Wat als de warmte die er zou moeten zijn, er toch niet is?
Vreemd hoe men, als men dan heeft wat men wil, nog altijd niet tevreden is. Misschien ligt het aan haar. Of aan hem. Aan beiden. Of aan de situatie.
(Ze vond haar weg terug. Naar haar eigen gedachten. Naar hier.
Dankzij die leukerds die haar hersenpan weer eens doen werken.)
Zuurpruimpercentage.
'Goeiemorgen Prinses'
Exact 1 uur en 6 minuten nadat haar wekker voor de eerste keer afliep, werd ze begroet door een buschauffeur die verdacht veel weg had van Kapitein Grijsbaard en die 'morgenstond heeft goud in de mond' wel heel letterlijk had genomen, gezien zijn gouden tanden. Maar z'n enthousiamse deed zijn ietwat vreemde uiterlijk al snel vergeten.
Het waren de eerste woorden die die dag tot haar werden gericht en ze deden al haar direct glimlachen. De rest van de busrit bleef ze die lach behouden toen ze hoorde hoe de Kapitein de busverlaters een schitterende dag toewenste en jongemannen begroette met 'Dag ridder!'.
Tot haar grote spijt merkte ze echter dat het percentage zuurpruimen op een dinsdagochtend gigantisch was. Slechts enkelen betrapte ze op een glimlach of stiekeme grijns.
Pech voor de rest maar haar dag kon op dat moment al een beetje niet meer stuk.
Dank u, Kapitein!
Exact 1 uur en 6 minuten nadat haar wekker voor de eerste keer afliep, werd ze begroet door een buschauffeur die verdacht veel weg had van Kapitein Grijsbaard en die 'morgenstond heeft goud in de mond' wel heel letterlijk had genomen, gezien zijn gouden tanden. Maar z'n enthousiamse deed zijn ietwat vreemde uiterlijk al snel vergeten.
Het waren de eerste woorden die die dag tot haar werden gericht en ze deden al haar direct glimlachen. De rest van de busrit bleef ze die lach behouden toen ze hoorde hoe de Kapitein de busverlaters een schitterende dag toewenste en jongemannen begroette met 'Dag ridder!'.
Tot haar grote spijt merkte ze echter dat het percentage zuurpruimen op een dinsdagochtend gigantisch was. Slechts enkelen betrapte ze op een glimlach of stiekeme grijns.
Pech voor de rest maar haar dag kon op dat moment al een beetje niet meer stuk.
Dank u, Kapitein!
Voeten.
Wanneer is iemand raar?
Volgens Van Dale is raar hetzelfde als 'vreemd'. En 'vreemd' zou volgens die dikke dan weer 'afwijkend van het normale, het verwachte' zijn.
Ze week dus af van het normale. Want iedereen had haar bekeken en aangestaard alsof ze vreemd was. Raar. Ie-de-reen maar echt ie-de-reen keek met halfopen tot open mond naar haar toen ze passeerde. Ze dacht eerst dat ze op de trein in slaap was gevallen en vervolgens door een kleuter tot clown was geschminkt, maar een blik in een plas water zei haar dat dat niet zo was. Ook haar haar zag er niet wilder uit dan anders. Haar kleed zat ook nog waar het moest zitten. Ze sleepte ook geen tijger achter zich aan. *zucht* Ze wist echt niet wat ervoor zorgde dat ze er 'vreemd' uit zag.
En toen. Toen merkte ze het op. De blikken gingen naar haar voeten en toen naar haar gezicht. Voeten. Gezicht. Voeten. Naar haar nieuwe schoenen. Zwarte korte laarsjes.
Ze vonden haar nieuwe botjes raar! De laarsjes die zij zo leuk vond. Vonden zij 'raar'.
Eerst voelde ze schaamte. Maar die ging al gauw uit de weg voor vastberadenheid. De rode kaken werd verbannen en de neus ging in de lucht. Ze merkte bij zichzelf dat ze zoiets vroeger nooit zou gedaan hebben. Toen zou ze zich aangepast hebben aan wat de massa 'verwachtte', 'normaal' vond. Maar nu deed ze lekker waar ze zelf zin in had. Zij vond het tof, dus dan moest de rest dat maar ok vinden. *pfoehoe*
En zo ging ze verder met haar botjes. De blikken die bleven komen, ontwijkend. En ze wist nu al dat het haar favoriete schoenen gingen worden.
Haar lievelingsbotjes.
Volgens Van Dale is raar hetzelfde als 'vreemd'. En 'vreemd' zou volgens die dikke dan weer 'afwijkend van het normale, het verwachte' zijn.
Ze week dus af van het normale. Want iedereen had haar bekeken en aangestaard alsof ze vreemd was. Raar. Ie-de-reen maar echt ie-de-reen keek met halfopen tot open mond naar haar toen ze passeerde. Ze dacht eerst dat ze op de trein in slaap was gevallen en vervolgens door een kleuter tot clown was geschminkt, maar een blik in een plas water zei haar dat dat niet zo was. Ook haar haar zag er niet wilder uit dan anders. Haar kleed zat ook nog waar het moest zitten. Ze sleepte ook geen tijger achter zich aan. *zucht* Ze wist echt niet wat ervoor zorgde dat ze er 'vreemd' uit zag.
En toen. Toen merkte ze het op. De blikken gingen naar haar voeten en toen naar haar gezicht. Voeten. Gezicht. Voeten. Naar haar nieuwe schoenen. Zwarte korte laarsjes.
Ze vonden haar nieuwe botjes raar! De laarsjes die zij zo leuk vond. Vonden zij 'raar'.
Eerst voelde ze schaamte. Maar die ging al gauw uit de weg voor vastberadenheid. De rode kaken werd verbannen en de neus ging in de lucht. Ze merkte bij zichzelf dat ze zoiets vroeger nooit zou gedaan hebben. Toen zou ze zich aangepast hebben aan wat de massa 'verwachtte', 'normaal' vond. Maar nu deed ze lekker waar ze zelf zin in had. Zij vond het tof, dus dan moest de rest dat maar ok vinden. *pfoehoe*
En zo ging ze verder met haar botjes. De blikken die bleven komen, ontwijkend. En ze wist nu al dat het haar favoriete schoenen gingen worden.
Haar lievelingsbotjes.
Schouwspel
Het was gebeurd.
Het meisje waarmee ze meer dan 10 jaar een klas, lief en leed had gedeeld, was getrouwd. Dat impliceerde dat ook zij een trouwwaardige leeftijd had bereikt. Maar daar stond ze liever niet bij stil.
Ze was uitgenodigd op het avondfeest, ook al was die 10 jaar alweer een paar jaar geleden. Ze zat samen met een andere vriendin-van-toen aan een tafeltje met vriendinnen-van-nu. Die laatste hadden allemaal een aanhangsel/vriend meegebracht. Zij niet. Natuurlijk niet. Maar ook daar dacht ze liever niet meer over na.
Op het avondfeest bevond haar tafeltje zich vlak naast iets wat de dansvloer moest voorstellen. Ze zat als het ware op de eretribune. De openingsdans werd ingezet en ze verbaasde zich over het leuke melodietje en het ingestudeerde dansje dat ze te zien kreeg. Na die dans volgden nog een paar standaarddansen met de oudjes en familie.
En toen begon het.
Het schouwspel.
Ze had zich kostelijk geamuseerd met het kijken naar de verschillende dansstijlen die op de dansvloer te zien waren. Opa's van ver boven de 70 dansten er samen met jonge meisjes van een jaar of 18. Maar het waren vooral de vlotte vijftigers die de dansvloer beheersten. Wat een feest!
De nonkels dansten gezwind de twist, gingen vlotjes over in de hukkelepuk om vervolgens even 'smooth' een indianendans uit hun voeten te toveren. Om nog maar te zwijgen over de sirtaki waarbij haar eigen moeder haar notabene bijna kwam meesleuren in het feestgedruis. Maar ze had het naar haar zin, ze had ogen te kort.
Ook op de iets modernere muziek ging de iets oudere meute volledig uit de bol. De dames begonnen met een eenvoudige bijtrekpas terwijl de heren hun volle en ronde buikjes lustig in het rond lieten bewegen. Naarmate de muziek en de avond vorderden, ging ook die vrouwelijke helft wat zwierger om met hun ledematen, werden armen bewogen in allerlei richtingen en waagden ze zich aan een andere pas met de voeten. Eén exemplaar creëerde zo een unieke huppelpas tijdens het dansen, iets waar ze zich waarschijnlijk niet eens van bewust was.
De chachacha, rumba, zelfs tango, ... niets was te moeilijk voor mama's, papa's, tantes en nonkels. Het zag er uit alsof ze werden losgelaten, of ze even teruggingen in de tijd en zich terug 21 voelden.
De jonge bende had genoeg drank in het lichaam en kwam uiteindelijk de dansvloer mee opvullen. Het viel haar trouwens op dat de oudjes zonder enige schroom begonnen te dansen, ook al stond er niemand op de danstegels, de jongeren hadden wat meer aanmoediging en volk nodig.
Behalve één exemplaar. Zonder gêne bewoog ze alles wat ook maar kon bewegen. Ze dacht waarschijnlijk dat ze al de calorieën die ze even daarvoor had binnengespeeld, zo snel mogelijk kwijt wilde. Tot vreugde van de oude nonkels die met glanzende oogjes het schouwspel in zich opnamen.
Oude bokken werden eventjes jonge blaadjes. En zij, zij zag dat het goed was.
Het meisje waarmee ze meer dan 10 jaar een klas, lief en leed had gedeeld, was getrouwd. Dat impliceerde dat ook zij een trouwwaardige leeftijd had bereikt. Maar daar stond ze liever niet bij stil.
Ze was uitgenodigd op het avondfeest, ook al was die 10 jaar alweer een paar jaar geleden. Ze zat samen met een andere vriendin-van-toen aan een tafeltje met vriendinnen-van-nu. Die laatste hadden allemaal een aanhangsel/vriend meegebracht. Zij niet. Natuurlijk niet. Maar ook daar dacht ze liever niet meer over na.
Op het avondfeest bevond haar tafeltje zich vlak naast iets wat de dansvloer moest voorstellen. Ze zat als het ware op de eretribune. De openingsdans werd ingezet en ze verbaasde zich over het leuke melodietje en het ingestudeerde dansje dat ze te zien kreeg. Na die dans volgden nog een paar standaarddansen met de oudjes en familie.
