Het is angstaanjagend. Bedreigend. Ze voelt zich. Naakt. Kwetsbaar.

Lees en vergeet.

Er.

2009-03-26T17:58:00.002+01:00

Wie op deze verdomde aardbol heeft ooit beslist dat vrouwen zouden worden volgestopt met hormonen? Zoveel hormonen dat ze er van overlopen?

Hormonen die ervoor zorgen dat stemmingswisselingen het leven dat zij leidt momenteel beheren. Ze begint de dag opgewekt, doet zo ook verder de rest van de voormiddag. Maar halverwege de namiddag stopt het plots. Zomaar.

Donderwolken en regenbuien.
Verderf en verdoemenis.

Weg. Er. Mee.

Het Prille.

2009-02-27T17:36:00.003+01:00

Ze had het zich nog zo voorgenomen. Om het over een andere boeg te gooien. Hier. Dat ze niet meer zou komen zagen over onbenullige dingen. Dat ze dat voor zichzelf zou houden.

Mislukt. Het moet er uit.

Ze dacht dat ze er over was. Echt. Maar vandaag bezweek ze alweer. In gedachten.
Het is het lichaam dat het doet. Dat verdomd (voor haar) goddelijke lijf. Zijn het de hormonen? Zou best kunnen, ze weet het niet. Ze weet maar één ding, dat ze er niet tegen kan dat haar verstand het zowat verliest van de rest van haar eigen lijf. Na bijna 24 jaar kan ze haar eigen geheel nog niet eens 100% besturen. Triest.

Het ging zo goed. Ze hadden fun. Gewoon fun.
Tot het ging over Het Prille. Zo werd het genoemd, blijkbaar. Hij had al een hele tijd niets meer gehoord van Het Prille. En tot haar eigen verbazing hoorde ze dat graag. Het Prille was nog steeds pril. De Grote Liefde waarvan ze dacht dat ze er was, was er blijkaar toch niet. Of wel?
Tot hij besefte dat hij Het Prille al lang niet meer had gehoord, laat staan ontmoet. Klonk herkenbaar, veel moeite had hij er blijkbaar (nog steeds) niet voor over.

In elk geval was hij aan het sms'en geslagen. Met succes. Misschien zag hij Het Prille morgen wel terug. En dat deed haar meer pijn dan ze had gehoopt.
Ze denkt dan dat Het Prille Begin misschien geen lang leven beschoren is als er zo wordt gehandeld. Als er zo wordt verwaarloosd, want zo komt het over.

De fun was plots verdwenen en teruggekomen als ergernis en frustratie. Vriendelijk kon ze niet meer zijn en dat had hij gemerkt. Pech voor hem.

En misschien ook wel voor haar.

Bovenop.

2009-02-08T11:22:00.002+01:00

't Is een dunne lijn.
Tussen de ene en de andere kant.

Met die ene kant was ze ondertussen al vertrouwd. Ze werd het haast bijna gewoon. Tranen vonden het al niet meer de moeite om een uitweg te zoeken. Ook al had ze dat graag gewild. Het had misschien opgelucht.

De andere kant. Daarmee was ze zelden in aanraking gekomen. Tot nu. Twee keer zelfs, kort na elkaar.
Ook al wordt verondersteld dat dat de gemakkelijkste kant is, dat was niet zo. Ze vond het pijnlijk, hard en confronterend om te moeten teleurstellen. Om te beseffen hoe het voelt als je aan die ene kant staat.

Ze had het graag anders gehad. Geen ene en geen andere kant van de lijn.

Er bovenop. Gewoon er bovenop.

Wol.

2009-01-29T18:40:00.004+01:00

Ze mag van geluk spreken dat ze niet ver van haar werk woont.

Vorige week mocht ze rechtsomkeer maken toen ze daar 's morgens toekwam. Laptop vergeten.
Daarnet mocht ze rechtsomkeer maken toen ze thuiskwam. Sleutels vergeten.

Verward. De enige omschrijving die past.
Ze vergeet zowat alles. Ze kan niet meer nadenken hoe het hoort. Ze heeft gedachten die ze niet kan verwoorden.

In de knoop met zichzelf.
Gedachten verward met elkaar.

Een bol wol waarvan het begin zoek is.

Transformatie.

2009-01-12T00:10:00.003+01:00

De muis en de olifant. Zij was de muis. Haar beste vriendin was de olifant. 14 jaar geleden.

Ze is altijd die muis gebleven. Uiterlijk tot ze 12 was. Innerlijk altijd. Voor een groot stuk.
Wat zij vertelde, was niet belangrijk.

Zij hield niet van de Spice Girls, dus zij was niet belangrijk.
Zij had nog geen vriendje, dus zij was niet belangrijk.
Zij had nog geen borsten, dus zij was niet belangrijk.

Fan van de Spice Girls is ze nooit geweest. De vriendjes zijn er af en toe een heel klein beetje (geweest). De borsten zijn er eveneens een klein beetje.

Maar was ze daarom niet belangrijk? Mocht ze daarom soms geen olifant zijn?
Tuurlijk wel. Dat besefte ze nu. Zoveel jaar later.

Ze zou een olifant worden. Met een olifantenhuid. Soms.
Maar om van een muis een olifant te maken. Daar is tijd voor nodig.

Ze is op goede weg. Ze komt er wel. Op eigen tempo.

Ooit.

ain't no sunshine.

2008-12-25T22:54:00.003+01:00

Wat als de warmte die er zou moeten zijn, er toch niet is?

Vreemd hoe men, als men dan heeft wat men wil, nog altijd niet tevreden is. Misschien ligt het aan haar. Of aan hem. Aan beiden. Of aan de situatie.

(Ze vond haar weg terug. Naar haar eigen gedachten. Naar hier.
Dankzij die leukerds die haar hersenpan weer eens doen werken.)

Zuurpruimpercentage.

2008-09-09T18:34:00.000+02:00

'Goeiemorgen Prinses'

Exact 1 uur en 6 minuten nadat haar wekker voor de eerste keer afliep, werd ze begroet door een buschauffeur die verdacht veel weg had van Kapitein Grijsbaard en die 'morgenstond heeft goud in de mond' wel heel letterlijk had genomen, gezien zijn gouden tanden. Maar z'n enthousiamse deed zijn ietwat vreemde uiterlijk al snel vergeten.

Het waren de eerste woorden die die dag tot haar werden gericht en ze deden al haar direct glimlachen. De rest van de busrit bleef ze die lach behouden toen ze hoorde hoe de Kapitein de busverlaters een schitterende dag toewenste en jongemannen begroette met 'Dag ridder!'.

Tot haar grote spijt merkte ze echter dat het percentage zuurpruimen op een dinsdagochtend gigantisch was. Slechts enkelen betrapte ze op een glimlach of stiekeme grijns.
Pech voor de rest maar haar dag kon op dat moment al een beetje niet meer stuk.

Dank u, Kapitein!

Voeten.

2008-08-19T18:02:00.001+02:00

Wanneer is iemand raar?

Volgens Van Dale is raar hetzelfde als 'vreemd'. En 'vreemd' zou volgens die dikke dan weer 'afwijkend van het normale, het verwachte' zijn.

Ze week dus af van het normale. Want iedereen had haar bekeken en aangestaard alsof ze vreemd was. Raar. Ie-de-reen maar echt ie-de-reen keek met halfopen tot open mond naar haar toen ze passeerde. Ze dacht eerst dat ze op de trein in slaap was gevallen en vervolgens door een kleuter tot clown was geschminkt, maar een blik in een plas water zei haar dat dat niet zo was. Ook haar haar zag er niet wilder uit dan anders. Haar kleed zat ook nog waar het moest zitten. Ze sleepte ook geen tijger achter zich aan. *zucht* Ze wist echt niet wat ervoor zorgde dat ze er 'vreemd' uit zag.

En toen. Toen merkte ze het op. De blikken gingen naar haar voeten en toen naar haar gezicht. Voeten. Gezicht. Voeten. Naar haar nieuwe schoenen. Zwarte korte laarsjes.
Ze vonden haar nieuwe botjes raar! De laarsjes die zij zo leuk vond. Vonden zij 'raar'.

Eerst voelde ze schaamte. Maar die ging al gauw uit de weg voor vastberadenheid. De rode kaken werd verbannen en de neus ging in de lucht. Ze merkte bij zichzelf dat ze zoiets vroeger nooit zou gedaan hebben. Toen zou ze zich aangepast hebben aan wat de massa 'verwachtte', 'normaal' vond. Maar nu deed ze lekker waar ze zelf zin in had. Zij vond het tof, dus dan moest de rest dat maar ok vinden. *pfoehoe*

En zo ging ze verder met haar botjes. De blikken die bleven komen, ontwijkend. En ze wist nu al dat het haar favoriete schoenen gingen worden.

Haar lievelingsbotjes.

Schouwspel

2008-07-22T16:15:00.000+02:00

Het was gebeurd.

Het meisje waarmee ze meer dan 10 jaar een klas, lief en leed had gedeeld, was getrouwd. Dat impliceerde dat ook zij een trouwwaardige leeftijd had bereikt. Maar daar stond ze liever niet bij stil.

Ze was uitgenodigd op het avondfeest, ook al was die 10 jaar alweer een paar jaar geleden. Ze zat samen met een andere vriendin-van-toen aan een tafeltje met vriendinnen-van-nu. Die laatste hadden allemaal een aanhangsel/vriend meegebracht. Zij niet. Natuurlijk niet. Maar ook daar dacht ze liever niet meer over na.

Op het avondfeest bevond haar tafeltje zich vlak naast iets wat de dansvloer moest voorstellen. Ze zat als het ware op de eretribune. De openingsdans werd ingezet en ze verbaasde zich over het leuke melodietje en het ingestudeerde dansje dat ze te zien kreeg. Na die dans volgden nog een paar standaarddansen met de oudjes en familie.

En toen begon het.

Het schouwspel.

Ze had zich kostelijk geamuseerd met het kijken naar de verschillende dansstijlen die op de dansvloer te zien waren. Opa's van ver boven de 70 dansten er samen met jonge meisjes van een jaar of 18. Maar het waren vooral de vlotte vijftigers die de dansvloer beheersten. Wat een feest!

De nonkels dansten gezwind de twist, gingen vlotjes over in de hukkelepuk om vervolgens even 'smooth' een indianendans uit hun voeten te toveren. Om nog maar te zwijgen over de sirtaki waarbij haar eigen moeder haar notabene bijna kwam meesleuren in het feestgedruis. Maar ze had het naar haar zin, ze had ogen te kort.

Ook op de iets modernere muziek ging de iets oudere meute volledig uit de bol. De dames begonnen met een eenvoudige bijtrekpas terwijl de heren hun volle en ronde buikjes lustig in het rond lieten bewegen. Naarmate de muziek en de avond vorderden, ging ook die vrouwelijke helft wat zwierger om met hun ledematen, werden armen bewogen in allerlei richtingen en waagden ze zich aan een andere pas met de voeten. Eén exemplaar creëerde zo een unieke huppelpas tijdens het dansen, iets waar ze zich waarschijnlijk niet eens van bewust was.
De chachacha, rumba, zelfs tango, ... niets was te moeilijk voor mama's, papa's, tantes en nonkels. Het zag er uit alsof ze werden losgelaten, of ze even teruggingen in de tijd en zich terug 21 voelden.

