Als er één ding is waar ze een hekel aan heeft, dan is het aan afhankelijkheid. Niets zo frustrerend om te moeten wachten op een ander. Om af te hangen van een ander.
Momenteel zit ze letterlijk met een blok aan haar been. Ze kan bijna niets zonder hulp van anderen. Ze zit bij hoog en laag te beweren dat ze geen hulp nodig heeft maar het is pijnlijk en hard om te beseffen dat ze zo goed als niks alleen kan.
Die twee hulpstokken zijn niets waard, deden haar voorlopig meer slecht dan goed. Doen haar kantelen en wankelen. Bezorgen haar spierpijn en krampen.
Ze beseft dat ze geluk heeft, dat het niet erg is, dat ze er hopelijk binnen anderhalve week vanaf is. Maar hoe moet het niet zijn om je hele leven zo te moeten doorbrengen. Constant hulp nodig. Vernederend en verschrikkelijk. Ze zou zich schuldig voelen, dat doet ze nu al. Ook al kan ze er niets aan veranderen.
Ze moet er zich bij neerleggen. Nog iets waar ze een hekel aan heeft. Opgeven.
Maar er zit niets anders op. Ze is nog steeds afhankelijk van haar eigen lichaam en daar kan ze nu eenmaal niets aan veranderen.
Het heeft geen zin om in een hoekje te zitten kniezen. Maar stiekem doet ze het toch een beetje.
De warmte.
Ze is ze kwijt.
Ergens onderweg verloren. Kwijtgeraakt. Laten liggen waar ze niet thuis hoorde.
Ze zoekt. Tevergeefs. Soms denkt ze dat ze dicht bij de bron zit maar moet ze telkens teleurgesteld terugkeren. Beseffend dat ze 't misschien voorgoed kwijt is.
Ze weet dat het haar fout is. Ze heeft niet genoeg opgelet en daardoor gemist waar het koud begon te worden. Twee keer.
Niemand die het beseft. Maar voorlopig is ze ze echt kwijt. Ze blijft zoeken. Geeft niet op.
Er zit nog een stukje. In haar. Ergens.
Of heeft ze ze nooit gehad?
Ergens onderweg verloren. Kwijtgeraakt. Laten liggen waar ze niet thuis hoorde.
Ze zoekt. Tevergeefs. Soms denkt ze dat ze dicht bij de bron zit maar moet ze telkens teleurgesteld terugkeren. Beseffend dat ze 't misschien voorgoed kwijt is.
Ze weet dat het haar fout is. Ze heeft niet genoeg opgelet en daardoor gemist waar het koud begon te worden. Twee keer.
Niemand die het beseft. Maar voorlopig is ze ze echt kwijt. Ze blijft zoeken. Geeft niet op.
Er zit nog een stukje. In haar. Ergens.
Of heeft ze ze nooit gehad?
Oude vriend.
De onzekerheid knaagt.
Ze heeft het tijdlang kunnen verdringen. Of het was er gewoon een tijdlang niet. Dat kan ook.
In ieder geval kan ze nu met volle trots meedelen dat de welkomstballonnen mogen worden opgehangen om de thuiskomst van de onzekerheid te vieren.
Meneer onzekerheid is een tijdlang op vakantie geweest. Ze dacht dat ze hem niet snel meer zou terugzien. Mis poes. Wel dus. Ook al had ze het anders gehoopt en verlangd.
Welkom thuis.
Ze heeft het tijdlang kunnen verdringen. Of het was er gewoon een tijdlang niet. Dat kan ook.
In ieder geval kan ze nu met volle trots meedelen dat de welkomstballonnen mogen worden opgehangen om de thuiskomst van de onzekerheid te vieren.
Meneer onzekerheid is een tijdlang op vakantie geweest. Ze dacht dat ze hem niet snel meer zou terugzien. Mis poes. Wel dus. Ook al had ze het anders gehoopt en verlangd.
Welkom thuis.
Punten.
Ze stond op de bus te wachten toen ze ze zag. Ze herkende hen meteen.
Was het omdat ze zelf ooit één van hen was geweest of omdat ze de typische maniertjes herkende die ze zelf vaak genoeg had gebruikt? Ze weet het niet, in ieder geval was één exemplaartje genoeg geweest om haar aandacht te trekken.
