geurengeheugen.

*zoef*zoef*

Echte atleten met gespierde armen en benen zoeven voorbij op hun stalen rossen. Hier en daar herkent ze een wielrenner. De gezichten van de rest worden onzichtbaar gemaakt door de hoge snelheid waarmee ze voorbijrijden.

Wat voor haar echter echt telt, is de sfeer en de geur. Een massa mensen die klaar staan om hun favorieten en helden een paar meter vooruit te schreeuwen. De huivering die door het publiek gaat wanneer iemand valt. Het gejoel en de gezamenlijke vreugdekreet die door merg en been gaat wanneer de publiekslieveling wint. Schitterend.

Wat zij het meest onthoudt, is de geur. Ze heeft een fantastisch reukorgaan geërfd. Ze ruikt als de beste. Wat zo z'n voor- en nadelen heeft. Parfum kan veel te sterk geuren waardoor ze immense hoofdpijn krijgt. Stank komt ook dubbel zo hard in haar neus terecht.
Maar goede geuren. Lekkere geuren. Daar kan ze dubbel zo hard van genieten. Zo houdt ze van de geur van wielrennersbenen, ingewreven met massageolie. Van babygeur. Van een lekkere mannengeur. Van een bos. Van de geur die opstijgt nadat het net heeft geregend. Van het bladeren door een oud boek. ...

Daarnaast heeft ze een fantastisch geurengeheugen. Een bepaalde geur kan zoveel herinneringen oproepen. De herinnering is sterker en intenser. Ze beleeft alles veel sterker opnieuw.

Wat zou ze doen zonder haar neus?