De jonge bende had genoeg drank in het lichaam en kwam uiteindelijk de dansvloer mee opvullen. Het viel haar trouwens op dat de oudjes zonder enige schroom begonnen te dansen, ook al stond er niemand op de danstegels, de jongeren hadden wat meer aanmoediging en volk nodig.
Behalve één exemplaar. Zonder gêne bewoog ze alles wat ook maar kon bewegen. Ze dacht waarschijnlijk dat ze al de calorieën die ze even daarvoor had binnengespeeld, zo snel mogelijk kwijt wilde. Tot vreugde van de oude nonkels die met glanzende oogjes het schouwspel in zich opnamen.

Oude bokken werden eventjes jonge blaadjes. En zij, zij zag dat het goed was.

Beangstigend.

2008-07-17T18:07:00.000+02:00

Ze vraagt zich soms af hoe ze zou zijn geworden indien ze een zestal jaar later zou zijn geboren. Dan was ze nu ongeveer 17. Zou alles anders zijn?
Zou ze zelfzekerder geweest zijn als tiener? Misschien had ze meer gedurfd, meer echt geleefd. Misschien had ze wel een totaal andere studiekeuze gemaakt. Zou ze andere vrienden gehad hebben? Misschien wel, want iedereen zou waarschijnlijk voor een deel ook als andere persoon zijn uitgegroeid. Of misschien ook niet?

Zou haar leven er anders hebben uitgezien? Zou ze de gevoelens die ze had gevoeld ook nu gevoeld hebben? De twijfel, de onzekerheid, de eenzaamheid? Maar ook de ongedwongenheid, het lachen-gieren-brullen, de onbezorgdheid en tonnen levensvreugde?
Ze is voor een groot deel gemaakt door anderen, beseft ze nu. Indien anderen voor haar (onbewust) andere beslissingen hadden gemaakt, zou ze nu misschien iemand helemaal anders zijn.

Eng om te beseffen dat mensen, waarmee ze zo goed als geen contact heeft, die ze misschien nooit zal zien, voor een deeltje hebben bepaald hoe haar leven er is gaan uitzien. Eng om te beseffen dat ze soms haar eigen leven niet helemaal in de hand heeft.

Beangstigend.

Knip en plak.

2008-07-15T19:45:00.000+02:00

Eindelijk was ze er aan begonnen. Eindelijk had ze er tijd voor gevonden. Ze maakte een plakboek.

De herinneringen en de tijd konden niet meer in één doos dus het was dringend nodig dat ze er eens werk van maakte. Ieder jaar opende ze de superbox en was ze uren zoet met het nalezen van deceniumoude briefjes en het bekijken van treinkaartjes en andere souvenirs. Vervolgens stopte ze de herinneringen die ze dat jaar had verzameld in de doos en sloot ze weer voor een tijdje.

En zo ging het ieder jaar verder.
Tot ze merkte dat ze andere dozen begon te vullen en haar kast te klein werd. Ze had teveel herinneringen.

Hoe verschrikkelijk ze de uitdrukking 'er breekt een nieuwe periode aan in het leven' ook had gevonden, ze moest toegeven dat ze het op dit moment niet beter kon omschrijven. Dus vond ze het bijgevolg het ideale moment om eens wat orde te scheppen.
Ze kocht een plakboek en begon aan een leuk maar langdurig werkje. Het deed haar wegdromen naar de tijden van toen en beseffen dat ze toch wel oud wordt.

Maar al die bijgehouden stukjes papieren doen haar telkens jong voelen. Briefjes van kleine meisjes met grote geheimen.

Of omgekeerd.

15.

2008-06-28T17:22:00.000+02:00

Ze had gebabysit. Nadat ze verstoppertje had gespeeld, zich een breuk had gelachen met een slurpende peuter en datzelfde ventje in z'n bedje had gestopt, deed ze iets wat ze anders nog maar zelden doet. Tv-kijken.

Wegens gebrek aan tv op haar doordeweekse verblijfplaats en het prefereren van andere dingen tijdens haar weekendse verblijf, keek ze nog amper naar het amusante kastje. Na het babysitavontuur wist ze terug waarom.

Ze heeft zich doodgeërgerd. Aan een puber van 14,5 jaar die een gigantisch feest mocht organiseren voor haar 15e verjaardag. Het kind waande zich een koningin en commandeerde iedereen alsof ze het nooit anders had gedaan. Haar ouders hadden dat (en hun geld) er graag voor over. Hun enige dochter mocht toch het feest hebben waar ze al haar hele leven over droomde en fantaseerde? Kosten noch moeite werden gespaard om het feest van miss perfect te organiseren. Er werd zowat gevochten om een uitnodiging van het feestje, de jarige werd achtergevolgd door onbekenden die koste wat het kost aanwezig wilden zijn op iets wat later het feest van de eeuw zou worden genoemd.
Het meisje of eerder de bitch was echter bikkelhard en wees de achtervolgers al gauw terecht. Wanneer diezelfde meisjes toch hun opwachting maakten zonder uitnodiging aan de ingang van het Hilton-hotel (!), werd hen dan ook direct duidelijk gemaakt dat ze niet welkom waren. Ze voldeden ook absoluut niet aan de dresscode, ook al droegen ze mooie kleedjes. Het glitterde niet genoeg. Zelfs een '... maar ik heb ooit een balpen aan jou uitgeleend.' hielp niet.

Het feest zelf was er eentje zoals men enkel in melige en overdreven tienermovies aantreft. Het kind dat 15 werd (en naar eigen zeggen vanaf dat moment meer dan volwassen), had een kleed aan waar menig trouwlustige dame vol afgunst zou naar kijken. Ze durfde bijna niet te denken aan het prijskaartje dat eraan vasthing. Er was ook een openingsdans met 15 (hoe kan het ook anders) kinderkoppels die zelf ook de ideale kledij (ontworpen door de jarig, jawel) aan moesten. Over het kapsel van deze dansers was vooraf een verhitte discussie ontstaan tussen het wicht dat jarig was en haar moeder. Het moest en zou totaal anders zijn dan het kapsel van het meisje waarrond alles draaide, want één dag in haar hele leven moest en zou volledig rond het meisje, dat dacht dat ze een halfgodin was, draaien. Opvallen, schitteren, er moest minstens nog jaren over dat feest worden nagepraat.

Het deed haar walgen. Zij was op haar vijftiende nog gewoon tevreden met een bioscoopje met vriendinnen.

Nora.

2008-06-25T23:53:00.000+02:00

"Derde verdieping"

De lift gaf aan dat hij zich op de derde verdieping bevond. Daar stond zij te wachten om in te stappen en naar beneden te gaan.
De deur ging open en ze schrok want er staan een paar kartonnen met cola- en zen-blikjes en een bijhorende jongeheer de lift op te vullen. De blikjeskerel schrok eveneens en staat met een blik vol ongeloof naar de lift te kijken.

'Een sprekende lift, dat is toch iets raar he.'
(27 jaar, geen vriendin, zat nog nooit in een sprekende lift en heeft het moeilijk om op de juiste knopjes te drukken, vermoedt ze.)
- 'Ja, 't is een speciale he.'
'Oei en 't is zelfs met beveiliging.'
(Zet in het weekend graag een stapje in de wereld, rookt niet, drinkt tijdens het uitgaan. Heeft een oudere zus en een jongere broer, gokt ze.)
- 'Jaja, 't is een goeie.'

De lift vertelt hen dat ze op de begane grond zijn en ze neemt afscheid van de blikjesman die nog steeds verwonderd is over de werking van deze vrouwenstem in het kooitje.
(Werkt al twee jaar als blikjesman, begint om 8u en heeft om 16.30u gedaan, denkt ze.)

Ze beseft dat ze zomaar een verhaaltje verzon over het leven van de jongeman. Misschien zat ze er wel volledig naast, was hij getrouwd en had een vrouw met 3 kinderen. Ging hij nooit uit en dronk als toegwijde vader nooit te veel.

Ze zal nooit weten of haar vrouwelijke intuïtie het bij het rechte eind had. Net zoals ze nooit zou weten of de buschauffeur wel degelijk brave papa van een flinke zoon is, of de dame voor haar een gepensioneerde leerkracht is en de man op het bankje naast haar ooit een succesvolle bankdirecteur was.

Wat zou men over haar denken?

Drama.

2008-06-24T00:05:00.000+02:00

Queen. Ze is een dramaqueen.

Het was haar onlangs al eens duidelijk gemaakt en nu nogmaals bevestigd door een of ander testje. Maar ze kon het niet langer negeren. Ze was het. Is het. En zal het waarschijnlijk nog een tijdje zijn.

Een echte dramaqueen ben jij! Je houdt van de grote verhalen, de sensationele momenten, lachen en huilen, emoties ten top! Voor jou zit de fun van het leven in de adrenaline en je zal dan zelf ook geen blad voor de mond nemen. Maar word je daar zelf, eerlijk gezegd, niet af en toe moe van? Misschien kan je ook eens proberen gewoon nu & hier gelukkig te zijn. Of tenminste blij met wat je hebt en met wat je hebt meegemaakt. Dat nemen ze je nooit meer af.

Ze had er nooit echt bij stilgestaan. Men had er haar ook nooit op gewezen. Tot een paar weken terug.
Was het dan fout om altijd op het ergste voorbereid te zijn? Om in alles het ergste te zien? Een beetje overdrijven kan nooit kwaad.

Maar ze maakte de beslissing om in het nu en hier gelukkig te zijn en geen overdreven emoties meer te tonen. Samen met het elastiekje dat ze nu eens zal laten springen wanneer ze denkt dat ze de dramaqueen zal uithangen.

*ping*

Stoerheid, traan en kippenvel.

2008-06-05T16:38:00.000+02:00

Donderdag. 01.12u. Genoeg gedronken. Interessant gesprek.

Hoe akelig het is om te beseffen dat een lied, gewoon een paar muzieknoten en een stem, een krachtige emotie kunnen oproepen.
Ze had het meegemaakt. Een aantal weken geleden. Ze zat te eten toen ze op de radio plots een liedje hoorde dat ze al een half jaar niet meer had gehoord. En plots waren ze daar. De tranen. Lag het aan het moment? Lag het aan de muziek? Ze zal het nooit weten maar ontroerd was ze in ieder geval. Kippenvel over haar hele lijf. Iedere keer opnieuw.

Wanneer een lied kippenvel bezorgt, is het goed. Hij had het ook meegemaakt, vier dagen terug. Hij, een stoere jongen, die een tatoo op de onderarm overweegt en serieus onder de sloef ligt. Hij had een lied gehoord, voor het eerst en ook bij hem was een traan ontstaan. Zomaar uit het niets.