En toen begon het.
Het schouwspel.
Ze had zich kostelijk geamuseerd met het kijken naar de verschillende dansstijlen die op de dansvloer te zien waren. Opa's van ver boven de 70 dansten er samen met jonge meisjes van een jaar of 18. Maar het waren vooral de vlotte vijftigers die de dansvloer beheersten. Wat een feest!
De nonkels dansten gezwind de twist, gingen vlotjes over in de hukkelepuk om vervolgens even 'smooth' een indianendans uit hun voeten te toveren. Om nog maar te zwijgen over de sirtaki waarbij haar eigen moeder haar notabene bijna kwam meesleuren in het feestgedruis. Maar ze had het naar haar zin, ze had ogen te kort.
Ook op de iets modernere muziek ging de iets oudere meute volledig uit de bol. De dames begonnen met een eenvoudige bijtrekpas terwijl de heren hun volle en ronde buikjes lustig in het rond lieten bewegen. Naarmate de muziek en de avond vorderden, ging ook die vrouwelijke helft wat zwierger om met hun ledematen, werden armen bewogen in allerlei richtingen en waagden ze zich aan een andere pas met de voeten. Eén exemplaar creëerde zo een unieke huppelpas tijdens het dansen, iets waar ze zich waarschijnlijk niet eens van bewust was.
De chachacha, rumba, zelfs tango, ... niets was te moeilijk voor mama's, papa's, tantes en nonkels. Het zag er uit alsof ze werden losgelaten, of ze even teruggingen in de tijd en zich terug 21 voelden.
De jonge bende had genoeg drank in het lichaam en kwam uiteindelijk de dansvloer mee opvullen. Het viel haar trouwens op dat de oudjes zonder enige schroom begonnen te dansen, ook al stond er niemand op de danstegels, de jongeren hadden wat meer aanmoediging en volk nodig.
Behalve één exemplaar. Zonder gêne bewoog ze alles wat ook maar kon bewegen. Ze dacht waarschijnlijk dat ze al de calorieën die ze even daarvoor had binnengespeeld, zo snel mogelijk kwijt wilde. Tot vreugde van de oude nonkels die met glanzende oogjes het schouwspel in zich opnamen.
Oude bokken werden eventjes jonge blaadjes. En zij, zij zag dat het goed was.
Beangstigend.
Ze vraagt zich soms af hoe ze zou zijn geworden indien ze een zestal jaar later zou zijn geboren. Dan was ze nu ongeveer 17. Zou alles anders zijn?
Zou ze zelfzekerder geweest zijn als tiener? Misschien had ze meer gedurfd, meer echt geleefd. Misschien had ze wel een totaal andere studiekeuze gemaakt. Zou ze andere vrienden gehad hebben? Misschien wel, want iedereen zou waarschijnlijk voor een deel ook als andere persoon zijn uitgegroeid. Of misschien ook niet?
Zou haar leven er anders hebben uitgezien? Zou ze de gevoelens die ze had gevoeld ook nu gevoeld hebben? De twijfel, de onzekerheid, de eenzaamheid? Maar ook de ongedwongenheid, het lachen-gieren-brullen, de onbezorgdheid en tonnen levensvreugde?
Ze is voor een groot deel gemaakt door anderen, beseft ze nu. Indien anderen voor haar (onbewust) andere beslissingen hadden gemaakt, zou ze nu misschien iemand helemaal anders zijn.
Eng om te beseffen dat mensen, waarmee ze zo goed als geen contact heeft, die ze misschien nooit zal zien, voor een deeltje hebben bepaald hoe haar leven er is gaan uitzien. Eng om te beseffen dat ze soms haar eigen leven niet helemaal in de hand heeft.
Beangstigend.
Zou ze zelfzekerder geweest zijn als tiener? Misschien had ze meer gedurfd, meer echt geleefd. Misschien had ze wel een totaal andere studiekeuze gemaakt. Zou ze andere vrienden gehad hebben? Misschien wel, want iedereen zou waarschijnlijk voor een deel ook als andere persoon zijn uitgegroeid. Of misschien ook niet?
Zou haar leven er anders hebben uitgezien? Zou ze de gevoelens die ze had gevoeld ook nu gevoeld hebben? De twijfel, de onzekerheid, de eenzaamheid? Maar ook de ongedwongenheid, het lachen-gieren-brullen, de onbezorgdheid en tonnen levensvreugde?
Ze is voor een groot deel gemaakt door anderen, beseft ze nu. Indien anderen voor haar (onbewust) andere beslissingen hadden gemaakt, zou ze nu misschien iemand helemaal anders zijn.
Eng om te beseffen dat mensen, waarmee ze zo goed als geen contact heeft, die ze misschien nooit zal zien, voor een deeltje hebben bepaald hoe haar leven er is gaan uitzien. Eng om te beseffen dat ze soms haar eigen leven niet helemaal in de hand heeft.
Beangstigend.
Knip en plak.
Eindelijk was ze er aan begonnen. Eindelijk had ze er tijd voor gevonden. Ze maakte een plakboek.
De herinneringen en de tijd konden niet meer in één doos dus het was dringend nodig dat ze er eens werk van maakte. Ieder jaar opende ze de superbox en was ze uren zoet met het nalezen van deceniumoude briefjes en het bekijken van treinkaartjes en andere souvenirs. Vervolgens stopte ze de herinneringen die ze dat jaar had verzameld in de doos en sloot ze weer voor een tijdje.
En zo ging het ieder jaar verder.
Tot ze merkte dat ze andere dozen begon te vullen en haar kast te klein werd. Ze had teveel herinneringen.
Hoe verschrikkelijk ze de uitdrukking 'er breekt een nieuwe periode aan in het leven' ook had gevonden, ze moest toegeven dat ze het op dit moment niet beter kon omschrijven. Dus vond ze het bijgevolg het ideale moment om eens wat orde te scheppen.
Ze kocht een plakboek en begon aan een leuk maar langdurig werkje. Het deed haar wegdromen naar de tijden van toen en beseffen dat ze toch wel oud wordt.
Maar al die bijgehouden stukjes papieren doen haar telkens jong voelen. Briefjes van kleine meisjes met grote geheimen.
Of omgekeerd.
De herinneringen en de tijd konden niet meer in één doos dus het was dringend nodig dat ze er eens werk van maakte. Ieder jaar opende ze de superbox en was ze uren zoet met het nalezen van deceniumoude briefjes en het bekijken van treinkaartjes en andere souvenirs. Vervolgens stopte ze de herinneringen die ze dat jaar had verzameld in de doos en sloot ze weer voor een tijdje.
En zo ging het ieder jaar verder.
Tot ze merkte dat ze andere dozen begon te vullen en haar kast te klein werd. Ze had teveel herinneringen.
Hoe verschrikkelijk ze de uitdrukking 'er breekt een nieuwe periode aan in het leven' ook had gevonden, ze moest toegeven dat ze het op dit moment niet beter kon omschrijven. Dus vond ze het bijgevolg het ideale moment om eens wat orde te scheppen.
Ze kocht een plakboek en begon aan een leuk maar langdurig werkje. Het deed haar wegdromen naar de tijden van toen en beseffen dat ze toch wel oud wordt.
Maar al die bijgehouden stukjes papieren doen haar telkens jong voelen. Briefjes van kleine meisjes met grote geheimen.
Of omgekeerd.
15.
Ze had gebabysit. Nadat ze verstoppertje had gespeeld, zich een breuk had gelachen met een slurpende peuter en datzelfde ventje in z'n bedje had gestopt, deed ze iets wat ze anders nog maar zelden doet. Tv-kijken.
Wegens gebrek aan tv op haar doordeweekse verblijfplaats en het prefereren van andere dingen tijdens haar weekendse verblijf, keek ze nog amper naar het amusante kastje. Na het babysitavontuur wist ze terug waarom.
Ze heeft zich doodgeërgerd. Aan een puber van 14,5 jaar die een gigantisch feest mocht organiseren voor haar 15e verjaardag. Het kind waande zich een koningin en commandeerde iedereen alsof ze het nooit anders had gedaan. Haar ouders hadden dat (en hun geld) er graag voor over. Hun enige dochter mocht toch het feest hebben waar ze al haar hele leven over droomde en fantaseerde? Kosten noch moeite werden gespaard om het feest van miss perfect te organiseren. Er werd zowat gevochten om een uitnodiging van het feestje, de jarige werd achtergevolgd door onbekenden die koste wat het kost aanwezig wilden zijn op iets wat later het feest van de eeuw zou worden genoemd.
Het meisje of eerder de bitch was echter bikkelhard en wees de achtervolgers al gauw terecht. Wanneer diezelfde meisjes toch hun opwachting maakten zonder uitnodiging aan de ingang van het Hilton-hotel (!), werd hen dan ook direct duidelijk gemaakt dat ze niet welkom waren. Ze voldeden ook absoluut niet aan de dresscode, ook al droegen ze mooie kleedjes. Het glitterde niet genoeg. Zelfs een '... maar ik heb ooit een balpen aan jou uitgeleend.' hielp niet.
Het feest zelf was er eentje zoals men enkel in melige en overdreven tienermovies aantreft. Het kind dat 15 werd (en naar eigen zeggen vanaf dat moment meer dan volwassen), had een kleed aan waar menig trouwlustige dame vol afgunst zou naar kijken. Ze durfde bijna niet te denken aan het prijskaartje dat eraan vasthing. Er was ook een openingsdans met 15 (hoe kan het ook anders) kinderkoppels die zelf ook de ideale kledij (ontworpen door de jarig, jawel) aan moesten. Over het kapsel van deze dansers was vooraf een verhitte discussie ontstaan tussen het wicht dat jarig was en haar moeder. Het moest en zou totaal anders zijn dan het kapsel van het meisje waarrond alles draaide, want één dag in haar hele leven moest en zou volledig rond het meisje, dat dacht dat ze een halfgodin was, draaien. Opvallen, schitteren, er moest minstens nog jaren over dat feest worden nagepraat.
Het deed haar walgen. Zij was op haar vijftiende nog gewoon tevreden met een bioscoopje met vriendinnen.
Wegens gebrek aan tv op haar doordeweekse verblijfplaats en het prefereren van andere dingen tijdens haar weekendse verblijf, keek ze nog amper naar het amusante kastje. Na het babysitavontuur wist ze terug waarom.
