Hij zat in haar klas. Gister nog. Vandaag niet meer.
"Waarom?" en "Te vroeg" is het enige wat ze er op kan zeggen. Hij was pas 19 en gisteren levenloos aangetroffen. Zomaar. Plots. Zonder grote aanleiding.
Een mens is een nietig wezen dat niets zelf kan bepalen. We worden in zekere zin geleefd, of we het nu willen of niet. Wat hebben we zelf in de hand? Bitter weinig.
Als plots wordt bepaald dat het genoeg is geweest, heb je daar weinig aan te veranderen. Het gebeurt plots, veel te plots.
Ze heeft beseft dat het iedereen kan overkomen. Dat we moeten genieten van de momenten die we samen hebben. Van de mooie momenten die we beleven. Ze is van nature vrij optimistisch en dat moet zo blijven. Na deze gebeurtenissen, is ze er nog zekerder van. Het geeft geen zin om als een zuurpruim door het leven te gaan, we moeten het elkaar zo aangenaam mogelijk maken voor de tijd die er nog is.
Hij was pas 19. Voor altijd.
Emotionele viervaksbaan
Ze had het gevoel dat ze met haar autootje op zo'n viervaksbaan tufte. Het was de voorbije week niet altijd even gemakkelijk geweest.
Ze voelde zich heen en weer geslingerd tussen blij en toch niet, net voor ze vertrok naar het zuiden van dit Europa. Ze is nu terug en het gevoel is er niet op verbeterd.
Ze had een leuke tijd, zag mooie dingen en ontspande zich ook wel (hoewel enige stress vaak kwam boven drijven). Terug thuis is ze in bed gekropen en werd ze de volgende morgen wakker met een stevige griep, die haar zelfs nu nog, bijna een week later, achtervolgt.
De week was dus bewogen. Enerzijds blij omdat de reis leuk was, maar toch ook triest omdat het al gedaan was. Enerzijds voelde ze zich down omdat ze net nu ziek was, in haar "vrije" week, maar anderzijds was het wel beter nu dan tijdens de examens. De week beloofde zoveel moois maar dat werd allemaal teniet gedaan door die verdomde griep en de gevoelens. Ze zou heel wat mensen terugzien op wat een leuk feestje beloofde te worden en ze had kaarten voor een musical. Allemaal gecanceld. Verdomme.
Dan was er ook nog haar hond, die is gestorven. Ook daar voelde ze zich heel slecht door, anderzijds had ze wel het gevoel dat dit momenteel het beste was want de hond was doodziek.
Ze had ook haar examenresultaten gekregen en die waren goed, dus daarom was ze wel blij. Ze voelde zich opgelucht. Anderzijds kwam dan weer de stress doordat ze niet goed wist hoe ze het tweede semester ooit kon overleven. Ze voelde zich alleen met haar probleem, nergens hulp.
Alleen op een emotionele viervaksbaan.
Ze voelde zich heen en weer geslingerd tussen blij en toch niet, net voor ze vertrok naar het zuiden van dit Europa. Ze is nu terug en het gevoel is er niet op verbeterd.
Ze had een leuke tijd, zag mooie dingen en ontspande zich ook wel (hoewel enige stress vaak kwam boven drijven). Terug thuis is ze in bed gekropen en werd ze de volgende morgen wakker met een stevige griep, die haar zelfs nu nog, bijna een week later, achtervolgt.
De week was dus bewogen. Enerzijds blij omdat de reis leuk was, maar toch ook triest omdat het al gedaan was. Enerzijds voelde ze zich down omdat ze net nu ziek was, in haar "vrije" week, maar anderzijds was het wel beter nu dan tijdens de examens. De week beloofde zoveel moois maar dat werd allemaal teniet gedaan door die verdomde griep en de gevoelens. Ze zou heel wat mensen terugzien op wat een leuk feestje beloofde te worden en ze had kaarten voor een musical. Allemaal gecanceld. Verdomme.
Dan was er ook nog haar hond, die is gestorven. Ook daar voelde ze zich heel slecht door, anderzijds had ze wel het gevoel dat dit momenteel het beste was want de hond was doodziek.
Ze had ook haar examenresultaten gekregen en die waren goed, dus daarom was ze wel blij. Ze voelde zich opgelucht. Anderzijds kwam dan weer de stress doordat ze niet goed wist hoe ze het tweede semester ooit kon overleven. Ze voelde zich alleen met haar probleem, nergens hulp.
Alleen op een emotionele viervaksbaan.
