Elastiekje.

Ze las het toen ze zat te wachten tot haar rug van krom naar recht zou worden gemarteld.

Het ging over een elastiekje. Het elastiekje diende rond een pols te worden bevestigd. Telkens wanneer een negatieve gedacht door het kopje gaat, moet er hard aan het elastiekje worden getrokken. Daardoor wordt een hevige korte pijn veroorzaakt die het brein (dat zich hopelijk in dat kopje bevindt) waarschuuwt dat de negatieve gedachte stante pede gewist moet worden en vervangen door een positieve.
Kortom ... zie in alles het positieve!

Toen ze merkte dat ze alweer het negatieve van de afgelopen week aan het opsommen was, dacht ze aan het elastiekje. Maar geen elastiekje voor haar, het eerste modieuze elastiekje dat bij haar outfit past moet immers nog worden uitgevonden. Kneepjes in de arm zullen ook wel volstaan.

Dus vanaf nu zoveel mogelijk positieve dingen!
Oeps, bril in twee delen gebroken? *knijp* Goh, geen probleem. Het is eens leuk om alles wazig te zien, een reden te hebben om niet vriendelijk te doen tegen niet-leuke mensen én om extra dicht te komen bij het interessante deel van de bevolking.

Ai, pijnlijke maag? *knijp* Geeft eigenlijk niet, het is tijd om eens te vasten. Nooit geweten dat een gewone boterham ook best lekker kan zijn. En het volgende normale voedsel smaakte overheerlijk.

Derde regenbui van de dag? *knijp* Drie keer doorweekt én een dubbele regenboog gespot, wachtend in het midden van een kruispunt... Het heeft iets! En dan nog een uniek natuurmoment meegemaakt, schitterend. Hoeveel mensen verlangen trouwens niet naar een klein beetje water... bedankt, moeder natuur!

Alweer een man die teleurstelt? *knijp* Eigenlijk niet erg. Dat maakt dat er alweer eentje minder is om uit te kiezen, best handig als je een kiesprobleem hebt.

Het werkt, ze geeft het toe. Enkel jammer van die blauwe arm. *ping* Blauw past uitstekend bij die nieuwe kleedje!

Heden.

Het is triest gesteld met het heden. Of met de momenten waarop het heden flirt met de toekomst.

Haar heden. Met haar toekomst.

Ze weet niets. Wat zal ze volgende maand doen? Waar zal ze wonen? Waar zal ze werken? Niets is nog bepaald. Het maakt haar onzeker en onrustig.

Ze verlangt naar zekerheid. Geborgenheid. Warmte. Die ze niet heeft. Alweer niet.

Verleden.

Ze was een jaar of 80 en zat kranig te fietsen. Op de hometrainer.

*piep*

Het signaal gaf aan dat haar tijd om was. Ze had genoeg getraind vandaag. De jonge knaap bekeek de resultaten en ze zei dat ze het uitstekend had gedaan. Als ze op die manier zou verder doen dan kon ze misschien nog een echte wielrenner worden.

'Ja, ik ben een beetje zoals Toontje of Boontje daar.'
- 'Tom Boonen, jaja, je komt in de buurt! Volgend jaar rijd je de Tour de France uit!'
'Hihi. Nee, enkel als hij mij meeneemt op zijn fiets, maar zo een oud vrouwtje, dat zal hij wel niet willen!'
- 'Maar jawel! Je ziet er nog zo jong uit!'

Ze lachen wat. Zij en de jongeheer die ook haar een beetje deed afzien.

'Vroeger heeft er mij ook nog zo een jongeman meegevoerd. 't Was op zijn fietsbuis. Z'n buuze, dat zei hij. Maar dat is al lang geleden, nog van voor de oorlog. Toch wel meer dan 60 jaar geleden.'

Ze luisterde geamuseerd terwijl haar kaken een beetje rood werden.

'Ik moest ergens naartoe en er reden toen geen bussen, dus ik ging te voet. Plots reed er mij een jongen voorbij en hij stopte. Hij vroeg waar ik naartoe moest en toevallig moest hij ook naar daar. Ik mocht op z'n buuze zitten en plots legde hij zijn kaak tegen de mijne.'
Ze lachte eventjes, bedankte de jongeman, ging weg en zei nog 'Het was een lieve jongen'.

Eventjes zag ze het meisje van 60 jaar terug. Blinkende oogjes, rode kaakjes, mijmerend.
Een meisje van 20, genietend van het moment.