Ze heeft zich doodgeërgerd. Aan een puber van 14,5 jaar die een gigantisch feest mocht organiseren voor haar 15e verjaardag. Het kind waande zich een koningin en commandeerde iedereen alsof ze het nooit anders had gedaan. Haar ouders hadden dat (en hun geld) er graag voor over. Hun enige dochter mocht toch het feest hebben waar ze al haar hele leven over droomde en fantaseerde? Kosten noch moeite werden gespaard om het feest van miss perfect te organiseren. Er werd zowat gevochten om een uitnodiging van het feestje, de jarige werd achtergevolgd door onbekenden die koste wat het kost aanwezig wilden zijn op iets wat later het feest van de eeuw zou worden genoemd.
Het meisje of eerder de bitch was echter bikkelhard en wees de achtervolgers al gauw terecht. Wanneer diezelfde meisjes toch hun opwachting maakten zonder uitnodiging aan de ingang van het Hilton-hotel (!), werd hen dan ook direct duidelijk gemaakt dat ze niet welkom waren. Ze voldeden ook absoluut niet aan de dresscode, ook al droegen ze mooie kleedjes. Het glitterde niet genoeg. Zelfs een '... maar ik heb ooit een balpen aan jou uitgeleend.' hielp niet.
Het feest zelf was er eentje zoals men enkel in melige en overdreven tienermovies aantreft. Het kind dat 15 werd (en naar eigen zeggen vanaf dat moment meer dan volwassen), had een kleed aan waar menig trouwlustige dame vol afgunst zou naar kijken. Ze durfde bijna niet te denken aan het prijskaartje dat eraan vasthing. Er was ook een openingsdans met 15 (hoe kan het ook anders) kinderkoppels die zelf ook de ideale kledij (ontworpen door de jarig, jawel) aan moesten. Over het kapsel van deze dansers was vooraf een verhitte discussie ontstaan tussen het wicht dat jarig was en haar moeder. Het moest en zou totaal anders zijn dan het kapsel van het meisje waarrond alles draaide, want één dag in haar hele leven moest en zou volledig rond het meisje, dat dacht dat ze een halfgodin was, draaien. Opvallen, schitteren, er moest minstens nog jaren over dat feest worden nagepraat.
Het deed haar walgen. Zij was op haar vijftiende nog gewoon tevreden met een bioscoopje met vriendinnen.
Nora.
"Derde verdieping"
De lift gaf aan dat hij zich op de derde verdieping bevond. Daar stond zij te wachten om in te stappen en naar beneden te gaan.
De deur ging open en ze schrok want er staan een paar kartonnen met cola- en zen-blikjes en een bijhorende jongeheer de lift op te vullen. De blikjeskerel schrok eveneens en staat met een blik vol ongeloof naar de lift te kijken.
'Een sprekende lift, dat is toch iets raar he.'
(27 jaar, geen vriendin, zat nog nooit in een sprekende lift en heeft het moeilijk om op de juiste knopjes te drukken, vermoedt ze.)
- 'Ja, 't is een speciale he.'
'Oei en 't is zelfs met beveiliging.'
(Zet in het weekend graag een stapje in de wereld, rookt niet, drinkt tijdens het uitgaan. Heeft een oudere zus en een jongere broer, gokt ze.)
- 'Jaja, 't is een goeie.'
De lift vertelt hen dat ze op de begane grond zijn en ze neemt afscheid van de blikjesman die nog steeds verwonderd is over de werking van deze vrouwenstem in het kooitje.
(Werkt al twee jaar als blikjesman, begint om 8u en heeft om 16.30u gedaan, denkt ze.)
Ze beseft dat ze zomaar een verhaaltje verzon over het leven van de jongeman. Misschien zat ze er wel volledig naast, was hij getrouwd en had een vrouw met 3 kinderen. Ging hij nooit uit en dronk als toegwijde vader nooit te veel.
Ze zal nooit weten of haar vrouwelijke intuïtie het bij het rechte eind had. Net zoals ze nooit zou weten of de buschauffeur wel degelijk brave papa van een flinke zoon is, of de dame voor haar een gepensioneerde leerkracht is en de man op het bankje naast haar ooit een succesvolle bankdirecteur was.
Wat zou men over haar denken?
De lift gaf aan dat hij zich op de derde verdieping bevond. Daar stond zij te wachten om in te stappen en naar beneden te gaan.
De deur ging open en ze schrok want er staan een paar kartonnen met cola- en zen-blikjes en een bijhorende jongeheer de lift op te vullen. De blikjeskerel schrok eveneens en staat met een blik vol ongeloof naar de lift te kijken.
'Een sprekende lift, dat is toch iets raar he.'
(27 jaar, geen vriendin, zat nog nooit in een sprekende lift en heeft het moeilijk om op de juiste knopjes te drukken, vermoedt ze.)
- 'Ja, 't is een speciale he.'
'Oei en 't is zelfs met beveiliging.'
(Zet in het weekend graag een stapje in de wereld, rookt niet, drinkt tijdens het uitgaan. Heeft een oudere zus en een jongere broer, gokt ze.)
- 'Jaja, 't is een goeie.'
De lift vertelt hen dat ze op de begane grond zijn en ze neemt afscheid van de blikjesman die nog steeds verwonderd is over de werking van deze vrouwenstem in het kooitje.
(Werkt al twee jaar als blikjesman, begint om 8u en heeft om 16.30u gedaan, denkt ze.)
Ze beseft dat ze zomaar een verhaaltje verzon over het leven van de jongeman. Misschien zat ze er wel volledig naast, was hij getrouwd en had een vrouw met 3 kinderen. Ging hij nooit uit en dronk als toegwijde vader nooit te veel.
Ze zal nooit weten of haar vrouwelijke intuïtie het bij het rechte eind had. Net zoals ze nooit zou weten of de buschauffeur wel degelijk brave papa van een flinke zoon is, of de dame voor haar een gepensioneerde leerkracht is en de man op het bankje naast haar ooit een succesvolle bankdirecteur was.
Wat zou men over haar denken?
Drama.
Queen. Ze is een dramaqueen.
Het was haar onlangs al eens duidelijk gemaakt en nu nogmaals bevestigd door een of ander testje. Maar ze kon het niet langer negeren. Ze was het. Is het. En zal het waarschijnlijk nog een tijdje zijn.
Een echte dramaqueen ben jij! Je houdt van de grote verhalen, de sensationele momenten, lachen en huilen, emoties ten top! Voor jou zit de fun van het leven in de adrenaline en je zal dan zelf ook geen blad voor de mond nemen. Maar word je daar zelf, eerlijk gezegd, niet af en toe moe van? Misschien kan je ook eens proberen gewoon nu & hier gelukkig te zijn. Of tenminste blij met wat je hebt en met wat je hebt meegemaakt. Dat nemen ze je nooit meer af.
Ze had er nooit echt bij stilgestaan. Men had er haar ook nooit op gewezen. Tot een paar weken terug.
Was het dan fout om altijd op het ergste voorbereid te zijn? Om in alles het ergste te zien? Een beetje overdrijven kan nooit kwaad.
Maar ze maakte de beslissing om in het nu en hier gelukkig te zijn en geen overdreven emoties meer te tonen. Samen met het elastiekje dat ze nu eens zal laten springen wanneer ze denkt dat ze de dramaqueen zal uithangen.
*ping*
Het was haar onlangs al eens duidelijk gemaakt en nu nogmaals bevestigd door een of ander testje. Maar ze kon het niet langer negeren. Ze was het. Is het. En zal het waarschijnlijk nog een tijdje zijn.
Een echte dramaqueen ben jij! Je houdt van de grote verhalen, de sensationele momenten, lachen en huilen, emoties ten top! Voor jou zit de fun van het leven in de adrenaline en je zal dan zelf ook geen blad voor de mond nemen. Maar word je daar zelf, eerlijk gezegd, niet af en toe moe van? Misschien kan je ook eens proberen gewoon nu & hier gelukkig te zijn. Of tenminste blij met wat je hebt en met wat je hebt meegemaakt. Dat nemen ze je nooit meer af.
Ze had er nooit echt bij stilgestaan. Men had er haar ook nooit op gewezen. Tot een paar weken terug.
Was het dan fout om altijd op het ergste voorbereid te zijn? Om in alles het ergste te zien? Een beetje overdrijven kan nooit kwaad.
Maar ze maakte de beslissing om in het nu en hier gelukkig te zijn en geen overdreven emoties meer te tonen. Samen met het elastiekje dat ze nu eens zal laten springen wanneer ze denkt dat ze de dramaqueen zal uithangen.
*ping*
Stoerheid, traan en kippenvel.
Donderdag. 01.12u. Genoeg gedronken. Interessant gesprek.
Hoe akelig het is om te beseffen dat een lied, gewoon een paar muzieknoten en een stem, een krachtige emotie kunnen oproepen.
Ze had het meegemaakt. Een aantal weken geleden. Ze zat te eten toen ze op de radio plots een liedje hoorde dat ze al een half jaar niet meer had gehoord. En plots waren ze daar. De tranen. Lag het aan het moment? Lag het aan de muziek? Ze zal het nooit weten maar ontroerd was ze in ieder geval. Kippenvel over haar hele lijf. Iedere keer opnieuw.
Wanneer een lied kippenvel bezorgt, is het goed. Hij had het ook meegemaakt, vier dagen terug. Hij, een stoere jongen, die een tatoo op de onderarm overweegt en serieus onder de sloef ligt. Hij had een lied gehoord, voor het eerst en ook bij hem was een traan ontstaan. Zomaar uit het niets.
Stoerheid, traan en kippenvel.
Hoe akelig het is om te beseffen dat een lied, gewoon een paar muzieknoten en een stem, een krachtige emotie kunnen oproepen.
Ze had het meegemaakt. Een aantal weken geleden. Ze zat te eten toen ze op de radio plots een liedje hoorde dat ze al een half jaar niet meer had gehoord. En plots waren ze daar. De tranen. Lag het aan het moment? Lag het aan de muziek? Ze zal het nooit weten maar ontroerd was ze in ieder geval. Kippenvel over haar hele lijf. Iedere keer opnieuw.