Stoerheid, traan en kippenvel.

Elastiekje.

2008-05-31T20:32:00.001+02:00

Ze las het toen ze zat te wachten tot haar rug van krom naar recht zou worden gemarteld.

Het ging over een elastiekje. Het elastiekje diende rond een pols te worden bevestigd. Telkens wanneer een negatieve gedacht door het kopje gaat, moet er hard aan het elastiekje worden getrokken. Daardoor wordt een hevige korte pijn veroorzaakt die het brein (dat zich hopelijk in dat kopje bevindt) waarschuuwt dat de negatieve gedachte stante pede gewist moet worden en vervangen door een positieve.
Kortom ... zie in alles het positieve!

Toen ze merkte dat ze alweer het negatieve van de afgelopen week aan het opsommen was, dacht ze aan het elastiekje. Maar geen elastiekje voor haar, het eerste modieuze elastiekje dat bij haar outfit past moet immers nog worden uitgevonden. Kneepjes in de arm zullen ook wel volstaan.

Dus vanaf nu zoveel mogelijk positieve dingen!
Oeps, bril in twee delen gebroken? *knijp* Goh, geen probleem. Het is eens leuk om alles wazig te zien, een reden te hebben om niet vriendelijk te doen tegen niet-leuke mensen én om extra dicht te komen bij het interessante deel van de bevolking.

Ai, pijnlijke maag? *knijp* Geeft eigenlijk niet, het is tijd om eens te vasten. Nooit geweten dat een gewone boterham ook best lekker kan zijn. En het volgende normale voedsel smaakte overheerlijk.

Derde regenbui van de dag? *knijp* Drie keer doorweekt én een dubbele regenboog gespot, wachtend in het midden van een kruispunt... Het heeft iets! En dan nog een uniek natuurmoment meegemaakt, schitterend. Hoeveel mensen verlangen trouwens niet naar een klein beetje water... bedankt, moeder natuur!

Alweer een man die teleurstelt? *knijp* Eigenlijk niet erg. Dat maakt dat er alweer eentje minder is om uit te kiezen, best handig als je een kiesprobleem hebt.

Het werkt, ze geeft het toe. Enkel jammer van die blauwe arm. *ping* Blauw past uitstekend bij die nieuwe kleedje!

Heden.

2008-05-31T20:08:00.001+02:00

Het is triest gesteld met het heden. Of met de momenten waarop het heden flirt met de toekomst.

Haar heden. Met haar toekomst.

Ze weet niets. Wat zal ze volgende maand doen? Waar zal ze wonen? Waar zal ze werken? Niets is nog bepaald. Het maakt haar onzeker en onrustig.

Ze verlangt naar zekerheid. Geborgenheid. Warmte. Die ze niet heeft. Alweer niet.

Verleden.

2008-05-18T14:02:00.000+02:00

Ze was een jaar of 80 en zat kranig te fietsen. Op de hometrainer.

*piep*

Het signaal gaf aan dat haar tijd om was. Ze had genoeg getraind vandaag. De jonge knaap bekeek de resultaten en ze zei dat ze het uitstekend had gedaan. Als ze op die manier zou verder doen dan kon ze misschien nog een echte wielrenner worden.

'Ja, ik ben een beetje zoals Toontje of Boontje daar.'
- 'Tom Boonen, jaja, je komt in de buurt! Volgend jaar rijd je de Tour de France uit!'
'Hihi. Nee, enkel als hij mij meeneemt op zijn fiets, maar zo een oud vrouwtje, dat zal hij wel niet willen!'
- 'Maar jawel! Je ziet er nog zo jong uit!'

Ze lachen wat. Zij en de jongeheer die ook haar een beetje deed afzien.

'Vroeger heeft er mij ook nog zo een jongeman meegevoerd. 't Was op zijn fietsbuis. Z'n buuze, dat zei hij. Maar dat is al lang geleden, nog van voor de oorlog. Toch wel meer dan 60 jaar geleden.'

Ze luisterde geamuseerd terwijl haar kaken een beetje rood werden.

'Ik moest ergens naartoe en er reden toen geen bussen, dus ik ging te voet. Plots reed er mij een jongen voorbij en hij stopte. Hij vroeg waar ik naartoe moest en toevallig moest hij ook naar daar. Ik mocht op z'n buuze zitten en plots legde hij zijn kaak tegen de mijne.'
Ze lachte eventjes, bedankte de jongeman, ging weg en zei nog 'Het was een lieve jongen'.

Eventjes zag ze het meisje van 60 jaar terug. Blinkende oogjes, rode kaakjes, mijmerend.
Een meisje van 20, genietend van het moment.

Toekomst.

2008-04-27T13:00:00.000+02:00

Een 6-jarig meisje.

Wat wil jij later worden?
- Vlinder
Vlinder? Waarom?
- Dan kan ik overal naartoe vliegen waar ik wil.

Waar.

2008-04-13T14:37:00.000+02:00

Ze dacht dat ze droomde. Net zoals die keer toen ze in alle vroegte naar haar bestemming buste en naast zich plots drie tweebultige dieren zag opduiken. De rest van de reizigers bleken niet raar op te kijken van deze kamelen wat haar deed vermoeden dat zij de enige was die ze daadwerkelijk zag. Na een kneepje in haar eigen arm en een over-en-weer-geschud-moment met haar hoofd bleken de 6 hoopjes er nog steeds te staan. Nee, ze droomde niet.

Nu zag ze plots een vrachtwagen sneeuw voorbij rijden. De temperatuur was nog niet tropisch maar ze kwam toch wel een stuk boven het vriespunt. De plaats waar ze vertoefde had al een paar jaar geen grote hoeveelheid sneeuw meer gezien en ook een ijspiste was niet in de omgeving te vinden.
Een paar honderd meter verder zag ze plots twee witte figuren aan de horizon verschijnen. Geen eskimo's die op zoek waren naar hun verdwenen iglo. Het had gekund. Het waren echter spierwitte figuren met een zongebruinde huid. Vrouwlief had manlief in een witte broek en dito polo (die trouwens een paar maten te klein was en bijgevolg zijn niet meer strakke buik mooi naar voor liet komen) gehesen. Mevrouw White had hem vervolgens net geen teenslippers om de voeten geschoven maar hem wel zover gekregen om een iets te krappe kralenketting rond zijn nek te binden.

Een lach werd nog net onderdrukt. Ze kreeg zowaar medelijden toen ze merkte dat de man ook nog eens drie koffers moest vooruit krijgen terwijl vrouwlief (gekleed in witte broek, wit topje en witte ballerina's, bij een temperatuur van om en bij de 6°C) op kop liep en hem aanmaande eens wat voor te maken en niet zo te treuzelen.
Jammer voor de man maar ze droomde opnieuw niet. Rare combinatie, sneeuw en zongebrande huid, maar het bestond.

Ze had die dag meermaals gehoopt dat ze droomde. Dat ze zou wakkerworden en beseffen dat het allemaal maar een nare droom was. Dat ze niet had nagedacht, dat ze niets had gehoord, dat niets waar was, dat ze niets had gehoopt.

Niet was minder waar. Het was de waarheid. Niets dan de waarheid.

Verslaafd.

2008-04-04T22:03:00.000+02:00

Het bestaat. Mensen die kunnen leven zonder chocolade. Net datgene waaraan zij verslaafd is. Datgene dat haar energie en positiviteit geeft.

Maar blijkbaar is het dus mogelijk om ook zonder deze overheerlijke delicatesse door het leven te gaan. Ze hoorde het vandaag. Meer zelfs. De persoon in kwestie kan geen chocolade in zijn buurt verdragen. Begint spontaan te kokhalzen als die doordringende geur zijn reukorgaan vindt. Zelfs als het als een laagje op een koek ligt gedrapeerd, moet hij het niet. Helemaal niet.
Vreemd. Zeer vreemd.

Ze kan er niet aan doen, maar die persoon bevindt zich al gauw in het vakje 'buitenaards'. Ook al heeft ze hem nog nooit ontmoet. De persoon die haar op de hoogte bracht van het bestaan van dit vreemde creatuur, hoort ook bijna thuis in dat vakje. Die heeft zowat dezelfde afkeer van een ander toch wel heel lekker iets, frietjes.

Dat een mens iets heeft tegen spruitjes of witloof, tot daar aan toe. Zelfs het niet lusten van snoep, kan er bij haar nog wel in. Maar chocolade?!
Chocolade als in brownies, opgevuld met sinaasappelschil, als toplaag op een wafel, heerlijk druipend van een ijsje, chocoladefondue, heerlijk krakende dunne blokjes, paashaasjes, rond een speelgoedje, Sinterklaasjes, rond een stukje marsepein, m&m's, verstopt in een B&J-creatie, op een stokje in een glas hete melk, in een potje bij een pannenkoek, rond mikado-stokjes, pralines, enz.

Ze heeft het nodig. Nu.

Snel.

2008-04-03T20:25:00.000+02:00

'Ze wordt dan altijd zo zenuwachtig.. En zo, zo, zo nijdig! Snel kwaad. Ja, echt erg.'

Ze hoorde vandaag deze beschrijving. De conversatie ging tussen haar moeder en broer. Zij was dan het onderwerp van discussie. Zij en haar gebrek aan geduld.

Alles moet snel gaan. Geen tijd te verliezen. Vooruit met de geit! Leve de impulsiviteit.
Lange wachtrijen zijn een hel. Als er iemand zucht in die rij, is zij het meestal. Iemand voorbijsteken zal ze nooit doen en ze wordt dan ook kwaad als iemand dat wel bij haar probeert te doen. Onvoorstelbaar!

Doordat alles snel moet gaan ligt de keuken er dan ook vaak bij als een waar slagveld en heeft haar haar na een verfbeurt meer kleur dan de te schilderen muur. Knip- en plakwerk eindigde in de lagere school steevast in een lijm- en prutsresultaat. Kleren werden verkeerd geknoopt en haar haar maar half gekamd. Haar koppigheid zorgde er dan ook voor dat ze zelden geholpen wou worden. Dat doet haar beseffen dat haar moeder vaak met schaamrood op de wangen een koppig en half aangekleed kind aan de schoolpoort zal gedropt hebben.

Nu nog loopt ze op weg naar school haar oorbellen aan te doen. Maar dat ligt misschien vooral aan het verkeerd inschatten van de tijd. Toch is het gebrek aan geduld niet weggesleten met de tijd. Erger nog. Als ze haar familie mag geloven is het alleen maar erger geworden.
Ze beleefde dan ook helse tijden toen ze de afgelopen periode niet zo snel vooruit kon als ze wou. Wachten vindt ze nutteloos. Tijdverlies. Iets wat ze vandaag meermaals heeft gedacht. Ze had maar niet zo gehaast van de trap moeten komen en snel snel haar schoenen willen aandoen.

Geduld. 't Is een schone deugd.
Dat wordt toch gezegd.