Ze waren zenuwachtig. Dat had ze meteen gezien. Ze stonden dan ook voor een groot moment in hun leventje. Voor velen zou het de eerste keer zijn. Dat zag ze ook. Die waren niet echt zenuwachtig maar eerder nieuwsgierig en uitgelaten.
Ze dacht meteen terug aan hoe ze zich zelf ooit had gevoeld. In totaal had ze een keer of 12 in dezelfde situatie verkeerd. 4 keer 3 keer 2 uur stress. 4 keer een jaar voorbereiding.
12 keer de haartjes strak vastgebonden en op haar hoofd samengebracht tot een knot. Minstens 12 verschillende pakjes en kostuumpjes met massa's glitters. En minstens evenveel glitters in haar haar en op haar gezicht. Plus nog eens een half ton make-up dat haar nog jonge gezichtje een veel te volwassene uitstraling gaf.
Ze genoot er telkens van om er zo mooi uit te zien. Om eens van kop tot teen echt vrouwelijk te zijn, ook al was nog een piepjong en vooral klein meisje.
Ze keek op naar de grote meisjes die zich opwarmden in de gang, met hun speciale schoenen. Ze voelde zich vereerd toen ze zelf mocht aandoen en zag hoe de kleintjes met open mond naar haar keken zoals ze er zelf ooit had gestaan. Pointes. Punten. Spitzen.
Ze zag zichzelf terug dansen zoals ze nooit had gedanst. Ze had het nooit echt goed gekunnen maar het wel altijd bijzonder graag gedaan. De kick die ze toen had gevoeld, bezorgde haar nu opnieuw rillingen.
De kleintjes die ze voor zich zag, zouden voor het eerst het beste van zichzelf geven in roze tutu's op de tonen van het zwanenmeer of in iets hippere kledij op iets modernere muziek. De trotse ouders op de eerste rij. De ontroerde juf in de coulissen. Zijzelf op het podium.
Prima Ballerina. In haar dromen.
Was het omdat ze zelf ooit één van hen was geweest of omdat ze de typische maniertjes herkende die ze zelf vaak genoeg had gebruikt? Ze weet het niet, in ieder geval was één exemplaartje genoeg geweest om haar aandacht te trekken.
Ze waren zenuwachtig. Dat had ze meteen gezien. Ze stonden dan ook voor een groot moment in hun leventje. Voor velen zou het de eerste keer zijn. Dat zag ze ook. Die waren niet echt zenuwachtig maar eerder nieuwsgierig en uitgelaten.
Ze dacht meteen terug aan hoe ze zich zelf ooit had gevoeld. In totaal had ze een keer of 12 in dezelfde situatie verkeerd. 4 keer 3 keer 2 uur stress. 4 keer een jaar voorbereiding.
12 keer de haartjes strak vastgebonden en op haar hoofd samengebracht tot een knot. Minstens 12 verschillende pakjes en kostuumpjes met massa's glitters. En minstens evenveel glitters in haar haar en op haar gezicht. Plus nog eens een half ton make-up dat haar nog jonge gezichtje een veel te volwassene uitstraling gaf.
Ze genoot er telkens van om er zo mooi uit te zien. Om eens van kop tot teen echt vrouwelijk te zijn, ook al was nog een piepjong en vooral klein meisje.
Ze keek op naar de grote meisjes die zich opwarmden in de gang, met hun speciale schoenen. Ze voelde zich vereerd toen ze zelf mocht aandoen en zag hoe de kleintjes met open mond naar haar keken zoals ze er zelf ooit had gestaan. Pointes. Punten. Spitzen.
Ze zag zichzelf terug dansen zoals ze nooit had gedanst. Ze had het nooit echt goed gekunnen maar het wel altijd bijzonder graag gedaan. De kick die ze toen had gevoeld, bezorgde haar nu opnieuw rillingen.
De kleintjes die ze voor zich zag, zouden voor het eerst het beste van zichzelf geven in roze tutu's op de tonen van het zwanenmeer of in iets hippere kledij op iets modernere muziek. De trotse ouders op de eerste rij. De ontroerde juf in de coulissen. Zijzelf op het podium.
Prima Ballerina. In haar dromen.