Wanneer een lied kippenvel bezorgt, is het goed. Hij had het ook meegemaakt, vier dagen terug. Hij, een stoere jongen, die een tatoo op de onderarm overweegt en serieus onder de sloef ligt. Hij had een lied gehoord, voor het eerst en ook bij hem was een traan ontstaan. Zomaar uit het niets.
Stoerheid, traan en kippenvel.
Elastiekje.
Ze las het toen ze zat te wachten tot haar rug van krom naar recht zou worden gemarteld.
Het ging over een elastiekje. Het elastiekje diende rond een pols te worden bevestigd. Telkens wanneer een negatieve gedacht door het kopje gaat, moet er hard aan het elastiekje worden getrokken. Daardoor wordt een hevige korte pijn veroorzaakt die het brein (dat zich hopelijk in dat kopje bevindt) waarschuuwt dat de negatieve gedachte stante pede gewist moet worden en vervangen door een positieve.
Kortom ... zie in alles het positieve!
Toen ze merkte dat ze alweer het negatieve van de afgelopen week aan het opsommen was, dacht ze aan het elastiekje. Maar geen elastiekje voor haar, het eerste modieuze elastiekje dat bij haar outfit past moet immers nog worden uitgevonden. Kneepjes in de arm zullen ook wel volstaan.
Dus vanaf nu zoveel mogelijk positieve dingen!
Oeps, bril in twee delen gebroken? *knijp* Goh, geen probleem. Het is eens leuk om alles wazig te zien, een reden te hebben om niet vriendelijk te doen tegen niet-leuke mensen én om extra dicht te komen bij het interessante deel van de bevolking.
Ai, pijnlijke maag? *knijp* Geeft eigenlijk niet, het is tijd om eens te vasten. Nooit geweten dat een gewone boterham ook best lekker kan zijn. En het volgende normale voedsel smaakte overheerlijk.
Derde regenbui van de dag? *knijp* Drie keer doorweekt én een dubbele regenboog gespot, wachtend in het midden van een kruispunt... Het heeft iets! En dan nog een uniek natuurmoment meegemaakt, schitterend. Hoeveel mensen verlangen trouwens niet naar een klein beetje water... bedankt, moeder natuur!
Alweer een man die teleurstelt? *knijp* Eigenlijk niet erg. Dat maakt dat er alweer eentje minder is om uit te kiezen, best handig als je een kiesprobleem hebt.
Het werkt, ze geeft het toe. Enkel jammer van die blauwe arm. *ping* Blauw past uitstekend bij die nieuwe kleedje!
Het ging over een elastiekje. Het elastiekje diende rond een pols te worden bevestigd. Telkens wanneer een negatieve gedacht door het kopje gaat, moet er hard aan het elastiekje worden getrokken. Daardoor wordt een hevige korte pijn veroorzaakt die het brein (dat zich hopelijk in dat kopje bevindt) waarschuuwt dat de negatieve gedachte stante pede gewist moet worden en vervangen door een positieve.
Kortom ... zie in alles het positieve!
Toen ze merkte dat ze alweer het negatieve van de afgelopen week aan het opsommen was, dacht ze aan het elastiekje. Maar geen elastiekje voor haar, het eerste modieuze elastiekje dat bij haar outfit past moet immers nog worden uitgevonden. Kneepjes in de arm zullen ook wel volstaan.
Dus vanaf nu zoveel mogelijk positieve dingen!
Oeps, bril in twee delen gebroken? *knijp* Goh, geen probleem. Het is eens leuk om alles wazig te zien, een reden te hebben om niet vriendelijk te doen tegen niet-leuke mensen én om extra dicht te komen bij het interessante deel van de bevolking.
Ai, pijnlijke maag? *knijp* Geeft eigenlijk niet, het is tijd om eens te vasten. Nooit geweten dat een gewone boterham ook best lekker kan zijn. En het volgende normale voedsel smaakte overheerlijk.
Derde regenbui van de dag? *knijp* Drie keer doorweekt én een dubbele regenboog gespot, wachtend in het midden van een kruispunt... Het heeft iets! En dan nog een uniek natuurmoment meegemaakt, schitterend. Hoeveel mensen verlangen trouwens niet naar een klein beetje water... bedankt, moeder natuur!
Alweer een man die teleurstelt? *knijp* Eigenlijk niet erg. Dat maakt dat er alweer eentje minder is om uit te kiezen, best handig als je een kiesprobleem hebt.
Het werkt, ze geeft het toe. Enkel jammer van die blauwe arm. *ping* Blauw past uitstekend bij die nieuwe kleedje!
Heden.
Het is triest gesteld met het heden. Of met de momenten waarop het heden flirt met de toekomst.
Haar heden. Met haar toekomst.
Ze weet niets. Wat zal ze volgende maand doen? Waar zal ze wonen? Waar zal ze werken? Niets is nog bepaald. Het maakt haar onzeker en onrustig.
Ze verlangt naar zekerheid. Geborgenheid. Warmte. Die ze niet heeft. Alweer niet.
Haar heden. Met haar toekomst.
Ze weet niets. Wat zal ze volgende maand doen? Waar zal ze wonen? Waar zal ze werken? Niets is nog bepaald. Het maakt haar onzeker en onrustig.
Ze verlangt naar zekerheid. Geborgenheid. Warmte. Die ze niet heeft. Alweer niet.
Verleden.
Ze was een jaar of 80 en zat kranig te fietsen. Op de hometrainer.
*piep*
Het signaal gaf aan dat haar tijd om was. Ze had genoeg getraind vandaag. De jonge knaap bekeek de resultaten en ze zei dat ze het uitstekend had gedaan. Als ze op die manier zou verder doen dan kon ze misschien nog een echte wielrenner worden.
'Ja, ik ben een beetje zoals Toontje of Boontje daar.'
- 'Tom Boonen, jaja, je komt in de buurt! Volgend jaar rijd je de Tour de France uit!'
'Hihi. Nee, enkel als hij mij meeneemt op zijn fiets, maar zo een oud vrouwtje, dat zal hij wel niet willen!'
- 'Maar jawel! Je ziet er nog zo jong uit!'
Ze lachen wat. Zij en de jongeheer die ook haar een beetje deed afzien.
'Vroeger heeft er mij ook nog zo een jongeman meegevoerd. 't Was op zijn fietsbuis. Z'n buuze, dat zei hij. Maar dat is al lang geleden, nog van voor de oorlog. Toch wel meer dan 60 jaar geleden.'
Ze luisterde geamuseerd terwijl haar kaken een beetje rood werden.
'Ik moest ergens naartoe en er reden toen geen bussen, dus ik ging te voet. Plots reed er mij een jongen voorbij en hij stopte. Hij vroeg waar ik naartoe moest en toevallig moest hij ook naar daar. Ik mocht op z'n buuze zitten en plots legde hij zijn kaak tegen de mijne.'
Ze lachte eventjes, bedankte de jongeman, ging weg en zei nog 'Het was een lieve jongen'.
Eventjes zag ze het meisje van 60 jaar terug. Blinkende oogjes, rode kaakjes, mijmerend.
Een meisje van 20, genietend van het moment.
*piep*
Het signaal gaf aan dat haar tijd om was. Ze had genoeg getraind vandaag. De jonge knaap bekeek de resultaten en ze zei dat ze het uitstekend had gedaan. Als ze op die manier zou verder doen dan kon ze misschien nog een echte wielrenner worden.
'Ja, ik ben een beetje zoals Toontje of Boontje daar.'
- 'Tom Boonen, jaja, je komt in de buurt! Volgend jaar rijd je de Tour de France uit!'
'Hihi. Nee, enkel als hij mij meeneemt op zijn fiets, maar zo een oud vrouwtje, dat zal hij wel niet willen!'
- 'Maar jawel! Je ziet er nog zo jong uit!'
Ze lachen wat. Zij en de jongeheer die ook haar een beetje deed afzien.
'Vroeger heeft er mij ook nog zo een jongeman meegevoerd. 't Was op zijn fietsbuis. Z'n buuze, dat zei hij. Maar dat is al lang geleden, nog van voor de oorlog. Toch wel meer dan 60 jaar geleden.'
Ze luisterde geamuseerd terwijl haar kaken een beetje rood werden.
'Ik moest ergens naartoe en er reden toen geen bussen, dus ik ging te voet. Plots reed er mij een jongen voorbij en hij stopte. Hij vroeg waar ik naartoe moest en toevallig moest hij ook naar daar. Ik mocht op z'n buuze zitten en plots legde hij zijn kaak tegen de mijne.'
Ze lachte eventjes, bedankte de jongeman, ging weg en zei nog 'Het was een lieve jongen'.
Eventjes zag ze het meisje van 60 jaar terug. Blinkende oogjes, rode kaakjes, mijmerend.
Een meisje van 20, genietend van het moment.
Toekomst.
Een 6-jarig meisje.
Wat wil jij later worden?
- Vlinder
Vlinder? Waarom?
- Dan kan ik overal naartoe vliegen waar ik wil.
Wat wil jij later worden?
- Vlinder
Vlinder? Waarom?
- Dan kan ik overal naartoe vliegen waar ik wil.
Waar.
Ze dacht dat ze droomde. Net zoals die keer toen ze in alle vroegte naar haar bestemming buste en naast zich plots drie tweebultige dieren zag opduiken. De rest van de reizigers bleken niet raar op te kijken van deze kamelen wat haar deed vermoeden dat zij de enige was die ze daadwerkelijk zag. Na een kneepje in haar eigen arm en een over-en-weer-geschud-moment met haar hoofd bleken de 6 hoopjes er nog steeds te staan. Nee, ze droomde niet.
Nu zag ze plots een vrachtwagen sneeuw voorbij rijden. De temperatuur was nog niet tropisch maar ze kwam toch wel een stuk boven het vriespunt. De plaats waar ze vertoefde had al een paar jaar geen grote hoeveelheid sneeuw meer gezien en ook een ijspiste was niet in de omgeving te vinden.
Een paar honderd meter verder zag ze plots twee witte figuren aan de horizon verschijnen. Geen eskimo's die op zoek waren naar hun verdwenen iglo. Het had gekund. Het waren echter spierwitte figuren met een zongebruinde huid. Vrouwlief had manlief in een witte broek en dito polo (die trouwens een paar maten te klein was en bijgevolg zijn niet meer strakke buik mooi naar voor liet komen) gehesen. Mevrouw White had hem vervolgens net geen teenslippers om de voeten geschoven maar hem wel zover gekregen om een iets te krappe kralenketting rond zijn nek te binden.