Maar haar lesje heeft ze nog steeds niet geleerd. Daar steekt haar koppigheid een stokje voor.

afhankelijk.

2008-03-26T12:48:00.000+01:00

Als er één ding is waar ze een hekel aan heeft, dan is het aan afhankelijkheid. Niets zo frustrerend om te moeten wachten op een ander. Om af te hangen van een ander.

Momenteel zit ze letterlijk met een blok aan haar been. Ze kan bijna niets zonder hulp van anderen. Ze zit bij hoog en laag te beweren dat ze geen hulp nodig heeft maar het is pijnlijk en hard om te beseffen dat ze zo goed als niks alleen kan.
Die twee hulpstokken zijn niets waard, deden haar voorlopig meer slecht dan goed. Doen haar kantelen en wankelen. Bezorgen haar spierpijn en krampen.

Ze beseft dat ze geluk heeft, dat het niet erg is, dat ze er hopelijk binnen anderhalve week vanaf is. Maar hoe moet het niet zijn om je hele leven zo te moeten doorbrengen. Constant hulp nodig. Vernederend en verschrikkelijk. Ze zou zich schuldig voelen, dat doet ze nu al. Ook al kan ze er niets aan veranderen.

Ze moet er zich bij neerleggen. Nog iets waar ze een hekel aan heeft. Opgeven.

Maar er zit niets anders op. Ze is nog steeds afhankelijk van haar eigen lichaam en daar kan ze nu eenmaal niets aan veranderen.

Het heeft geen zin om in een hoekje te zitten kniezen. Maar stiekem doet ze het toch een beetje.

De warmte.

2008-03-10T16:54:00.000+01:00

Ze is ze kwijt.

Ergens onderweg verloren. Kwijtgeraakt. Laten liggen waar ze niet thuis hoorde.

Ze zoekt. Tevergeefs. Soms denkt ze dat ze dicht bij de bron zit maar moet ze telkens teleurgesteld terugkeren. Beseffend dat ze 't misschien voorgoed kwijt is.
Ze weet dat het haar fout is. Ze heeft niet genoeg opgelet en daardoor gemist waar het koud begon te worden. Twee keer.

Niemand die het beseft. Maar voorlopig is ze ze echt kwijt. Ze blijft zoeken. Geeft niet op.
Er zit nog een stukje. In haar. Ergens.

Of heeft ze ze nooit gehad?

Oude vriend.

2008-03-08T17:04:00.000+01:00

De onzekerheid knaagt.

Ze heeft het tijdlang kunnen verdringen. Of het was er gewoon een tijdlang niet. Dat kan ook.
In ieder geval kan ze nu met volle trots meedelen dat de welkomstballonnen mogen worden opgehangen om de thuiskomst van de onzekerheid te vieren.

Meneer onzekerheid is een tijdlang op vakantie geweest. Ze dacht dat ze hem niet snel meer zou terugzien. Mis poes. Wel dus. Ook al had ze het anders gehoopt en verlangd.

Welkom thuis.

Punten.

2008-03-03T15:45:00.000+01:00

Ze stond op de bus te wachten toen ze ze zag. Ze herkende hen meteen.
Was het omdat ze zelf ooit één van hen was geweest of omdat ze de typische maniertjes herkende die ze zelf vaak genoeg had gebruikt? Ze weet het niet, in ieder geval was één exemplaartje genoeg geweest om haar aandacht te trekken.

Ze waren zenuwachtig. Dat had ze meteen gezien. Ze stonden dan ook voor een groot moment in hun leventje. Voor velen zou het de eerste keer zijn. Dat zag ze ook. Die waren niet echt zenuwachtig maar eerder nieuwsgierig en uitgelaten.

Ze dacht meteen terug aan hoe ze zich zelf ooit had gevoeld. In totaal had ze een keer of 12 in dezelfde situatie verkeerd. 4 keer 3 keer 2 uur stress. 4 keer een jaar voorbereiding.
12 keer de haartjes strak vastgebonden en op haar hoofd samengebracht tot een knot. Minstens 12 verschillende pakjes en kostuumpjes met massa's glitters. En minstens evenveel glitters in haar haar en op haar gezicht. Plus nog eens een half ton make-up dat haar nog jonge gezichtje een veel te volwassene uitstraling gaf.
Ze genoot er telkens van om er zo mooi uit te zien. Om eens van kop tot teen echt vrouwelijk te zijn, ook al was nog een piepjong en vooral klein meisje.

Ze keek op naar de grote meisjes die zich opwarmden in de gang, met hun speciale schoenen. Ze voelde zich vereerd toen ze zelf mocht aandoen en zag hoe de kleintjes met open mond naar haar keken zoals ze er zelf ooit had gestaan. Pointes. Punten. Spitzen.

Ze zag zichzelf terug dansen zoals ze nooit had gedanst. Ze had het nooit echt goed gekunnen maar het wel altijd bijzonder graag gedaan. De kick die ze toen had gevoeld, bezorgde haar nu opnieuw rillingen.
De kleintjes die ze voor zich zag, zouden voor het eerst het beste van zichzelf geven in roze tutu's op de tonen van het zwanenmeer of in iets hippere kledij op iets modernere muziek. De trotse ouders op de eerste rij. De ontroerde juf in de coulissen. Zijzelf op het podium.

Prima Ballerina. In haar dromen.

Achterklap.

2008-02-25T14:49:00.001+01:00

Mensen zijn rare wezens. Ze roddelen.

Waarom willen we krampachtig alles van een ander weten? Hebben we het al niet moeilijk genoeg om onze eigen rotzooi een beetje onder controle te houden?
Er zijn tijdschriften die leven van het bestaan van roddels. Over bekende mensen. Ze heeft het zich al meermaals afgevraagd hoe dit kom maar ze weet nog steeds geen antwoord. Waarom is het zo interessant dat meneer A naar feest B gaat met mevrouw C en dat mevrouw D een kleed draag van ontwerper E. Misschien is het omdat het iets is wat we zelf niet kunnen doen of meemaken. Misschien omdat het voor een stuk soms herkenbaar is. Of omdat we het gevoel willen hebben er niet alleen voor te staan. Of gewoon om de eigen miserie te vergeten.

Ze moet toegeven dat ze het zelf ook zeer ontspannend vindt om dergelijke roddelblaadjes te lezen. Om er vervolgens met vriendinnen over verder te praten. Hoe onverantwoord het wel niet is dat mevrouw F zwanger is van jongen G.

Ook over universeel minder gekende koppen durft ze zich al eens uit te laten. Dan vraagt ze zich luidop af wat persoon H ziet in persoon I. Waarom persoon J er tegenwoordig zo slecht uit ziet. Hoe het nu weer zat tussen persoon K en persoon L. En ga zo maar door.
Ze doet het wel. Maar misschien niet altijd even bewust.

Ze vond er niets verkeerds aan. Tot ze zelf het onderwerp werd.

Kriebels.

2008-02-10T14:52:00.000+01:00

Ze heeft soms van die dagen waarop ze geen zin heeft om een voet te verzetten. Waarop ze liever lui in haar zetel hangt of in haar bed ligt.
Maar soms heeft zo ook van die dagen waarop ze de energie voelt opborrelen. Waarop ze echt wel ièts moet doen, waarop ze niet kan stilzitten. Vandaag was het dus zo'n dag.

De zon scheen. Geen wind. Mooie omgeving.
Al die elementen nodigden haar uit om op de fiets te springen. Hoewel ze nogmaals besefte dat haar conditie verschrikkelijk was, voelde ze zich een klein beetje sportief. Schitterend te zien hoe de paarden door de velden galoppeerden en te horen hoe de vogeltjes wat leven in de brouwerij brachten.

Voor het eerst dit jaar voelde ze hoe de zon haar een beetje energie schonk. De zachte bries streelde haar gezicht en ze genoot van het gevoel.

Lentekriebels.
Ze voelde ze daarnet.

Wdooren.

2008-02-09T14:43:00.000+01:00

Het lukt niet. Niet vandaag.

Ze heeft de woorden in haar hoofd zitten. Ongeveer. Nu moet ze ze enkel nog maar op papier krijgen. In de juiste volgorde. Liefst.
Maar vandaag verspringen de woorden. Van links naar rechts. Van boven naar onder. Diagonaal. En als ze er dan toch in is geslaagd om die lettertjes op de juiste plaats te krijgen.
Dan verspringen de zinnen. Van Links naar rechts. Van boven naar onder. Diagonaal.

Ze zit strop. Vast.

Zelfs hier krijgt ze geen goede zinnen geformuleerd. Geen goede zinnen.

Enkel woorden.

Wrooden. Wdooren. Doorwen.

Proficiat!

2008-01-23T14:29:00.000+01:00

Jij bent een gummiebeertje: je ziet er misschien wat vreemd en onnatuurlijk gekleurd uit maar je bent zooo schattig!

Dat was misschien nu net hetgene wat ze liever niet had gelezen.

Ze had het weer niet kunnen laten. Soms heeft ze van die buien waarin ze eens een testje invult. Deze keer zou ze te weten komen welk snoepje ze was. Een gummibeertje, zo bleek.
Wat ze al langer vermoedde, werd nu ook bevestigd. Door een snoepjestest dan nog.
Ze zag er vreemd uit. En ook wel onnatuurlijk gekleurd. Maar omdat moeder natuur dat misschien net iets teveel van het goede vond, kreeg ze toch nog de stempel 'zooo schattig'.

Leuk. Uit medelijden schattig gevonden worden.

Toen ze het aan een vriendin vertelde, antwoordde die 'Goh maar jij ben niet zo flexibel, dus het is nog niet zo erg.' Toevallig was ze wel heel flexibel en kon ze dus net als een gummibeertje in de meest vreemde posities worden geplaatst. Ingeduwd en uitgerokken.

Nogmaals bevestigd. Ze heeft het al meer dan 20 jaar fout. Ze is geen mens.

Ze is een gummibeer.

Wat als.

2008-01-22T22:55:00.000+01:00

Ze zag haar. Op de bus. Vier jaar had ze ze niet gezien. Maar ze was blij te zien dat het nu toch goed met haar ging.

Ze waren nog bevriend geweest. Vroeger. Rond hun dertiende. Kwamen in verschillende klassen en het contact verwaterde wat. Zij had een schitterende toekomst voor zich. Ze was ongelofelijk slim. Was heel sportief. Werd zelfs landskampioen in bepaalde sporten. 't Was een goede vriendin. Zag er niet onknap uit. Kortom, een heel leuke meid.

Alles liep op wieltjes. Ze zou bijna afstuderen aan de middelbare school met schitterende cijfers. Zou gaan studeren in een studentenstad en dat alles combineren met een grote portie sport. Ze had sinds kort ook een vriend, een jongen waarnaar menig meisje niet één keer maar twee keer zou omkijken. Vormden een mooi koppel, allebei heel sportief.

Een veel belovende toekomst ...

