Zucht.

Ze keek er hard naar uit. Sinds vijf minuten iets minder.

Haar tripje naar de andere kant van de wereldbol.

Zucht. Er was nog 1 kans op 3 dat het toch de goede richting zou uitgaan. Helaas.

Waarom kan het ook nooit eens gewoon goed zijn? Waarom moet er potverdikke altijd iets mis lopen? En dan is ze nog 2 maanden van het vertrek verwijderd. Wie weet wat gaat er nog allemaal fout?

Ze wou het bewust alleen doen. Dat wordt weer mooi verknald door het gezelschap dat haar zal vergezellen. Ze weet nu al dat ze zichzelf niet zal kunnen zijn. Toch niet direct. Misschien na 20 dagen, als ze bijna thuis zijn?

En dat allemaal door iemand die denkt dat de wereld aan haar voeten ligt. Dat iedereen voor haar springt. En vooral dat de rest minderwaardig is.

Ze overdrijft waarschijnlijk. Bijna zeker eigenlijk. Maar toch.

Het is niet hoe ze had gehoopt dat het zou zijn.