(on)bereikbaar.

Ze vindt het raar. Raar. Hoe iets wat lange tijd zo onbereikbaar leek, nog onbereikbaarder lijkt eens het binnen de zone van het bereikbare ligt.

Hoe dichtbij het in feite ook is. Het lijkt zo veraf. Ze heeft het gevoel dat ze nu meer mist ook al is dat niet zo logisch. Het was beter als het niet bereikbaar was. Dan kon ze uitkijken naar het moment waarop het onbereikbare bereikbaar werd.

Nu het zover is, lijkt het minder leuk. De eerste momenten kon ze haar geluk niet op. Eindelijk! Ze had er naar uitgekeken. Twee weken iets gemist wat ze niet hoort te missen. Iets waarvan ze op voorhand had gedacht dat ze het niet zou missen. Maar blijkbaar zit datgene toch iets dieper dan ze dacht. Zeg maar 'veel dieper'.

Wanneer het gemis hoort over te zijn, voelt ze nieuw gemis. Datgene waarnaar ze al die tijd heeft verlangd, lijkt verder af dan ooit tevoren.


Misschien wil ze te veel. Eist ze te veel. Had ze het zich allemaal wat anders voorgesteld.


Misschien moet ze er gewoon wat tijd over laten gaan.


Misschien moet ze het gewoon vergeten.

Ja. Vergeten.

Huildruppels.

Een mes in haar rug. Een paar keer opnieuw.
Pijn. Enkel pijn.

Tranen vullen haar ogen. Straatstenen vangen de huildruppels op. De mensenmassa kijkt haar aan.
Vragende blikken.

Een bevestiging komt zoveel harder aan dan de gedachte alleen.

Ze heeft het gevoel weer van nul te moeten beginnen. Maar wil ze dat wel? Is het het allemaal wel waard. Is ze in feite wel iets waard...
Ze wordt verondersteld enthousiast te zijn. Maar ze kan het niet. Hoe verschrikkelijk egoïstisch ze dat ook vindt.

Twijfels die er waren. Zijn terug. Meer dan ooit.

Stil.

Ze sluit zich af. Van alles en iedereen.

Ze loopt doorheen een massa mensen. Mensen in alle soorten en maten. Maar ze heeft het gevoel alleen te zijn. Blikken doorboren haar. Ze denkt te horen wat ze denken. Krimpt ineen.

Het voelt aan alsof iemand een stukje uit haar heeft weggenomen waardoor ze ineenzakt als een pudding. Betekenisloos. Verloren.

Langzaam verdwijnt ze. Lost op. Ongemerkt en geruisloos.

Weg.

geurengeheugen.

*zoef*zoef*

Echte atleten met gespierde armen en benen zoeven voorbij op hun stalen rossen. Hier en daar herkent ze een wielrenner. De gezichten van de rest worden onzichtbaar gemaakt door de hoge snelheid waarmee ze voorbijrijden.

Wat voor haar echter echt telt, is de sfeer en de geur. Een massa mensen die klaar staan om hun favorieten en helden een paar meter vooruit te schreeuwen. De huivering die door het publiek gaat wanneer iemand valt. Het gejoel en de gezamenlijke vreugdekreet die door merg en been gaat wanneer de publiekslieveling wint. Schitterend.

Wat zij het meest onthoudt, is de geur. Ze heeft een fantastisch reukorgaan geërfd. Ze ruikt als de beste. Wat zo z'n voor- en nadelen heeft. Parfum kan veel te sterk geuren waardoor ze immense hoofdpijn krijgt. Stank komt ook dubbel zo hard in haar neus terecht.
Maar goede geuren. Lekkere geuren. Daar kan ze dubbel zo hard van genieten. Zo houdt ze van de geur van wielrennersbenen, ingewreven met massageolie. Van babygeur. Van een lekkere mannengeur. Van een bos. Van de geur die opstijgt nadat het net heeft geregend. Van het bladeren door een oud boek. ...

Daarnaast heeft ze een fantastisch geurengeheugen. Een bepaalde geur kan zoveel herinneringen oproepen. De herinnering is sterker en intenser. Ze beleeft alles veel sterker opnieuw.

Wat zou ze doen zonder haar neus?

Boom.

"Stel dat je na je dood als boom terugkeert, welke en waarom?"

Deze vraag kreeg ze van haar maatje. Die stelt graag dergelijke vragen. Ze voelt altijd een beetje paniek opborrelen wanneer het Grote Vragenspel begint maar het is altijd plezant. En interessant. Het zit gewoon tussen haar oren.

Deze keer moest ze dus de boomvraag beantwoorden. Ze wist het meteen. Welke boom.
Een mooie, elegante boom. Het tegengestelde van wat ze zelf is dus. Een boom die het water zachtjes aait, die sierlijk door de wind wordt bewogen. Ze zag zichzelf al staan. Als ... treurwilg.

Treurwilg! Ze wil wel een sierlijke, mooie en elegante boom zijn. Maar toch geen treurwilg. Ze wil niet treurig zijn. Ze wil symbool staan voor vrolijkheid en blijdschap, niet voor verdriet en droevig zijn.
Ze heeft dan ook de ambitie om de eerste vrolijke treurwilg te zijn. De blijwilg!!

Ze zat er toch een beetje mee verveeld. Met het feit dat ze een nieuwe boom zou zijn.
En toen. Toen wist ze het. Ze zou een kerstboom zijn. Vol glitters en glamour. Alleen blije gezichtjes.

Wat moet het heerlijk zijn. Dag in en uit versierd te worden!