Ze denkt er de laatste tijd vaak aan. Hoe het zou zijn, zo met z'n twee. Ze wil zoveel leuke dingen doen, maar op haar eentje is er niet veel aan. Samen een wandeling maken door de groene omgeving die haar omringt. Met z'n tweetjes en het fototoestel op stap gaan en prachtige kiekjes maken.
Ze kan een zucht niet onderdrukken. Hoe hard ze probeert alles te verdringen, hoe minder ze er in slaagt. Ze is best gelukkig in haar eentje, amuseert zich zo ook te pletter. Maar er is een leeg plekje dat stilaan moet opgevuld worden.
Ze mist de genegenheid en de liefde.
Ze mist de warmte en de gezelligheid.
Ze mist zelfvertrouwen en bevestiging.
Ze mist hem. Ook al kan ze momenteel niet echt bedenken wie hij wel zou kunnen zijn. Hoewel er al een hele tijd een vage schim haar hersenen beheerst. Maar dat ligt aan het mooie weer.
Ze zou hem waarschijnlijk snel beu zijn. Maar ze heeft het nodig. Ze begint zich steeds onzekerder te voelen. Twijfelt constant aan zichzelf. Is niet tevreden met haar uiterlijk. Voelt zich misvormd en een buitenaards wezen. Alleen in haar soort. Eenzaam.
En zo gaat het telkens opnieuw. Ze begint te denken aan leuke dingen. Dwaalt af. Eindigt uiteindelijk al huilend.
Ze heeft hem nodig. Nu.
Tussen droom en stress
Het is zo druk geweest. Leuk druk. Tof druk. Haar agenda stond bomvol met superleuke en toffe dingen. Ze was blij, tevreden en gelukkig. Ze voelde zich een gelukkig mens. Haar vrienden waren nog steeds even gek en gestoord, net zoals ze zelf was. Ze hadden haar zelfs zo ontroerd dat ze haar tranen de vrije loop had gelaten. Iets wat nog nooit was gebeurd. Toen besefte ze dat ze zich echt thuisvoelde bij die stuk voor stuk schitterende mensen.
Maar aan alle mooie sprookjes komt een eind. Dat was nu ook het geval. De leuke periode was voorbij, de stressperiode kondigt zich aan. Gelukkig heeft ze het nu minstens even druk met minder leuke dingen zodat het zwarte gat blijft waar het moet blijven. Ver weg.
Hoewel ze één eenzame hersenkronkel niet kan onderdrukken. Die blijft terugkeren. Vannacht opnieuw, daar was hij. In haar droom dan nog wel. In feite wil ze die gedacht niet kwijt, het bezorgt haar een ontspanningsmoment in tijden van spanning. Ze kan er volledig zichzelf zijn en zelf bepalen wat ze al dan niet doet. Ze kan zo impulsief zijn als ze wil. Ze kan zijn zoals ze dat enkel in haar stoutste dromen kan.
Leve dromenland!
Maar aan alle mooie sprookjes komt een eind. Dat was nu ook het geval. De leuke periode was voorbij, de stressperiode kondigt zich aan. Gelukkig heeft ze het nu minstens even druk met minder leuke dingen zodat het zwarte gat blijft waar het moet blijven. Ver weg.
Hoewel ze één eenzame hersenkronkel niet kan onderdrukken. Die blijft terugkeren. Vannacht opnieuw, daar was hij. In haar droom dan nog wel. In feite wil ze die gedacht niet kwijt, het bezorgt haar een ontspanningsmoment in tijden van spanning. Ze kan er volledig zichzelf zijn en zelf bepalen wat ze al dan niet doet. Ze kan zo impulsief zijn als ze wil. Ze kan zijn zoals ze dat enkel in haar stoutste dromen kan.
Leve dromenland!