Tot die ene dag. Dat ene uur. Die ene minuut. Die ene seconde.
Die ene seconde waarop ze aan een razend tempo fietste. Die ene seconde waarop ze aan het luisteren was naar haar favoriete muziek. Die ene seconde waarop ze die auto niet had opgemerkt.
Die ene seconde die haar bijna het leven kostte...

Ze heeft gevochten voor haar leven en heeft de strijd uiteindelijk gewonnen.
Ze kwam terug. Na maanden ziekenhuis en revalidatie. Na bergen pijnstillers. Na een rolstoel en drie paar krukken. Ze kwam terug. Maar hoe.
Duidelijk gehavend. Als een schim van de sterke persoon die ze was geweest. Haar schitterend geheugen met wiskundeknobbel had ze omgeruild voor eentje met halve capaciteit en zonder knobbel.

...

Na al die jaren zag ze haar dus terug. Ze zag er goed uit. Nog steeds niet de persoon die ze was geweest. Maar ze zag er gelukkig uit. Zij studeerde, dat zag ze.

Ze durfde niet denken aan hoe het had kunnen lopen.
Aan hoe alles, werkelijk alles, kan bepaald worden in een fractie van een seconde.
Wat als.

Onstabiel.

2008-01-12T13:34:00.000+01:00

Zo voelt ze zich. Twijfelend. Onzeker.

Alsof er in haar hoofd niet kan gekozen worden hoe ze zich nu moet voelen. Blij. Of ook niet.
Ze weet ook niet of er reden is om blij te zijn. Of ook niet.

't Is allemaal zo verdomd ingewikkeld. Ze zou er niet mogen over nadenken. Over het feit of ze nu blij moet zijn of niet. 't Zou gewoon vanzelf moeten gaan.

Maar zo gaat het precies nooit. Niets gaat vanzelf. Alles is moeilijk.

Opstand.

2008-01-08T17:01:00.000+01:00

Het is weer zo ver. Examentijd.

En eigenlijk vindt ze dit niet zo erg. Stiekem.
't Is niet dat ze niets liever doet dan leren en stressen. Eigenlijk zou ze dat deel willen weglaten. Maar het gaat haar om de sfeer.

Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Iedereen heeft stress. Het geeft haar zo een warm gevoel. De solidariteit is zo groot. Het klinkt nu wel alsof ze het over een groep bejaarden heeft die elkaar op en af een toeristenbus helpen, maar ze kan het moeilijk anders omschrijven. Ze zou iedereen kunnen doodknuffelen.

Nu is er een probleem opgedoken waardoor de hele groep op z'n kop staat. Er komt zelfs een opstand.
Ze willen mensen aan bomen binden met knipperlichtjes rond, autobanden in brand steken, kinderen van lectoren ontvoeren, andere lectoren kidnappen en losgeld eisen. Of zo.
Of misschien eerder een computer laten crashen, papier in brand steken, banden platsteken, het journaal opbellen en de krant mobiliseren!

Opstand zal er zijn! Willen of niet. Tientallen mails worden over en weer gestuurd. Blijven gaan!

Uiteindelijk zal iedereen er braafjes zijn en even braafjes doen wat van hem/haar gevraagd wordt.
Maar dat klein beetje groepsgevoel, dat ene grote 'we-laten-ons-niet-doen'-gevoel. Dat vindt ze wel tof.

(Ofwel heeft de examenstress gewoon haar hersentjes aangetast.)

Niet langer.

2008-01-05T12:32:00.000+01:00

Ze had hem gezien, tijdens de eerste uren van het nieuwe jaar.

En plots werd het haar allemaal heel duidelijk. 't Was gedaan, over en uit.
Hij zag er raar uit, een vlaag vol medelijden kon ze nog net onderdrukken. Ze vroeg zich af hoe ze het in godsnaam zo ver had kunnen laten komen. Wat had ze er ooit in gezien .. De jongen die ze nu voor haar zag was maar een schim van de persoon die haar hoofd een beetje dooreen had geschud. Wat er juist was veranderd, kon ze niet onder woorden brengen. 't Was een gevoel.

Een gevoel van immense kracht. Kracht die haar toeliet om te zeggen dat het over was. Weg met de onzekerheid.

Ze was op een mini-podium geklommen, had één blik naar hem geworpen en daarna niets meer. Eén seconde. Niet langer.
Meer was niet nodig. Om alles uit te wissen.

Moe.

2008-01-03T12:26:00.000+01:00

Terwijl ze haar lijf volstopte met eten, vulde haar hoofd zich op met gedachten. Zo ging dat op de eerste dag van het jaar.

Ze dacht heel even terug aan het voorbije jaar, maar niet te lang. Wat gepasseerd is, is voorbij. 't Heeft geen zin om daar nog uren over na te denken en te beseffen wat ze anders had moeten of kunnen doen. Hoe het zou geweest zijn indien ze op dat moment een andere beslissing genomen had.
Dat is denkvoer voor als ze op haar rug naar de voorbijzwevende wolken ligt te kijken. Maar niet voor als ze op een stoel zit met op haar schoot een kind van anderhalf dat gevoed wordt maar eigenlijk niet zo veel zin heeft in dat voedsel en dat dan ook uit z'n mond neemt en probeert in haar mond te steken en met aan haar rechterhand een kind dat bijna naar school mag maar toch nog even een puzzel met haar wil maken en met rondom haar familiemensen die wanhopige pogingen ondernemen om een gesprek te voeren en met vermoeidheidsgraad 8 op de schaal van Slaperigheid. Zucht.

Ze dacht wel aan het leven dat ze nu had. En hoe anders ze het had gezien 10 jaar geleden. Hoe ze het niet zou kunnen geloofd hebben. Hoe ze het niet zou gewild hebben.
Hoe het nu wel is.

Voor één keer nam ze de nieuwjaarswensen die ze kreeg wel in dank af en stak ze geen protestspeech af. Moe om te vechten tegen wat de mensen denken en menen beter te weten. Te moe om hulp af te slaan.

Ze dacht aan de leeftijd die ze weldra zou bereiken en waar ze nog maar stond. Aan de plannen die ze had maar die nu al niet meer haalbaar leken.

Een traan zocht de weg naar haar wang. De eerste traan in het nieuwe jaar. Hoera.

Vrijwillig.

2007-12-29T23:54:00.000+01:00

Ze krijgt er stilaan genoeg van.

Ze zat zonet te denken waarom ze het zichzelf aandoet. Wie is er nu zo gek om vrijwillig nog twee jaar te zwoegen en te zweten. Maagzweren te krijgen. Eveneens vrijwillig. Gek te worden van al die lettertjes en cijfertjes. Ook vrijwillig.

Zij. Inderdaad. En nog een paar andere gekken.

Ze vroeg zich af hoe lang het nog zou duren. Vooraleer ze terug een normaal sociaal leven zou hebben. Zodat het topmoment van de dag niet het oplossen van een programmeerprobleem zou zijn maar een lachbui met vrienden.

't Is triest om te beseffen dat haar computer haar grootste vriend is geworden. Maar ze troost zich met de gedachte dat het binnenkort zal veranderen. Ze zal weer tijd hebben voor leuke mensen en leuke hobby's. Voor fun en ontspanning. Voor spanning en avontuur.

Of is dit hopen op een mirakel?

Kaart.

2007-12-24T11:21:00.000+01:00

De eerste kaart die ze kreeg, bezorgde haar meteen rillingen.

Wat zou er gebeurd zijn indien ze twee jaar geleden een andere keuze had gemaakt? Zou zij dan staan schitteren op die kaart?

Ze mag er niet aan denken.
Ja, het was een mooie kaart. Ze moest het toegeven. Maar tegelijk kon ze een paar kotsneigingen niet onderdrukken. Niet omdat het van hem komt, maar omdat ze een afkeer heeft voor die kaarten.

"Nodig eens een eenzame uit." is een vaak gehoorde spreuk in deze tijden van vrede op aard. Door zulke kerstwensen krijgt ze eerder de indruk dat het "Laat de eenzame nog wat eenzamer voelen" is.
Ze zouden het moeten verbieden.

Leven.

2007-12-05T14:41:00.000+01:00

In haar vorig leven was ze circusartiest. Dat wist ze zowat zeker.

Een circus bezorgt haar iedere keer opnieuw kippevel. Gewoon de tenten en woonwagens alleen al.
Eerlijk gezegd was ze in haar hele leven nog maar één keer naar het circus geweest, zo'n twintig jaar geleden. Maar dat kon haar sterke band met het circus niet afzwakken.

Daarnaast heeft ze ook een lichamelijke kwaal die er voor zorgt dat ze met een beetje training al gauw een semi-slangenmens kan zijn. Niet dat ze die ambitie koestert, maar toch.

Nu, na twintig jaar, ging ze voor het eerst terug naar het circus. Eerder een circus voor volwassen. Cirque du Soleil. Ze wou dit al jaren doen maar het was nog nooit gelukt.

Nu dus wel. En ze was nog steeds onder de indruk van de spectaculaire dingen die ze zag. Iedere artiest kent zijn eigen lichaam door en door. Iedere vezel, iedere spier. Schitterend.
De perfecte lichaamsbeheersing. Indrukwekkend. Adembenemend.
Vooral niet in woorden te beschrijven. Ze voelde zelfs een klein beetje jaloezie, wou dat alles ook kunnen.

Misschien dat ze in haar volgend leven terug een echte circusartiest kan zijn.

Schrik.

2007-11-27T11:02:00.000+01:00

Ze was erg geschrokken.

Toen ze besefte hoeveel invloed hij op haar had. Op de een of andere manier slaagt hij er in om haar dingen te laten zeggen waarvan ze nadien beseft dat ze ze beter niet had gezegd.
Hij brengt iets bij haar teweeg wat sterker is dan haarzelf.

En dat vindt ze geen geruststellende gedachte.
Op het ogenblik zelf wist ze dat ze moeilijk "nee" ging kunnen gezegd hebben. Achteraf bekeken weet ze dat ze nooit "ja" zou kunnen gezegd hebben. Zou mogen gezegd hebben. Nu kan ze het bekijken met een nuchtere, realistische blik en weet ze dat het niet goed is.
Nogmaals neemt ze de beslissing om er geen aandacht meer aan te besteden, om hem te laten voor wat het is.

Maar hoe erg is het om jezelf niet eens volledig te kunnen vertrouwen?

Het is niet erg.

2007-11-24T10:38:00.000+01:00

Ze heeft zo van die dagen waarop alles fout loopt. Maar dat eigenlijk niet zo erg is.

Zo had ze besloten eens wat langer te slapen maar werd gewoon wakker op het veel te vroege uur waarop ze iedere dag verplicht moet wakker worden. Veel te vroeg. Terwijl het anders zo moeilijk is om op dat veel te vroege uur op te staan, lag ze nu klaarwakker alsof het niets was. Maar het was niet erg. Vond ze.

Nadat ze terug in slaap was gevallen. Werd ze terug wakker. Veel te laat. Ze had het anders gepland. Maar het was niet erg.