Een lach werd nog net onderdrukt. Ze kreeg zowaar medelijden toen ze merkte dat de man ook nog eens drie koffers moest vooruit krijgen terwijl vrouwlief (gekleed in witte broek, wit topje en witte ballerina's, bij een temperatuur van om en bij de 6°C) op kop liep en hem aanmaande eens wat voor te maken en niet zo te treuzelen.
Jammer voor de man maar ze droomde opnieuw niet. Rare combinatie, sneeuw en zongebrande huid, maar het bestond.
Ze had die dag meermaals gehoopt dat ze droomde. Dat ze zou wakkerworden en beseffen dat het allemaal maar een nare droom was. Dat ze niet had nagedacht, dat ze niets had gehoord, dat niets waar was, dat ze niets had gehoopt.
Niet was minder waar. Het was de waarheid. Niets dan de waarheid.
Nu zag ze plots een vrachtwagen sneeuw voorbij rijden. De temperatuur was nog niet tropisch maar ze kwam toch wel een stuk boven het vriespunt. De plaats waar ze vertoefde had al een paar jaar geen grote hoeveelheid sneeuw meer gezien en ook een ijspiste was niet in de omgeving te vinden.
Een paar honderd meter verder zag ze plots twee witte figuren aan de horizon verschijnen. Geen eskimo's die op zoek waren naar hun verdwenen iglo. Het had gekund. Het waren echter spierwitte figuren met een zongebruinde huid. Vrouwlief had manlief in een witte broek en dito polo (die trouwens een paar maten te klein was en bijgevolg zijn niet meer strakke buik mooi naar voor liet komen) gehesen. Mevrouw White had hem vervolgens net geen teenslippers om de voeten geschoven maar hem wel zover gekregen om een iets te krappe kralenketting rond zijn nek te binden.
Een lach werd nog net onderdrukt. Ze kreeg zowaar medelijden toen ze merkte dat de man ook nog eens drie koffers moest vooruit krijgen terwijl vrouwlief (gekleed in witte broek, wit topje en witte ballerina's, bij een temperatuur van om en bij de 6°C) op kop liep en hem aanmaande eens wat voor te maken en niet zo te treuzelen.
Jammer voor de man maar ze droomde opnieuw niet. Rare combinatie, sneeuw en zongebrande huid, maar het bestond.
Ze had die dag meermaals gehoopt dat ze droomde. Dat ze zou wakkerworden en beseffen dat het allemaal maar een nare droom was. Dat ze niet had nagedacht, dat ze niets had gehoord, dat niets waar was, dat ze niets had gehoopt.
Niet was minder waar. Het was de waarheid. Niets dan de waarheid.
Verslaafd.
Het bestaat. Mensen die kunnen leven zonder chocolade. Net datgene waaraan zij verslaafd is. Datgene dat haar energie en positiviteit geeft.
Maar blijkbaar is het dus mogelijk om ook zonder deze overheerlijke delicatesse door het leven te gaan. Ze hoorde het vandaag. Meer zelfs. De persoon in kwestie kan geen chocolade in zijn buurt verdragen. Begint spontaan te kokhalzen als die doordringende geur zijn reukorgaan vindt. Zelfs als het als een laagje op een koek ligt gedrapeerd, moet hij het niet. Helemaal niet.
Vreemd. Zeer vreemd.
Ze kan er niet aan doen, maar die persoon bevindt zich al gauw in het vakje 'buitenaards'. Ook al heeft ze hem nog nooit ontmoet. De persoon die haar op de hoogte bracht van het bestaan van dit vreemde creatuur, hoort ook bijna thuis in dat vakje. Die heeft zowat dezelfde afkeer van een ander toch wel heel lekker iets, frietjes.
Dat een mens iets heeft tegen spruitjes of witloof, tot daar aan toe. Zelfs het niet lusten van snoep, kan er bij haar nog wel in. Maar chocolade?!
Chocolade als in brownies, opgevuld met sinaasappelschil, als toplaag op een wafel, heerlijk druipend van een ijsje, chocoladefondue, heerlijk krakende dunne blokjes, paashaasjes, rond een speelgoedje, Sinterklaasjes, rond een stukje marsepein, m&m's, verstopt in een B&J-creatie, op een stokje in een glas hete melk, in een potje bij een pannenkoek, rond mikado-stokjes, pralines, enz.
Ze heeft het nodig. Nu.
Maar blijkbaar is het dus mogelijk om ook zonder deze overheerlijke delicatesse door het leven te gaan. Ze hoorde het vandaag. Meer zelfs. De persoon in kwestie kan geen chocolade in zijn buurt verdragen. Begint spontaan te kokhalzen als die doordringende geur zijn reukorgaan vindt. Zelfs als het als een laagje op een koek ligt gedrapeerd, moet hij het niet. Helemaal niet.
Vreemd. Zeer vreemd.
Ze kan er niet aan doen, maar die persoon bevindt zich al gauw in het vakje 'buitenaards'. Ook al heeft ze hem nog nooit ontmoet. De persoon die haar op de hoogte bracht van het bestaan van dit vreemde creatuur, hoort ook bijna thuis in dat vakje. Die heeft zowat dezelfde afkeer van een ander toch wel heel lekker iets, frietjes.
Dat een mens iets heeft tegen spruitjes of witloof, tot daar aan toe. Zelfs het niet lusten van snoep, kan er bij haar nog wel in. Maar chocolade?!
Chocolade als in brownies, opgevuld met sinaasappelschil, als toplaag op een wafel, heerlijk druipend van een ijsje, chocoladefondue, heerlijk krakende dunne blokjes, paashaasjes, rond een speelgoedje, Sinterklaasjes, rond een stukje marsepein, m&m's, verstopt in een B&J-creatie, op een stokje in een glas hete melk, in een potje bij een pannenkoek, rond mikado-stokjes, pralines, enz.
Ze heeft het nodig. Nu.
Snel.
'Ze wordt dan altijd zo zenuwachtig.. En zo, zo, zo nijdig! Snel kwaad. Ja, echt erg.'
Ze hoorde vandaag deze beschrijving. De conversatie ging tussen haar moeder en broer. Zij was dan het onderwerp van discussie. Zij en haar gebrek aan geduld.
Alles moet snel gaan. Geen tijd te verliezen. Vooruit met de geit! Leve de impulsiviteit.
Lange wachtrijen zijn een hel. Als er iemand zucht in die rij, is zij het meestal. Iemand voorbijsteken zal ze nooit doen en ze wordt dan ook kwaad als iemand dat wel bij haar probeert te doen. Onvoorstelbaar!
Doordat alles snel moet gaan ligt de keuken er dan ook vaak bij als een waar slagveld en heeft haar haar na een verfbeurt meer kleur dan de te schilderen muur. Knip- en plakwerk eindigde in de lagere school steevast in een lijm- en prutsresultaat. Kleren werden verkeerd geknoopt en haar haar maar half gekamd. Haar koppigheid zorgde er dan ook voor dat ze zelden geholpen wou worden. Dat doet haar beseffen dat haar moeder vaak met schaamrood op de wangen een koppig en half aangekleed kind aan de schoolpoort zal gedropt hebben.
Nu nog loopt ze op weg naar school haar oorbellen aan te doen. Maar dat ligt misschien vooral aan het verkeerd inschatten van de tijd. Toch is het gebrek aan geduld niet weggesleten met de tijd. Erger nog. Als ze haar familie mag geloven is het alleen maar erger geworden.
Ze beleefde dan ook helse tijden toen ze de afgelopen periode niet zo snel vooruit kon als ze wou. Wachten vindt ze nutteloos. Tijdverlies. Iets wat ze vandaag meermaals heeft gedacht. Ze had maar niet zo gehaast van de trap moeten komen en snel snel haar schoenen willen aandoen.
Geduld. 't Is een schone deugd.
Dat wordt toch gezegd.
Maar haar lesje heeft ze nog steeds niet geleerd. Daar steekt haar koppigheid een stokje voor.
Ze hoorde vandaag deze beschrijving. De conversatie ging tussen haar moeder en broer. Zij was dan het onderwerp van discussie. Zij en haar gebrek aan geduld.
Alles moet snel gaan. Geen tijd te verliezen. Vooruit met de geit! Leve de impulsiviteit.
Lange wachtrijen zijn een hel. Als er iemand zucht in die rij, is zij het meestal. Iemand voorbijsteken zal ze nooit doen en ze wordt dan ook kwaad als iemand dat wel bij haar probeert te doen. Onvoorstelbaar!
Doordat alles snel moet gaan ligt de keuken er dan ook vaak bij als een waar slagveld en heeft haar haar na een verfbeurt meer kleur dan de te schilderen muur. Knip- en plakwerk eindigde in de lagere school steevast in een lijm- en prutsresultaat. Kleren werden verkeerd geknoopt en haar haar maar half gekamd. Haar koppigheid zorgde er dan ook voor dat ze zelden geholpen wou worden. Dat doet haar beseffen dat haar moeder vaak met schaamrood op de wangen een koppig en half aangekleed kind aan de schoolpoort zal gedropt hebben.
Nu nog loopt ze op weg naar school haar oorbellen aan te doen. Maar dat ligt misschien vooral aan het verkeerd inschatten van de tijd. Toch is het gebrek aan geduld niet weggesleten met de tijd. Erger nog. Als ze haar familie mag geloven is het alleen maar erger geworden.
Ze beleefde dan ook helse tijden toen ze de afgelopen periode niet zo snel vooruit kon als ze wou. Wachten vindt ze nutteloos. Tijdverlies. Iets wat ze vandaag meermaals heeft gedacht. Ze had maar niet zo gehaast van de trap moeten komen en snel snel haar schoenen willen aandoen.
Geduld. 't Is een schone deugd.
Dat wordt toch gezegd.
Maar haar lesje heeft ze nog steeds niet geleerd. Daar steekt haar koppigheid een stokje voor.
afhankelijk.
Als er één ding is waar ze een hekel aan heeft, dan is het aan afhankelijkheid. Niets zo frustrerend om te moeten wachten op een ander. Om af te hangen van een ander.
Momenteel zit ze letterlijk met een blok aan haar been. Ze kan bijna niets zonder hulp van anderen. Ze zit bij hoog en laag te beweren dat ze geen hulp nodig heeft maar het is pijnlijk en hard om te beseffen dat ze zo goed als niks alleen kan.
