Zuchtend en snikkend

Ze denkt er de laatste tijd vaak aan. Hoe het zou zijn, zo met z'n twee. Ze wil zoveel leuke dingen doen, maar op haar eentje is er niet veel aan. Samen een wandeling maken door de groene omgeving die haar omringt. Met z'n tweetjes en het fototoestel op stap gaan en prachtige kiekjes maken.

Ze kan een zucht niet onderdrukken. Hoe hard ze probeert alles te verdringen, hoe minder ze er in slaagt. Ze is best gelukkig in haar eentje, amuseert zich zo ook te pletter. Maar er is een leeg plekje dat stilaan moet opgevuld worden.

Ze mist de genegenheid en de liefde.
Ze mist de warmte en de gezelligheid.
Ze mist zelfvertrouwen en bevestiging.
Ze mist hem. Ook al kan ze momenteel niet echt bedenken wie hij wel zou kunnen zijn. Hoewel er al een hele tijd een vage schim haar hersenen beheerst. Maar dat ligt aan het mooie weer.

Ze zou hem waarschijnlijk snel beu zijn. Maar ze heeft het nodig. Ze begint zich steeds onzekerder te voelen. Twijfelt constant aan zichzelf. Is niet tevreden met haar uiterlijk. Voelt zich misvormd en een buitenaards wezen. Alleen in haar soort. Eenzaam.

En zo gaat het telkens opnieuw. Ze begint te denken aan leuke dingen. Dwaalt af. Eindigt uiteindelijk al huilend.

Ze heeft hem nodig. Nu.