Ze besloot brood in de microgolfoven te steken. Veel te lang. Zo bleek. Rookpluimen stegen op uit de microgolf. Op zo'n moment zou ieder normaal mens doen wat hem te doen staat. Zij kreeg zowaar een lachbui. Brood aangebrand, alles stinkt. Maar het is niet erg.

Ieder mens zou dat meer moeten doen. Zich niet zo druk maken in dingen die nu eenmaal gebeuren. Pietluttige dingen die fout lopen en je dag kunnen verpesten. Maar vandaag eens niet. Want.

Het is niet erg.

Spelletje.

2007-11-21T22:29:00.000+01:00

Hij moet het gevoeld hebben. Of geroken. Of hij heeft misschien gewoon een vijftiende extra zintuig. Of zo.

Ze had vandaag voor zichzelf beslist dat het gedaan was. Genoeg. Ze zou zelf geen initiatief meer nemen om hem te benaderen. Ze voelde zich mislukt. Alsof ze zich belachelijk had gemaakt. En dat had ze misschien ook wel gedaan.

Maar het was genoeg. Kin omhoog. Neus in de lucht. Ze voelde zich vastberadener dan ooit. Ander en beter. En vooral minder complexer.
Liefst.

Maar dat was dus buiten hem gerekend. Plots was hij daar. Alsof hij het geroken had. Of gevoeld.
Het sterke karakter dat ze meende te hebben die dag, smolt als sneeuw voor de zon.
Hij speelde het spelletje. Opnieuw. En zij bezweek. Opnieuw.

Het leek er zelfs op dat het spelletje vandaag zou worden uitgespeeld. Gelukkig bepaalde een externe factor dat ze niet voorbij het eerste level zouden geraken.

Ze wist niet hoe ze zich daarbij moest voelen. Opgelucht. Of juist niet.

Zoals het nu is gelopen, zo moest het lopen. Zo is het het best. Dat weet ze.

Maar misschien hoopt ze toch wel heel stiekem dat het ooit nog anders verloopt. Ooit?

Touwtjes.

2007-11-20T08:21:00.000+01:00

Ze heeft gedroomd. Dat doet ze eigenlijk iedere dag wel een paar keer.
Maar nu was het anders. Al een paar dagen droomt ze van onbereikbare dingen. Van dromen.

Ze houdt van dromen. Je kan ongegeneerd je diepste zelf zijn. Zonder veroordelende toontjes of blikken. Zonder vragen. Iedereen is zoals hij/zij volgens haar zou moeten zijn en doet de dingen zoals zij in gedachten had.

Het voelt een beetje aan zoals vroeger met de poppen spelen. Die deden ook altijd wat ze zouden moeten doen. Ze had zelf de touwtjes in handen. Leuk en gemakkelijk. Zonder onverwachte wendingen. Gewoon.

Helaas had iedere persoon nu zelf z'n touwtjes in handen. Behalve in haar dromen.

Keep on dreaming.

Of eerder. Wake up!

2007-11-14T23:42:00.000+01:00

Nooit gezien. Nooit. Graag gezien.

Bemind en aanbeden.

Nog nooit.

Is het mogelijk?

Wat is er mis? Met haar?

Zijn "ik zie je graag" en haar naam dan water en vuur?

Niemand liet ooit een traan voor haar.

De pijnlijke. Vreselijke. Harde. Realiteit.

Drama.

ikzaleensvertellenhoehetineenzit.

2007-11-13T17:40:00.000+01:00

Ze heeft er een hekel aan.

Aan mensen die op de bus of op gelijk welk openbaar vervoermiddel de volledige inhoud van een serie of film of boek vertellen. Die het blijkbaar leuk vinden om de omringende passagiers maar direct te vertellen dat meneer x verdrinkt en mevrouw y zwanger blijkt te zijn van een drieling.

Vandaag zat zo'n exemplaar van 'ikzaleensvertellenhoehetineenzit' achter haar op de bus. Ze kreeg er daadwerkelijk de kriebels van en moest zich inhouden om zich niet om te draaien. Het bleek dan nog eens iemand te zijn die niet echt op de hoogte was van de meest bruikbare verteltechnieken en die bijgevolg alles door elkaar vertelde op één en dezelfde toon.

Ze voelde door de rugleuning van haar stoel dat de jongen, die naast de 'ikzaleensvertellenhoehetineenzit'-jongen zat, ook de kriebels kreeg. Hij probeerde een aantal keer de persoon in kwestie te onderbreken maar die had de hints niet door.

"Goh ja en het einde .. dat is ook echt zeer goed!"
"Mja, misschien moet je dat nu net niet vertellen ..."
"Nee?"

Blind.

2007-11-12T22:56:00.000+01:00

Ziet hij het dan echt niet?

Hoe ze ongeveer smeekt om zijn aandacht. Hoe ze bijna op haar knieën valt in een poging om een blik van hem in haar richting te krijgen.

Tevergeefs.

Heeft hij het dan echt niet door?

Hoe hij nog in haar hoofd zit. Hoeveel moeite ze moet doen om er niet aan te denken en hem volledig te verbannen. En hoe ze daar niet in slaagt.

Heeft hij dan niet door wat hij haar aandoet? Dat het spelletje al te lang heeft geduurd? Dat ze er genoeg van heeft?

... en dat z'n mysterieuze glimlach haar telkens weer doet smelten?

Verdorie!

Ooit.

2007-11-10T09:57:00.000+01:00

"Tot de volgende keer! Misschien. Ooit."

Een gesprek waarvan ze op voorhand niet had gedacht dat ze het ooit zou voeren, sloot ze met deze woorden af. Onbekende man vs. een voor hem eveneens onbekend meisje.
Ze hadden elkaar ontmoet aan de tramhalte en de tramrit een beetje opgevrolijkt met een raar gesprek. Over die verdomde regering (waar ze eigenlijk niks over weet), over de betalingsmogelijkheden op de tram, over België, over het weer in Ierland, over Nederland. Meneer de gesprekspartner was een Nederlander die nu in België woonde, maar reeds in Engeland en Ierland had gewoond en nu ook een week Ierland achter de kiezen had.

Indrukwekkend. Zij had net een les gebarentaal achter de rug. En een stressvolle dag.

Ze merkte plots hoe verschillend mensen zijn. Allemaal de grofweg dezelfde vorm. Maar zo verschillende inhouden.
Ze bedacht hoe saai die man haar wel niet moet gevonden hebben. Enkel in het buitenland voor vakantie, niet op de hoogte van de regeringstoestand in België, enkel bekommerd om haar eigen zorgen.

Maar misschien krijgt ze ooit ook nog een interessant, boeiend leven. Slaat ze praatjes met onbekenden. Aan onbekende tramhaltes.

Misschien. Ooit.

Afgevallen.

2007-11-02T10:56:00.000+01:00

Nieuwe maand. Nieuw begin.

Ja. Zo gaan we dat doen. We beginnen opnieuw.

Ze kijkt rond en ziet dat ze in een soort cocon zit. Letterlijk. Blaadjes dwarrelen langs de ruiten naar beneden. Het grasveld ziet geel, bruin en rood. Niet groen, zoals een grasveld hoort te zijn. Daar houdt ze wel van. Een beetje tegendraadsheid geeft het leven kleur.

Dus heeft ze zonet beslist om een beetje zoals de blaadjes te zijn. Zij zijn afgevallen en beginnen nu hun tweede leventje. Van vasthangend blad naar afgevallen blad. Een mooie stap.

Bij haar zal het zo drastisch niet zijn. Ze heeft geen zin om plots als zwevende of liggende mens door het leven te gaan. 't Is vooral mentaal.
Het wezen dat haar slapeloze nachten, hardkloppingen en tranen heeft bezorgd, heeft afgedaan. Hij wordt verbannen uit haar eierkop. Zijn eigen schuld. Pech gehad.

Misschien moet hij maar eens wat meer rekening houden met de vasthangende blaadjes die rondom hem hangen. Dan was hij nu waarschijnlijk geen afgevallen blaadje.

Wankel.

2007-10-24T23:22:00.000+02:00

Zij is veranderd. Veel veranderd.
Opengebloeid.

Ze herkende veel van zichzelf in haar. Vroeger.

Ze is zo blij dat zij is geworden wie ze nu is. Zij is geworden wie ze graag had willen zijn.

Zij, de toffe meid vol zelvertrouwen. Verkregen door te zijn wie ze is. Met ups en veel downs.
Ze, nog steeds onzeker. Vol twijfels. Voor altijd wankel.

Hinniken.

2007-10-22T20:20:00.000+02:00

Of ze blij was dat ze de keuze had gemaakt. De keuze om nog verder te studeren.

De vraag werd gesteld door haar nicht. Tussen de paarden.

Ja. 't Was de goede keuze geweest. Ze had immens veel bijgeleerd, de richting lag haar wel. Ondanks de vele stress en de tegenvallende medestudenten aan het begin van vorig jaar. De medestudenten bleken nu toffe meiden en kerels. De stress bleef. Maar ze leerde er mee leven. De interesse bleef stijgen, ook al kwamen de werkjes haar soms de keel uit.

Maar wat ze vooral heeft geleerd. Is zichzelf lezen. Ze is opgenbloeid.
Ze merkt het zelf. Dat ze veranderd is. Ze heeft het gevoel dat ze zichzelf heeft gevonden. Min of meer. Ze is meer zichzelf. Opener. En ze blijft zichzelf en haar omgeving af en toe verbazen. Ze schrikt van zichzelf. Wist niet dat ze zoiets in zich had. Maar dat maakt het wel leuk.
Ze is er nog niet. Maar ze is op de goede weg. Op weg naar het zelfvertrouwen.

Paarden hinniken bevestigend.

Busjongen (2).

2007-10-21T13:26:00.000+02:00

De bus en leuke jongens. Het blijkt een goede combinatie te zijn.

Deze keer was het spel van kijken en wegkijken. Met een onbekende.
Hij stond te grijnzen en zij wilde weten waarom.

Ze stond hem ongeneerd te bestuderen. Maar keer weg toen hij zijn blik in haar richting stuurde.
Omgekeerd gebeurde hetzelfde.
Fijn.

Ze stapte af. Keek hoe de bus wegreed. En hoe hij nog even terugkeek.

Stiekem.

Verlammend.

2007-10-10T22:49:00.000+02:00

Het stond al een paar jaar in haar lijstje van 'dingen die ik dit jaar wil doen'. En nu is het eindelijk zo ver. Ze volgt lessen gebarentaal.

Ze voelde zich de hele dag wat nerveus. Ze wist niet goed wat ze moest verwachten. Was vooral heel nieuwsgierig. Ze had gelukkig iemand gevonden die samen met haar de cursus wou volgen. Samen sterker dan alleen.

De eerste les is een uurtje gedaan en ze is nog steeds onder de indruk. Ze heeft 2 uur gefascineerd zitten kijken naar de bewegingen van de dove jongeman vooraan in het lokaal. Ze wil zo graag die taal beheersen, kunnen communiceren met doven. Ze is nog zo onder de indruk. Weet niet goed wat te zeggen. Geestelijk verlamd.