Die twee hulpstokken zijn niets waard, deden haar voorlopig meer slecht dan goed. Doen haar kantelen en wankelen. Bezorgen haar spierpijn en krampen.
Ze beseft dat ze geluk heeft, dat het niet erg is, dat ze er hopelijk binnen anderhalve week vanaf is. Maar hoe moet het niet zijn om je hele leven zo te moeten doorbrengen. Constant hulp nodig. Vernederend en verschrikkelijk. Ze zou zich schuldig voelen, dat doet ze nu al. Ook al kan ze er niets aan veranderen.
Ze moet er zich bij neerleggen. Nog iets waar ze een hekel aan heeft. Opgeven.
Maar er zit niets anders op. Ze is nog steeds afhankelijk van haar eigen lichaam en daar kan ze nu eenmaal niets aan veranderen.
Het heeft geen zin om in een hoekje te zitten kniezen. Maar stiekem doet ze het toch een beetje.
Momenteel zit ze letterlijk met een blok aan haar been. Ze kan bijna niets zonder hulp van anderen. Ze zit bij hoog en laag te beweren dat ze geen hulp nodig heeft maar het is pijnlijk en hard om te beseffen dat ze zo goed als niks alleen kan.
Die twee hulpstokken zijn niets waard, deden haar voorlopig meer slecht dan goed. Doen haar kantelen en wankelen. Bezorgen haar spierpijn en krampen.
Ze beseft dat ze geluk heeft, dat het niet erg is, dat ze er hopelijk binnen anderhalve week vanaf is. Maar hoe moet het niet zijn om je hele leven zo te moeten doorbrengen. Constant hulp nodig. Vernederend en verschrikkelijk. Ze zou zich schuldig voelen, dat doet ze nu al. Ook al kan ze er niets aan veranderen.
Ze moet er zich bij neerleggen. Nog iets waar ze een hekel aan heeft. Opgeven.
Maar er zit niets anders op. Ze is nog steeds afhankelijk van haar eigen lichaam en daar kan ze nu eenmaal niets aan veranderen.
Het heeft geen zin om in een hoekje te zitten kniezen. Maar stiekem doet ze het toch een beetje.
De warmte.
Ze is ze kwijt.
Ergens onderweg verloren. Kwijtgeraakt. Laten liggen waar ze niet thuis hoorde.
Ze zoekt. Tevergeefs. Soms denkt ze dat ze dicht bij de bron zit maar moet ze telkens teleurgesteld terugkeren. Beseffend dat ze 't misschien voorgoed kwijt is.
Ze weet dat het haar fout is. Ze heeft niet genoeg opgelet en daardoor gemist waar het koud begon te worden. Twee keer.
Niemand die het beseft. Maar voorlopig is ze ze echt kwijt. Ze blijft zoeken. Geeft niet op.
Er zit nog een stukje. In haar. Ergens.
Of heeft ze ze nooit gehad?
Ergens onderweg verloren. Kwijtgeraakt. Laten liggen waar ze niet thuis hoorde.
Ze zoekt. Tevergeefs. Soms denkt ze dat ze dicht bij de bron zit maar moet ze telkens teleurgesteld terugkeren. Beseffend dat ze 't misschien voorgoed kwijt is.
Ze weet dat het haar fout is. Ze heeft niet genoeg opgelet en daardoor gemist waar het koud begon te worden. Twee keer.
Niemand die het beseft. Maar voorlopig is ze ze echt kwijt. Ze blijft zoeken. Geeft niet op.
Er zit nog een stukje. In haar. Ergens.
Of heeft ze ze nooit gehad?
Oude vriend.
De onzekerheid knaagt.
Ze heeft het tijdlang kunnen verdringen. Of het was er gewoon een tijdlang niet. Dat kan ook.
In ieder geval kan ze nu met volle trots meedelen dat de welkomstballonnen mogen worden opgehangen om de thuiskomst van de onzekerheid te vieren.
Meneer onzekerheid is een tijdlang op vakantie geweest. Ze dacht dat ze hem niet snel meer zou terugzien. Mis poes. Wel dus. Ook al had ze het anders gehoopt en verlangd.
Welkom thuis.
Ze heeft het tijdlang kunnen verdringen. Of het was er gewoon een tijdlang niet. Dat kan ook.
In ieder geval kan ze nu met volle trots meedelen dat de welkomstballonnen mogen worden opgehangen om de thuiskomst van de onzekerheid te vieren.
Meneer onzekerheid is een tijdlang op vakantie geweest. Ze dacht dat ze hem niet snel meer zou terugzien. Mis poes. Wel dus. Ook al had ze het anders gehoopt en verlangd.
Welkom thuis.
Punten.
Ze stond op de bus te wachten toen ze ze zag. Ze herkende hen meteen.
Was het omdat ze zelf ooit één van hen was geweest of omdat ze de typische maniertjes herkende die ze zelf vaak genoeg had gebruikt? Ze weet het niet, in ieder geval was één exemplaartje genoeg geweest om haar aandacht te trekken.
Ze waren zenuwachtig. Dat had ze meteen gezien. Ze stonden dan ook voor een groot moment in hun leventje. Voor velen zou het de eerste keer zijn. Dat zag ze ook. Die waren niet echt zenuwachtig maar eerder nieuwsgierig en uitgelaten.
Ze dacht meteen terug aan hoe ze zich zelf ooit had gevoeld. In totaal had ze een keer of 12 in dezelfde situatie verkeerd. 4 keer 3 keer 2 uur stress. 4 keer een jaar voorbereiding.
12 keer de haartjes strak vastgebonden en op haar hoofd samengebracht tot een knot. Minstens 12 verschillende pakjes en kostuumpjes met massa's glitters. En minstens evenveel glitters in haar haar en op haar gezicht. Plus nog eens een half ton make-up dat haar nog jonge gezichtje een veel te volwassene uitstraling gaf.
Ze genoot er telkens van om er zo mooi uit te zien. Om eens van kop tot teen echt vrouwelijk te zijn, ook al was nog een piepjong en vooral klein meisje.
Ze keek op naar de grote meisjes die zich opwarmden in de gang, met hun speciale schoenen. Ze voelde zich vereerd toen ze zelf mocht aandoen en zag hoe de kleintjes met open mond naar haar keken zoals ze er zelf ooit had gestaan. Pointes. Punten. Spitzen.
Ze zag zichzelf terug dansen zoals ze nooit had gedanst. Ze had het nooit echt goed gekunnen maar het wel altijd bijzonder graag gedaan. De kick die ze toen had gevoeld, bezorgde haar nu opnieuw rillingen.
De kleintjes die ze voor zich zag, zouden voor het eerst het beste van zichzelf geven in roze tutu's op de tonen van het zwanenmeer of in iets hippere kledij op iets modernere muziek. De trotse ouders op de eerste rij. De ontroerde juf in de coulissen. Zijzelf op het podium.
Prima Ballerina. In haar dromen.
Was het omdat ze zelf ooit één van hen was geweest of omdat ze de typische maniertjes herkende die ze zelf vaak genoeg had gebruikt? Ze weet het niet, in ieder geval was één exemplaartje genoeg geweest om haar aandacht te trekken.
Ze waren zenuwachtig. Dat had ze meteen gezien. Ze stonden dan ook voor een groot moment in hun leventje. Voor velen zou het de eerste keer zijn. Dat zag ze ook. Die waren niet echt zenuwachtig maar eerder nieuwsgierig en uitgelaten.
Ze dacht meteen terug aan hoe ze zich zelf ooit had gevoeld. In totaal had ze een keer of 12 in dezelfde situatie verkeerd. 4 keer 3 keer 2 uur stress. 4 keer een jaar voorbereiding.
12 keer de haartjes strak vastgebonden en op haar hoofd samengebracht tot een knot. Minstens 12 verschillende pakjes en kostuumpjes met massa's glitters. En minstens evenveel glitters in haar haar en op haar gezicht. Plus nog eens een half ton make-up dat haar nog jonge gezichtje een veel te volwassene uitstraling gaf.
Ze genoot er telkens van om er zo mooi uit te zien. Om eens van kop tot teen echt vrouwelijk te zijn, ook al was nog een piepjong en vooral klein meisje.
Ze keek op naar de grote meisjes die zich opwarmden in de gang, met hun speciale schoenen. Ze voelde zich vereerd toen ze zelf mocht aandoen en zag hoe de kleintjes met open mond naar haar keken zoals ze er zelf ooit had gestaan. Pointes. Punten. Spitzen.
Ze zag zichzelf terug dansen zoals ze nooit had gedanst. Ze had het nooit echt goed gekunnen maar het wel altijd bijzonder graag gedaan. De kick die ze toen had gevoeld, bezorgde haar nu opnieuw rillingen.
De kleintjes die ze voor zich zag, zouden voor het eerst het beste van zichzelf geven in roze tutu's op de tonen van het zwanenmeer of in iets hippere kledij op iets modernere muziek. De trotse ouders op de eerste rij. De ontroerde juf in de coulissen. Zijzelf op het podium.
Prima Ballerina. In haar dromen.
Achterklap.
Mensen zijn rare wezens. Ze roddelen.
Waarom willen we krampachtig alles van een ander weten? Hebben we het al niet moeilijk genoeg om onze eigen rotzooi een beetje onder controle te houden?
Er zijn tijdschriften die leven van het bestaan van roddels. Over bekende mensen. Ze heeft het zich al meermaals afgevraagd hoe dit kom maar ze weet nog steeds geen antwoord. Waarom is het zo interessant dat meneer A naar feest B gaat met mevrouw C en dat mevrouw D een kleed draag van ontwerper E. Misschien is het omdat het iets is wat we zelf niet kunnen doen of meemaken. Misschien omdat het voor een stuk soms herkenbaar is. Of omdat we het gevoel willen hebben er niet alleen voor te staan. Of gewoon om de eigen miserie te vergeten.
Ze moet toegeven dat ze het zelf ook zeer ontspannend vindt om dergelijke roddelblaadjes te lezen. Om er vervolgens met vriendinnen over verder te praten. Hoe onverantwoord het wel niet is dat mevrouw F zwanger is van jongen G.
