Zo had ze zich gevoeld. En zo voelde ze zich nog steeds.
Ze was nog maar eens geconfronteerd met de eenzaamheid van haar bestaan. 't Was triest gesteld. Ook al was het nu niet bepaald iets waar sommige anderen trots op moesten zijn. Maar toch.
Het voelde alsof de trein was vertrokken en zij op het perron was blijven staan. Iedereen in beweging. Zij niet.
Zelfs de laatste wagon. Die van de wanhopigen. Had ze niet gehaald.
Elk bleef op zijn eigen manier in beweging. Of liet zich voortbewegen. Zij wou vooruit maar raakte niet verder dan het eerste spoor.
'Spring dan toch op de trein!', hadden ze gedacht.
'Ik weet niet waar naartoe, niemand wil mij mee.', had zij in gedachten geantwoord.
Zou ze ooit nog op een bestemming geraken?
Of zou de vertraging oplopen?
Tot levenslang.
Handleiding.
Neurotisch, phsychotisch, chaotisch, labiel en parasotisch.
Zo voelt ze zich vandaag.
De luchtbel is gesprongen.
Hoe ze dacht. Of hoe ze dacht te denken. Was plots verdwenen.
Ze was overgestapt van denken naar voelen?
Of toch ook niet.
Was het wat ze dacht dat ze nu voelde? Voelde ze wat ze dacht te voelen?
Ze denkt teveel.
Ze twijftelt. Terwijl ze voordien zo zeker was van haar stuk.
Ze huilt. En ze weet niet waarom.
Op zoek naar een handleiding van zichzelf.
Ze kan zichzelf niet lezen.
Zo voelt ze zich vandaag.
De luchtbel is gesprongen.
Hoe ze dacht. Of hoe ze dacht te denken. Was plots verdwenen.
Ze was overgestapt van denken naar voelen?
Of toch ook niet.
Was het wat ze dacht dat ze nu voelde? Voelde ze wat ze dacht te voelen?
Ze denkt teveel.
Ze twijftelt. Terwijl ze voordien zo zeker was van haar stuk.
Ze huilt. En ze weet niet waarom.
Op zoek naar een handleiding van zichzelf.
Ze kan zichzelf niet lezen.
Zucht.
Ze keek er hard naar uit. Sinds vijf minuten iets minder.
Haar tripje naar de andere kant van de wereldbol.
Zucht. Er was nog 1 kans op 3 dat het toch de goede richting zou uitgaan. Helaas.
Waarom kan het ook nooit eens gewoon goed zijn? Waarom moet er potverdikke altijd iets mis lopen? En dan is ze nog 2 maanden van het vertrek verwijderd. Wie weet wat gaat er nog allemaal fout?
Ze wou het bewust alleen doen. Dat wordt weer mooi verknald door het gezelschap dat haar zal vergezellen. Ze weet nu al dat ze zichzelf niet zal kunnen zijn. Toch niet direct. Misschien na 20 dagen, als ze bijna thuis zijn?
En dat allemaal door iemand die denkt dat de wereld aan haar voeten ligt. Dat iedereen voor haar springt. En vooral dat de rest minderwaardig is.
Ze overdrijft waarschijnlijk. Bijna zeker eigenlijk. Maar toch.
Het is niet hoe ze had gehoopt dat het zou zijn.
Haar tripje naar de andere kant van de wereldbol.
Zucht. Er was nog 1 kans op 3 dat het toch de goede richting zou uitgaan. Helaas.
Waarom kan het ook nooit eens gewoon goed zijn? Waarom moet er potverdikke altijd iets mis lopen? En dan is ze nog 2 maanden van het vertrek verwijderd. Wie weet wat gaat er nog allemaal fout?
Ze wou het bewust alleen doen. Dat wordt weer mooi verknald door het gezelschap dat haar zal vergezellen. Ze weet nu al dat ze zichzelf niet zal kunnen zijn. Toch niet direct. Misschien na 20 dagen, als ze bijna thuis zijn?
En dat allemaal door iemand die denkt dat de wereld aan haar voeten ligt. Dat iedereen voor haar springt. En vooral dat de rest minderwaardig is.
Ze overdrijft waarschijnlijk. Bijna zeker eigenlijk. Maar toch.
Het is niet hoe ze had gehoopt dat het zou zijn.
Verbouwereerd.
Ze waren met z'n zessen.
Vader en kroost. Eéntje in de kinderwagen. De andere vier rond de groene containers.
Ze had zelf nog kleren in zo een container geworpen. 'Schoenen samenbinden met de veters' stond er te lezen. En nu zag ze hoe de kleren uit de container werden gehaald. Door de kinderen.
Ze dacht eventjes dat ze zich in een ontwikkelingsland bevond. Maar nee, ze was aan het fietsen op nog geen kilometer van haar woonplaats. En daar, daar riskeerden jonge kindjes zowat hun leven om kleren te vinden.
Ge zult de naakten kleden.
Ze was geshockeerd.
Verbouwereerd.
Ze schaamde zich.
Voor de gigantische zak die aan haar stuur bengelde.
Voor de luxeaankopen in die gigantische zak.
Voor het veel te dure kleedje dat ze niet echt nodig had.
Een voorbijlopende jongeman wisselde een veelbetekenende blik met haar uit.
Terwijl de papa glimlachte naar een dochter die dolgelukkig en trots was met haar veel te grote schoenen.
Ze fietste door.
Met een rotslecht gevoel.
En een nieuwe jurk.
Vader en kroost. Eéntje in de kinderwagen. De andere vier rond de groene containers.
Ze had zelf nog kleren in zo een container geworpen. 'Schoenen samenbinden met de veters' stond er te lezen. En nu zag ze hoe de kleren uit de container werden gehaald. Door de kinderen.
Ze dacht eventjes dat ze zich in een ontwikkelingsland bevond. Maar nee, ze was aan het fietsen op nog geen kilometer van haar woonplaats. En daar, daar riskeerden jonge kindjes zowat hun leven om kleren te vinden.
Ge zult de naakten kleden.
Ze was geshockeerd.
Verbouwereerd.
Ze schaamde zich.
Voor de gigantische zak die aan haar stuur bengelde.
Voor de luxeaankopen in die gigantische zak.
Voor het veel te dure kleedje dat ze niet echt nodig had.
Een voorbijlopende jongeman wisselde een veelbetekenende blik met haar uit.
Terwijl de papa glimlachte naar een dochter die dolgelukkig en trots was met haar veel te grote schoenen.
Ze fietste door.
Met een rotslecht gevoel.
En een nieuwe jurk.