Eén van de medestudenten is een man die doof en blind is. 't Moet verschrikkelijk moeilijk zijn om zo geboren te worden. Leren praten, leren lezen, gewoon weg leren wat wat is. Hoe begin je daar in godsnaam aan. Communiceren gebeurt met de handen. Letters schrijven op de handpalm. Typen en ontvangen. Wandelen met twee stokken. Vaak hulpeloos en afhankelijk. Maar toch gelukkig.

Op zo'n moment schaamt ze zich dat ze zich drukmaakt in pietluttige dingen.

Met dank aan m'n steeds luisterend oor voor de titel.

Busjongen.

2007-10-09T19:23:00.000+02:00

Meer dan 10 jaar. Zo lang al staat ze te wachten op de bus. Ochtend na ochtend. Avond na Avond.

Maar ze doet het graag. Ze is het bijna gaan zien als een hobby.
Mensen observeren.
Wat doen ze. Waar gaan ze heen. Wie zijn ze. Wat is de relatie met de gesprekespartner.
De Jambers in haar komt tevoorschijn.

Vandaag kwam ze heel toevallig naast een niet-zo-onaangenaam-ogende jongeman te zitten. Ze had hem al een jaar hier en daar zien opduiken in en naast haar klas. En nu deelden ze plots een tweezit op de bus.

Ze trok haar stoute schoenen aan en deed iets wat ze anders zelden deed. Ze sprak hem aan. Ze heeft er immers meestal een hekel aan om met onbekende mensen te praten op de bus. Ze heeft geen nood aan klaagzangen van oudjes en minder oudjes. Ze heeft altijd schrik om geen antwoord te kunnen geven. Verder dan een "mja", "oei" of " 't is waar" komt ze meestal niet.

Maar nu zat ze dus naast die jongen. De jongen waarover ze zicht al dikwijls vragen had gesteld. Waar moet hij heen? Wie zou hij zijn?
"Is het project wat gelukt?"
Het gesprek was vertrokken. En bleef duren. Het halfuur dat anders zo lang kan duren, vloog voorbij. Ze bleken zelfs een en ander gemeen te hebben.

Ze moet dat meer doen. Afgaan op haar gevoel. Impulsief zijn.

Leve de bus.

Genoeg.

2007-10-06T22:28:00.000+02:00

Wat mag en wat mag niet.

Mag ze eigenlijk nog zichzelf zijn?
Ongeschreven regels en wetten bepalen hoe ze er moet uitzien, hoe ze zich moet gedragen en wat ze moet doen. Een slecht gevoel wordt aangepraat.

Geleefd worden door wat de maatschappij verlangt.

Ze wordt bijna gedwongen om zich niet goed in haar vel te voelen. De constante twijfel of ze er wel goed genoeg uitziet. Of ze wel de juiste dingen zegt op het gepast moment. Moordend. Een gevecht met haar innerlijk. Over haar uiterlijk.

Soms heeft ze van die dagen waarop ze zich gelukkig voelt. Tevreden met wie ze is. De buitenwereld vergetend. Dan staat ze voor de spiegel en fluistert dat het allemaal nog wel meevalt. Dat ze er mag zijn.

Op zoek naar bevestiging stapt ze de wereld rond. Zonder resultaat. Priemende ogen omsingelen haar en wenden hun blik af. Naar iemand die de aandacht opeist. Stralend. Zelfverzekerd.

‘Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn.’

Daar is ze zeker van. Ze heeft iemand nodig om haar heen. Iemand die haar doet beseffen waarom ze alles doet en volhoudt.
Ze kan het nog even alleen volhouden. Nog even. Nog heel even. Alleen.

Maar niet lang meer.

De negatie heeft lang genoeg geduurd. Nog één keer het mes in de wonde. En dan is het genoeg geweest.

spel.

2007-09-25T23:17:00.000+02:00

Opensnijden. Die hersenpan!

Ze krijgt er grijs haar van. en een maagzweer.
Die mannelijke wezens bezorgen haar gewoon koppijn. Wat moet ze er van denken? Wat denken ze zelf? Denken ze eigenlijk wel.

Hij doet haar lachen en gieren en brullen. Maar ook wenen en roepen en tieren. En hij beseft het niet. 't Is een spel. Hij is de speler en zij de pion.

Ze moet nu haar beurt afwachten. In de gevangenis.

Ga terug naar start?

Nederlaag.

2007-09-16T23:03:00.000+02:00

Wat overwint? Het hart. Of. Het verstand.

Haar verstand zegt dat ze moet ophouden. Dat ze hem moet vergeten. Dat ze zijn hoofdstuk moet afsluiten. 't Is genoeg geweest. Als ze dat niet doet, als ze hem niet uit haar hoofd haalt, zal hij haar kwetsen. Vroeg. Of laat. Pijn doen.

Maar haar hart. Dat kan niet volgen. Ze weet het allemaal niet meer. Ze is ervan overtuigd dat ze zonder hem kan. Dat ze alles perfect kan plaatsen en dat ze zichzelf niets voorliegt.
Ze wil gewoon één keer door die glazen wand breken. Ze wil weten wat er in hem omgaat. Dat is haar doel.

Maar. Kan ze dit zonder zich te laten vangen in zijn web? Zonder dat ze zichzelf verliest in haar eigen gevoelens?

Soms vreest ze. Dat het daarvoor al te laat is. Zeker op momenten zoals nu. Wanneer ze beseft dat ze hem mist.

batterijtjes.

2007-09-16T18:21:00.000+02:00

Ze ging op reis. En ze kwam terug.

Ze verbleef een week op een eiland. Een bewoond. 't Had er niet meer geregend sinds mei. Na hun komst had het drie dagen na elkaar geregend. Frustrerend.

Maar ze amuseerde zich, zag veel prachtige dingen en ontspande zich. Hoewel zij en haar reisgezellin actieve meiden zijn die niet kunnen stilzitten. Ze werden echter vaak gedwongen om even stil te zitten en niets te doen, met dank aan bussen die niet komen opdagen. Het riep frustraties op maar misschien was het een teken om hen te doen beseffen dat gejaagd leven niet altijd nodig is.

Na een week was ze het wel gewoon geworden. Dat niet-gestresseerde bestaan. Hoewel die bussen en andere dingen haar soms nog meer stress bezorgden. Maar het was anders. Ze had het niet in handen, niet onder controle.

Ze besefte in wat voor westers land ze leefde. Een land vol regels en wetten. Ze moet dit. Ze mag dat niet. Daaruit bestaat haar leven. En dat van vele anderen. Als je dit niet doet, moet je dat doen. Als je dat doet, dan moet je dat doen als 'straf'.
Op haar bewoonde eiland was dit niet het geval. Verkeersregels werden er zowat genegeerd. Bussen kwamen op ongeregelde tijdstippen en niemand die er iets over zei. Ze waren het gewoon.

Op de Belgische luchthaven werd ze gecontroleerd en bekeken alsof ze de meest wrede misdadiger was die er bestond. Op het luchthaventje van het eiland was er amper controle, mocht ze zelfs 2l water meenemen zonder dat er iemand iets op zei.

Terug in België werd ze onmiddellijk in de harde realiteit geworpen. De jachtigheid van het leven kroop meteen in haar kleren.

Ze hoopt dat haar batterijtjes het een jaar zullen uithouden.

Rode stylo.

2007-09-03T19:45:00.000+02:00

Met knikkende knietjes stapte ze de schoolpoort binnen. Nieuwe gezichten. Nieuwe gebouwen. Nieuwe leerkrachten. Geen juffen meer. Ze keek verwonderd toe hoe meisjes gillend rond elkaars nek vlogen alsof ze elkaar jaren niet hadden gezien. Ze besefte niet dat zij zich de volgende jaren ook zo zou gedragen. Als een gillende puber. In de middelbare school.

Ze kwam terecht naast een stil meisje en ze wisselden geen woord uit. Ze zeiden bijna niks tegen elkaar. Slechs één zin werd uitgesproken: 'Mag ik je rode stylo eens lenen?'. 'Ja hoor.' En daar bleef het bij. Stilzwijgend zaten ze de uren uit.

Tien jaar later kijken de twee stille meisjes terug op een schitterende tijd. Ze werden beste vriendinnen en ze werden al gauw aanzien als twee kwetterende tieners.

Raar, hoe de tijd zo snel voorbij gaat. Hoeveel een mens meemaakt in tien jaar. Hoe lang een vriendschap kan bestaan.
Hoe één zinnetje nooit wordt vergeten.

Parkfeest.

2007-08-28T10:13:00.000+02:00

'Hé, ken je mij nog?'

Er is feest in het park. En ze wordt aangesproken door een jongeman.

22 jaar wonen ze in dezelfde gemeente. 10 jaar geleden deden ze samen hun plechtige communie. En nu hadden ze hun eerste gesprek ooit. Op een festivalweide, kilometers van hun thuisbasis.

Het was het begin van een schitterende avond vol onverwachte ontmoetingen.
De jongen bleek tof en zijn vrienden waren dat ook. Oorspronkelijk was er maar één link tussen de twee vriendengroepen: het kruisje dat zij en de jongeman ooit tegelijkertijd droegen. Al gauw bleek dat één van z'n vrienden nog had gekust met een ex-klasgenoot van haar, dat ze bevriend waren met andere ex-klasgenoten, enz. Wat is de wereld toch klein!

Ze gingen elk hun weg maar de vrienden van 'de kruisjesdragers' besloten e-mailadressen en telefoonnummers uit te wisselen. En zij. Zij stonden erbij en keken er naar.

Nog niet helemaal bekomen van die onverwachte ontmoeting, wachtte de volgende haar al op. Klasgenoten. Onverwacht maar aangenaam.

En toen.
Toen.
Toen zag ze hém. De jongen van de ASCII-liefde. Hij die de vonken van het pc-scherm laat springen.
Hij zat daar. Helemaal onverwacht. Ongepland. Op de schoot van één of ander meisje dan nog.
Ze was niet op deze ontmoeting voorbereid en was even helemaal het noorden kwijt. Maar. Ze vermande zich en kon haar acute zenuwaanval nog best de baas blijven. Al zegt ze het zelf.
Ze voerden een kort gesprek, in het bijzijn van andere bekenden. De zenuwen gierden door haar keel en ze wilde eigenlijk zo snel mogelijk bij hem weg. Maar toch ook niet.

Haar avond zou niet verpest worden door hem. Nee, mocht niet. Ze ging een feesttent binnen, zonder hem. En ze amuseerde zich, ook zonder hem.
Tegenstrijdige gevoelens wilden haar hersenen overspoelen, maar ze hield het tegen. Ze wou genieten van het feest. Niet denken aan hem. Wat moeilijk lukte.

Maar moeilijk gaat ook.