Ook over universeel minder gekende koppen durft ze zich al eens uit te laten. Dan vraagt ze zich luidop af wat persoon H ziet in persoon I. Waarom persoon J er tegenwoordig zo slecht uit ziet. Hoe het nu weer zat tussen persoon K en persoon L. En ga zo maar door.
Ze doet het wel. Maar misschien niet altijd even bewust.
Ze vond er niets verkeerds aan. Tot ze zelf het onderwerp werd.
Waarom willen we krampachtig alles van een ander weten? Hebben we het al niet moeilijk genoeg om onze eigen rotzooi een beetje onder controle te houden?
Er zijn tijdschriften die leven van het bestaan van roddels. Over bekende mensen. Ze heeft het zich al meermaals afgevraagd hoe dit kom maar ze weet nog steeds geen antwoord. Waarom is het zo interessant dat meneer A naar feest B gaat met mevrouw C en dat mevrouw D een kleed draag van ontwerper E. Misschien is het omdat het iets is wat we zelf niet kunnen doen of meemaken. Misschien omdat het voor een stuk soms herkenbaar is. Of omdat we het gevoel willen hebben er niet alleen voor te staan. Of gewoon om de eigen miserie te vergeten.
Ze moet toegeven dat ze het zelf ook zeer ontspannend vindt om dergelijke roddelblaadjes te lezen. Om er vervolgens met vriendinnen over verder te praten. Hoe onverantwoord het wel niet is dat mevrouw F zwanger is van jongen G.
Ook over universeel minder gekende koppen durft ze zich al eens uit te laten. Dan vraagt ze zich luidop af wat persoon H ziet in persoon I. Waarom persoon J er tegenwoordig zo slecht uit ziet. Hoe het nu weer zat tussen persoon K en persoon L. En ga zo maar door.
Ze doet het wel. Maar misschien niet altijd even bewust.
Ze vond er niets verkeerds aan. Tot ze zelf het onderwerp werd.
Kriebels.
Ze heeft soms van die dagen waarop ze geen zin heeft om een voet te verzetten. Waarop ze liever lui in haar zetel hangt of in haar bed ligt.
Maar soms heeft zo ook van die dagen waarop ze de energie voelt opborrelen. Waarop ze echt wel ièts moet doen, waarop ze niet kan stilzitten. Vandaag was het dus zo'n dag.
De zon scheen. Geen wind. Mooie omgeving.
Al die elementen nodigden haar uit om op de fiets te springen. Hoewel ze nogmaals besefte dat haar conditie verschrikkelijk was, voelde ze zich een klein beetje sportief. Schitterend te zien hoe de paarden door de velden galoppeerden en te horen hoe de vogeltjes wat leven in de brouwerij brachten.
Voor het eerst dit jaar voelde ze hoe de zon haar een beetje energie schonk. De zachte bries streelde haar gezicht en ze genoot van het gevoel.
Lentekriebels.
Ze voelde ze daarnet.
Maar soms heeft zo ook van die dagen waarop ze de energie voelt opborrelen. Waarop ze echt wel ièts moet doen, waarop ze niet kan stilzitten. Vandaag was het dus zo'n dag.
De zon scheen. Geen wind. Mooie omgeving.
Al die elementen nodigden haar uit om op de fiets te springen. Hoewel ze nogmaals besefte dat haar conditie verschrikkelijk was, voelde ze zich een klein beetje sportief. Schitterend te zien hoe de paarden door de velden galoppeerden en te horen hoe de vogeltjes wat leven in de brouwerij brachten.
Voor het eerst dit jaar voelde ze hoe de zon haar een beetje energie schonk. De zachte bries streelde haar gezicht en ze genoot van het gevoel.
Lentekriebels.
Ze voelde ze daarnet.
Wdooren.
Het lukt niet. Niet vandaag.
Ze heeft de woorden in haar hoofd zitten. Ongeveer. Nu moet ze ze enkel nog maar op papier krijgen. In de juiste volgorde. Liefst.
Maar vandaag verspringen de woorden. Van links naar rechts. Van boven naar onder. Diagonaal. En als ze er dan toch in is geslaagd om die lettertjes op de juiste plaats te krijgen.
Dan verspringen de zinnen. Van Links naar rechts. Van boven naar onder. Diagonaal.
Ze zit strop. Vast.
Zelfs hier krijgt ze geen goede zinnen geformuleerd. Geen goede zinnen.
Enkel woorden.
Wrooden. Wdooren. Doorwen.
Ze heeft de woorden in haar hoofd zitten. Ongeveer. Nu moet ze ze enkel nog maar op papier krijgen. In de juiste volgorde. Liefst.
Maar vandaag verspringen de woorden. Van links naar rechts. Van boven naar onder. Diagonaal. En als ze er dan toch in is geslaagd om die lettertjes op de juiste plaats te krijgen.
Dan verspringen de zinnen. Van Links naar rechts. Van boven naar onder. Diagonaal.
Ze zit strop. Vast.
Zelfs hier krijgt ze geen goede zinnen geformuleerd. Geen goede zinnen.
Enkel woorden.
Wrooden. Wdooren. Doorwen.
Proficiat!
Jij bent een gummiebeertje: je ziet er misschien wat vreemd en onnatuurlijk gekleurd uit maar je bent zooo schattig!
Dat was misschien nu net hetgene wat ze liever niet had gelezen.
Ze had het weer niet kunnen laten. Soms heeft ze van die buien waarin ze eens een testje invult. Deze keer zou ze te weten komen welk snoepje ze was. Een gummibeertje, zo bleek.
Wat ze al langer vermoedde, werd nu ook bevestigd. Door een snoepjestest dan nog.
Ze zag er vreemd uit. En ook wel onnatuurlijk gekleurd. Maar omdat moeder natuur dat misschien net iets teveel van het goede vond, kreeg ze toch nog de stempel 'zooo schattig'.
Leuk. Uit medelijden schattig gevonden worden.
Toen ze het aan een vriendin vertelde, antwoordde die 'Goh maar jij ben niet zo flexibel, dus het is nog niet zo erg.' Toevallig was ze wel heel flexibel en kon ze dus net als een gummibeertje in de meest vreemde posities worden geplaatst. Ingeduwd en uitgerokken.
Nogmaals bevestigd. Ze heeft het al meer dan 20 jaar fout. Ze is geen mens.
Ze is een gummibeer.
Dat was misschien nu net hetgene wat ze liever niet had gelezen.
Ze had het weer niet kunnen laten. Soms heeft ze van die buien waarin ze eens een testje invult. Deze keer zou ze te weten komen welk snoepje ze was. Een gummibeertje, zo bleek.
Wat ze al langer vermoedde, werd nu ook bevestigd. Door een snoepjestest dan nog.
Ze zag er vreemd uit. En ook wel onnatuurlijk gekleurd. Maar omdat moeder natuur dat misschien net iets teveel van het goede vond, kreeg ze toch nog de stempel 'zooo schattig'.
Leuk. Uit medelijden schattig gevonden worden.
Toen ze het aan een vriendin vertelde, antwoordde die 'Goh maar jij ben niet zo flexibel, dus het is nog niet zo erg.' Toevallig was ze wel heel flexibel en kon ze dus net als een gummibeertje in de meest vreemde posities worden geplaatst. Ingeduwd en uitgerokken.
Nogmaals bevestigd. Ze heeft het al meer dan 20 jaar fout. Ze is geen mens.
Ze is een gummibeer.
Wat als.
Ze zag haar. Op de bus. Vier jaar had ze ze niet gezien. Maar ze was blij te zien dat het nu toch goed met haar ging.
Ze waren nog bevriend geweest. Vroeger. Rond hun dertiende. Kwamen in verschillende klassen en het contact verwaterde wat. Zij had een schitterende toekomst voor zich. Ze was ongelofelijk slim. Was heel sportief. Werd zelfs landskampioen in bepaalde sporten. 't Was een goede vriendin. Zag er niet onknap uit. Kortom, een heel leuke meid.
Alles liep op wieltjes. Ze zou bijna afstuderen aan de middelbare school met schitterende cijfers. Zou gaan studeren in een studentenstad en dat alles combineren met een grote portie sport. Ze had sinds kort ook een vriend, een jongen waarnaar menig meisje niet één keer maar twee keer zou omkijken. Vormden een mooi koppel, allebei heel sportief.
Een veel belovende toekomst ...
Tot die ene dag. Dat ene uur. Die ene minuut. Die ene seconde.
Die ene seconde waarop ze aan een razend tempo fietste. Die ene seconde waarop ze aan het luisteren was naar haar favoriete muziek. Die ene seconde waarop ze die auto niet had opgemerkt.
Die ene seconde die haar bijna het leven kostte...
Ze heeft gevochten voor haar leven en heeft de strijd uiteindelijk gewonnen.
Ze kwam terug. Na maanden ziekenhuis en revalidatie. Na bergen pijnstillers. Na een rolstoel en drie paar krukken. Ze kwam terug. Maar hoe.
Duidelijk gehavend. Als een schim van de sterke persoon die ze was geweest. Haar schitterend geheugen met wiskundeknobbel had ze omgeruild voor eentje met halve capaciteit en zonder knobbel.
...
Na al die jaren zag ze haar dus terug. Ze zag er goed uit. Nog steeds niet de persoon die ze was geweest. Maar ze zag er gelukkig uit. Zij studeerde, dat zag ze.
Ze durfde niet denken aan hoe het had kunnen lopen.
Aan hoe alles, werkelijk alles, kan bepaald worden in een fractie van een seconde.
Wat als.
Ze waren nog bevriend geweest. Vroeger. Rond hun dertiende. Kwamen in verschillende klassen en het contact verwaterde wat. Zij had een schitterende toekomst voor zich. Ze was ongelofelijk slim. Was heel sportief. Werd zelfs landskampioen in bepaalde sporten. 't Was een goede vriendin. Zag er niet onknap uit. Kortom, een heel leuke meid.
Alles liep op wieltjes. Ze zou bijna afstuderen aan de middelbare school met schitterende cijfers. Zou gaan studeren in een studentenstad en dat alles combineren met een grote portie sport. Ze had sinds kort ook een vriend, een jongen waarnaar menig meisje niet één keer maar twee keer zou omkijken. Vormden een mooi koppel, allebei heel sportief.
Een veel belovende toekomst ...
Tot die ene dag. Dat ene uur. Die ene minuut. Die ene seconde.