De plechtigecommuniejongen en z'n vrienden kwamen hen opnieuw vergezellen en overtuigden hen voor een ritje op de botsauto's. De heren van 22 werden opnieuw jongetjes van 12 en botsten dat het een lieve deugd was. Ze werd door elkaar geschud, heen en weer geslingerd.
Uiteindelijk belandden ze zelfs even op de eerstehulppost doordat een arm (niet de hare) gekneld was geraakt tussen een autootje en het lichaam dat aan de arm vasthing. Gelukkig zonder veel erg.

Ze had een schitterende avond en nacht gehad. Vol onverwachte wendingen. Ontmoetingen.

Op de terugreis met de trein warmde de zon haar gezicht op. Zachtjes.
Een glimlach ontstond spontaan. Ze voelde zich gelukkig.

Gewoon gelukkig.

Oogsnoepjes (3).

2007-08-27T22:04:00.000+02:00

Ze wandelt met haar kar richting het Centrale Punt. En daar. Daar staat hij.

Oogsnoepje! Hij is terug!

Nog 2 dagen.

Oogsnoepjes (2)

2007-08-22T21:55:00.000+02:00

- "Hij komt niet meer terug hé." Collegejobstudent verbreekt de stilte tijdens de pauze.
- "Wie komt niet meer terug?"
- "Wel, de jongen-van-transport."
- Vragende blikken en zij die vraagt: "De jobstudent? Met z'n stoppelbaardje?"
- "Ja, die. Hij heeft een kar tegen z'n voet gekregen. Hij komt niet meer terug."

Ze wist het. Ze had een naar gevoel toen ze hem maandag maar één keer had gezien.
Dinsdag had ze hem gezocht maar niet gevonden. Verschillende scenario's had ze doorlopen maar geen enkel bleek geschikt te zijn. Een arbeidsongeval was wel het laatste waar ze aan dacht.

Maandag had hij dus een kar tegen z'n voet gekregen en een helse pijn gevoeld. Hij was lijkbleek geworden en werd vervolgens naar een ziekenhuis gebracht.
Er was heel wat commotie geweest maar ze had er niets van gemerkt.

- "Een serieuze spierscheur. Neenee, die zal wel niet meer terugkomen."

De dag had nog nooit zo lang geduurd.
Heel even had ze gedacht dat haar echt niets werd gegund. Zelfs geen blik.

Zelfs geen snoepje. Haar oogsnoepje.

Oogsnoepjes.

2007-08-20T22:08:00.000+02:00

Ze heeft een geurgeheugen. En een beeldgeheugen.

Ze houdt van foto's. Maar ook van mooie beelden die ze ziet. Op straat. Op de trein. Op school. Overal.
En ze slaat ze op op haar interne harde schijf.

Telkens ze ergens is, gaat ze dan ook op zoek naar mooie beelden. Eyecandy. Zoals nu op haar werk.
Deze keer zijn het mensen. Mannen.
Het zijn er drie maar eentje spant de kroon. Hij ziet er lief uit, warm. Hij straalt iets uit wat haar blij maakt.
Ze kent z'n naam niet. En hij die van haar ook niet. Ze hebben nog maar een paar woorden gewisseld, ze krijgen er ook de kans niet toe. Ze hebben op andere momenten pauze en ze zien elkaar enkel op het Centrale Punt, waar kletsen onmogelijk is.
Telkens wanneer ze elkaar kruisen, doen hun blikken dat ook. Dan krijgt zij een lieve glimlach toegeworpen.

Het is jammer dat ze hem niet wat beter kan leren kennen. Maar tegelijk ook niet.
Oogsnoepjes moeten mysterieus blijven. Afstand moet bewaard worden. Onbereikbaar voor een poosje.

Hij blijft haar oogsnoepje. Voorlopig toch nog.
Nog 7 dagen.

Meneer.

2007-08-20T11:25:00.000+02:00

Ze maken ons kapot, meneer.

Ze denkt hier bij niet aan meisjes maar aan hersens. Gedachten. Hersenspinsels.

Ze had dit weekend een etentje met de 3 meiden. Heel gezellig. Veel gegeten. Veel gelachen. Veel gepraat. Zij vooral veel geluisterd. Veel stof tot nadenken.
In tegenstelling tot de andere drie, werken haar hersentjes altijd iets trager en moet alles eerst wat doordringen vooraleer ze een zinnig antwoord kan formuleren. Ze vraagt zich soms zelfs af of er niets mis is met die grijze massa van haar.

Ze kwam opnieuw, achteraf, tot de conclusie dat er veel te veel wordt nagedacht, beredeneerd, geanalyseerd. 'Waarom ...?' 'Hoe ... ?' 'Wanneer ... ?' 'Wie .... ?'
Te leergierig of nieuwsgierig. Te vaak een antwoord willen wanneer er geen antwoord is.

Maar niet enkel dat. De onzekerheid die haar leven soms beheerst, heeft ze aan zichzelf te wijten. Deels toch. Ze denkt teveel na, begint daardoor te twijfelen en dan is alles om zeep.

Ze mag dan wel een doener zijn. Soms overheerst de denker. Stilletjes in haar hoofd.
De doener wordt verdrongen door de gedachten die de grijze hersencellen produceren. Maar die moeten worden uitgeschakeld. Af en toe.

Want. Ze maken ons kapot. Meneer.

ijs.

2007-08-06T22:25:00.000+02:00

10 jaar, 8 jaar en 6 jaar.

Zo lang kent ze de mensen waarmee ze zaterdagnacht in het park is beland. Ze deelden samen de schoolbanken, maakten samen zeer goede taken, gingen samen op schoolreis naar Italië, deden vele leuke uitjes, enz. Kortom, ze hadden in die 6 jaar middelbare school een leuke tijd.

't Is inmiddels 4 jaar geleden dat ze samen afstudeerden en ze probeerden nog regelmatig af te spreken, wat niet zo evident was doordat ze allemaal andere dingen studeerden. Maar dergelijke reünies waren altijd zeer gezellig en er werd telkens heel wat gepraat en gelachen.

Ook dit weekend was er een onverwachte 'bijeenkomst'. Uiteindelijk werd afgezakt naar het park met een paar flessen drank en chips. 't Werd een schitterende nacht. Ze zag zelfs een zéér heldere vallende ster!

Hoe leuk die vorige samenkomsten en belevenissen ook waren, ze konden niet tippen aan die nacht in het park. Hoe lang ze die mensen ook kent en hoe hecht ze vroeger ook waren, nog nooit was er zo een ontspannen sfeer. Iedereen was zichzelf, alles was bespreekbaar. Super!

Ze had het gevoel voor het eerst écht zichzelf te zijn bij iedereen. Ook anderen, die nooit hun ziel hadden blootgelegd, ontdooiden.

6 jaar om door het ijs heen te breken.

(on)bereikbaar.

2007-07-29T15:50:00.000+02:00

Ze vindt het raar. Raar. Hoe iets wat lange tijd zo onbereikbaar leek, nog onbereikbaarder lijkt eens het binnen de zone van het bereikbare ligt.

Hoe dichtbij het in feite ook is. Het lijkt zo veraf. Ze heeft het gevoel dat ze nu meer mist ook al is dat niet zo logisch. Het was beter als het niet bereikbaar was. Dan kon ze uitkijken naar het moment waarop het onbereikbare bereikbaar werd.

Nu het zover is, lijkt het minder leuk. De eerste momenten kon ze haar geluk niet op. Eindelijk! Ze had er naar uitgekeken. Twee weken iets gemist wat ze niet hoort te missen. Iets waarvan ze op voorhand had gedacht dat ze het niet zou missen. Maar blijkbaar zit datgene toch iets dieper dan ze dacht. Zeg maar 'veel dieper'.

Wanneer het gemis hoort over te zijn, voelt ze nieuw gemis. Datgene waarnaar ze al die tijd heeft verlangd, lijkt verder af dan ooit tevoren.

Misschien wil ze te veel. Eist ze te veel. Had ze het zich allemaal wat anders voorgesteld.

Misschien moet ze er gewoon wat tijd over laten gaan.

Misschien moet ze het gewoon vergeten.

Ja. Vergeten.

Huildruppels.

2007-07-22T12:40:00.000+02:00

Een mes in haar rug. Een paar keer opnieuw.
Pijn. Enkel pijn.

Tranen vullen haar ogen. Straatstenen vangen de huildruppels op. De mensenmassa kijkt haar aan.
Vragende blikken.

Een bevestiging komt zoveel harder aan dan de gedachte alleen.

Ze heeft het gevoel weer van nul te moeten beginnen. Maar wil ze dat wel? Is het het allemaal wel waard. Is ze in feite wel iets waard...
Ze wordt verondersteld enthousiast te zijn. Maar ze kan het niet. Hoe verschrikkelijk egoïstisch ze dat ook vindt.

Twijfels die er waren. Zijn terug. Meer dan ooit.

Stil.

2007-07-21T15:09:00.000+02:00

Ze sluit zich af. Van alles en iedereen.

Ze loopt doorheen een massa mensen. Mensen in alle soorten en maten. Maar ze heeft het gevoel alleen te zijn. Blikken doorboren haar. Ze denkt te horen wat ze denken. Krimpt ineen.

Het voelt aan alsof iemand een stukje uit haar heeft weggenomen waardoor ze ineenzakt als een pudding. Betekenisloos. Verloren.

Langzaam verdwijnt ze. Lost op. Ongemerkt en geruisloos.

Weg.

geurengeheugen.

2007-07-18T13:26:00.000+02:00

*zoef*zoef*

Echte atleten met gespierde armen en benen zoeven voorbij op hun stalen rossen. Hier en daar herkent ze een wielrenner. De gezichten van de rest worden onzichtbaar gemaakt door de hoge snelheid waarmee ze voorbijrijden.

Wat voor haar echter echt telt, is de sfeer en de geur. Een massa mensen die klaar staan om hun favorieten en helden een paar meter vooruit te schreeuwen. De huivering die door het publiek gaat wanneer iemand valt. Het gejoel en de gezamenlijke vreugdekreet die door merg en been gaat wanneer de publiekslieveling wint. Schitterend.

Wat zij het meest onthoudt, is de geur. Ze heeft een fantastisch reukorgaan geërfd. Ze ruikt als de beste. Wat zo z'n voor- en nadelen heeft. Parfum kan veel te sterk geuren waardoor ze immense hoofdpijn krijgt. Stank komt ook dubbel zo hard in haar neus terecht.
Maar goede geuren. Lekkere geuren. Daar kan ze dubbel zo hard van genieten. Zo houdt ze van de geur van wielrennersbenen, ingewreven met massageolie. Van babygeur. Van een lekkere mannengeur. Van een bos. Van de geur die opstijgt nadat het net heeft geregend. Van het bladeren door een oud boek. ...

Daarnaast heeft ze een fantastisch geurengeheugen. Een bepaalde geur kan zoveel herinneringen oproepen. De herinnering is sterker en intenser. Ze beleeft alles veel sterker opnieuw.

Wat zou ze doen zonder haar neus?