Die ene seconde waarop ze aan een razend tempo fietste. Die ene seconde waarop ze aan het luisteren was naar haar favoriete muziek. Die ene seconde waarop ze die auto niet had opgemerkt.
Die ene seconde die haar bijna het leven kostte...
Ze heeft gevochten voor haar leven en heeft de strijd uiteindelijk gewonnen.
Ze kwam terug. Na maanden ziekenhuis en revalidatie. Na bergen pijnstillers. Na een rolstoel en drie paar krukken. Ze kwam terug. Maar hoe.
Duidelijk gehavend. Als een schim van de sterke persoon die ze was geweest. Haar schitterend geheugen met wiskundeknobbel had ze omgeruild voor eentje met halve capaciteit en zonder knobbel.
...
Na al die jaren zag ze haar dus terug. Ze zag er goed uit. Nog steeds niet de persoon die ze was geweest. Maar ze zag er gelukkig uit. Zij studeerde, dat zag ze.
Ze durfde niet denken aan hoe het had kunnen lopen.
Aan hoe alles, werkelijk alles, kan bepaald worden in een fractie van een seconde.
Wat als.
Onstabiel.
Zo voelt ze zich. Twijfelend. Onzeker.
Alsof er in haar hoofd niet kan gekozen worden hoe ze zich nu moet voelen. Blij. Of ook niet.
Ze weet ook niet of er reden is om blij te zijn. Of ook niet.
't Is allemaal zo verdomd ingewikkeld. Ze zou er niet mogen over nadenken. Over het feit of ze nu blij moet zijn of niet. 't Zou gewoon vanzelf moeten gaan.
Maar zo gaat het precies nooit. Niets gaat vanzelf. Alles is moeilijk.
Alsof er in haar hoofd niet kan gekozen worden hoe ze zich nu moet voelen. Blij. Of ook niet.
Ze weet ook niet of er reden is om blij te zijn. Of ook niet.
't Is allemaal zo verdomd ingewikkeld. Ze zou er niet mogen over nadenken. Over het feit of ze nu blij moet zijn of niet. 't Zou gewoon vanzelf moeten gaan.
Maar zo gaat het precies nooit. Niets gaat vanzelf. Alles is moeilijk.
Opstand.
Het is weer zo ver. Examentijd.
En eigenlijk vindt ze dit niet zo erg. Stiekem.
't Is niet dat ze niets liever doet dan leren en stressen. Eigenlijk zou ze dat deel willen weglaten. Maar het gaat haar om de sfeer.
Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Iedereen heeft stress. Het geeft haar zo een warm gevoel. De solidariteit is zo groot. Het klinkt nu wel alsof ze het over een groep bejaarden heeft die elkaar op en af een toeristenbus helpen, maar ze kan het moeilijk anders omschrijven. Ze zou iedereen kunnen doodknuffelen.
Nu is er een probleem opgedoken waardoor de hele groep op z'n kop staat. Er komt zelfs een opstand.
Ze willen mensen aan bomen binden met knipperlichtjes rond, autobanden in brand steken, kinderen van lectoren ontvoeren, andere lectoren kidnappen en losgeld eisen. Of zo.
Of misschien eerder een computer laten crashen, papier in brand steken, banden platsteken, het journaal opbellen en de krant mobiliseren!
Opstand zal er zijn! Willen of niet. Tientallen mails worden over en weer gestuurd. Blijven gaan!
Uiteindelijk zal iedereen er braafjes zijn en even braafjes doen wat van hem/haar gevraagd wordt.
Maar dat klein beetje groepsgevoel, dat ene grote 'we-laten-ons-niet-doen'-gevoel. Dat vindt ze wel tof.
(Ofwel heeft de examenstress gewoon haar hersentjes aangetast.)
En eigenlijk vindt ze dit niet zo erg. Stiekem.
't Is niet dat ze niets liever doet dan leren en stressen. Eigenlijk zou ze dat deel willen weglaten. Maar het gaat haar om de sfeer.
Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Iedereen heeft stress. Het geeft haar zo een warm gevoel. De solidariteit is zo groot. Het klinkt nu wel alsof ze het over een groep bejaarden heeft die elkaar op en af een toeristenbus helpen, maar ze kan het moeilijk anders omschrijven. Ze zou iedereen kunnen doodknuffelen.
Nu is er een probleem opgedoken waardoor de hele groep op z'n kop staat. Er komt zelfs een opstand.
Ze willen mensen aan bomen binden met knipperlichtjes rond, autobanden in brand steken, kinderen van lectoren ontvoeren, andere lectoren kidnappen en losgeld eisen. Of zo.
Of misschien eerder een computer laten crashen, papier in brand steken, banden platsteken, het journaal opbellen en de krant mobiliseren!
Opstand zal er zijn! Willen of niet. Tientallen mails worden over en weer gestuurd. Blijven gaan!
Uiteindelijk zal iedereen er braafjes zijn en even braafjes doen wat van hem/haar gevraagd wordt.
Maar dat klein beetje groepsgevoel, dat ene grote 'we-laten-ons-niet-doen'-gevoel. Dat vindt ze wel tof.
(Ofwel heeft de examenstress gewoon haar hersentjes aangetast.)
Niet langer.
Ze had hem gezien, tijdens de eerste uren van het nieuwe jaar.
En plots werd het haar allemaal heel duidelijk. 't Was gedaan, over en uit.
Hij zag er raar uit, een vlaag vol medelijden kon ze nog net onderdrukken. Ze vroeg zich af hoe ze het in godsnaam zo ver had kunnen laten komen. Wat had ze er ooit in gezien .. De jongen die ze nu voor haar zag was maar een schim van de persoon die haar hoofd een beetje dooreen had geschud. Wat er juist was veranderd, kon ze niet onder woorden brengen. 't Was een gevoel.
Een gevoel van immense kracht. Kracht die haar toeliet om te zeggen dat het over was. Weg met de onzekerheid.
Ze was op een mini-podium geklommen, had één blik naar hem geworpen en daarna niets meer. Eén seconde. Niet langer.
Meer was niet nodig. Om alles uit te wissen.
En plots werd het haar allemaal heel duidelijk. 't Was gedaan, over en uit.
Hij zag er raar uit, een vlaag vol medelijden kon ze nog net onderdrukken. Ze vroeg zich af hoe ze het in godsnaam zo ver had kunnen laten komen. Wat had ze er ooit in gezien .. De jongen die ze nu voor haar zag was maar een schim van de persoon die haar hoofd een beetje dooreen had geschud. Wat er juist was veranderd, kon ze niet onder woorden brengen. 't Was een gevoel.
Een gevoel van immense kracht. Kracht die haar toeliet om te zeggen dat het over was. Weg met de onzekerheid.
Ze was op een mini-podium geklommen, had één blik naar hem geworpen en daarna niets meer. Eén seconde. Niet langer.
Meer was niet nodig. Om alles uit te wissen.
Moe.
Terwijl ze haar lijf volstopte met eten, vulde haar hoofd zich op met gedachten. Zo ging dat op de eerste dag van het jaar.
Ze dacht heel even terug aan het voorbije jaar, maar niet te lang. Wat gepasseerd is, is voorbij. 't Heeft geen zin om daar nog uren over na te denken en te beseffen wat ze anders had moeten of kunnen doen. Hoe het zou geweest zijn indien ze op dat moment een andere beslissing genomen had.
Dat is denkvoer voor als ze op haar rug naar de voorbijzwevende wolken ligt te kijken. Maar niet voor als ze op een stoel zit met op haar schoot een kind van anderhalf dat gevoed wordt maar eigenlijk niet zo veel zin heeft in dat voedsel en dat dan ook uit z'n mond neemt en probeert in haar mond te steken en met aan haar rechterhand een kind dat bijna naar school mag maar toch nog even een puzzel met haar wil maken en met rondom haar familiemensen die wanhopige pogingen ondernemen om een gesprek te voeren en met vermoeidheidsgraad 8 op de schaal van Slaperigheid. Zucht.
Ze dacht wel aan het leven dat ze nu had. En hoe anders ze het had gezien 10 jaar geleden. Hoe ze het niet zou kunnen geloofd hebben. Hoe ze het niet zou gewild hebben.
Hoe het nu wel is.
Voor één keer nam ze de nieuwjaarswensen die ze kreeg wel in dank af en stak ze geen protestspeech af. Moe om te vechten tegen wat de mensen denken en menen beter te weten. Te moe om hulp af te slaan.
Ze dacht aan de leeftijd die ze weldra zou bereiken en waar ze nog maar stond. Aan de plannen die ze had maar die nu al niet meer haalbaar leken.
Een traan zocht de weg naar haar wang. De eerste traan in het nieuwe jaar. Hoera.
Ze dacht heel even terug aan het voorbije jaar, maar niet te lang. Wat gepasseerd is, is voorbij. 't Heeft geen zin om daar nog uren over na te denken en te beseffen wat ze anders had moeten of kunnen doen. Hoe het zou geweest zijn indien ze op dat moment een andere beslissing genomen had.
Dat is denkvoer voor als ze op haar rug naar de voorbijzwevende wolken ligt te kijken. Maar niet voor als ze op een stoel zit met op haar schoot een kind van anderhalf dat gevoed wordt maar eigenlijk niet zo veel zin heeft in dat voedsel en dat dan ook uit z'n mond neemt en probeert in haar mond te steken en met aan haar rechterhand een kind dat bijna naar school mag maar toch nog even een puzzel met haar wil maken en met rondom haar familiemensen die wanhopige pogingen ondernemen om een gesprek te voeren en met vermoeidheidsgraad 8 op de schaal van Slaperigheid. Zucht.
Ze dacht wel aan het leven dat ze nu had. En hoe anders ze het had gezien 10 jaar geleden. Hoe ze het niet zou kunnen geloofd hebben. Hoe ze het niet zou gewild hebben.
Hoe het nu wel is.
Voor één keer nam ze de nieuwjaarswensen die ze kreeg wel in dank af en stak ze geen protestspeech af. Moe om te vechten tegen wat de mensen denken en menen beter te weten. Te moe om hulp af te slaan.
Ze dacht aan de leeftijd die ze weldra zou bereiken en waar ze nog maar stond. Aan de plannen die ze had maar die nu al niet meer haalbaar leken.
Een traan zocht de weg naar haar wang. De eerste traan in het nieuwe jaar. Hoera.