Ze stond op de bus te wachten toen ze ze zag. Ze herkende hen meteen.
Was het omdat ze zelf ooit één van hen was geweest of omdat ze de typische maniertjes herkende die ze zelf vaak genoeg had gebruikt? Ze weet het niet, in ieder geval was één exemplaartje genoeg geweest om haar aandacht te trekken.
Ze waren zenuwachtig. Dat had ze meteen gezien. Ze stonden dan ook voor een groot moment in hun leventje. Voor velen zou het de eerste keer zijn. Dat zag ze ook. Die waren niet echt zenuwachtig maar eerder nieuwsgierig en uitgelaten.
Ze dacht meteen terug aan hoe ze zich zelf ooit had gevoeld. In totaal had ze een keer of 12 in dezelfde situatie verkeerd. 4 keer 3 keer 2 uur stress. 4 keer een jaar voorbereiding.
12 keer de haartjes strak vastgebonden en op haar hoofd samengebracht tot een knot. Minstens 12 verschillende pakjes en kostuumpjes met massa's glitters. En minstens evenveel glitters in haar haar en op haar gezicht. Plus nog eens een half ton make-up dat haar nog jonge gezichtje een veel te volwassene uitstraling gaf.
Ze genoot er telkens van om er zo mooi uit te zien. Om eens van kop tot teen echt vrouwelijk te zijn, ook al was nog een piepjong en vooral klein meisje.
Ze keek op naar de grote meisjes die zich opwarmden in de gang, met hun speciale schoenen. Ze voelde zich vereerd toen ze zelf mocht aandoen en zag hoe de kleintjes met open mond naar haar keken zoals ze er zelf ooit had gestaan. Pointes. Punten. Spitzen.
Ze zag zichzelf terug dansen zoals ze nooit had gedanst. Ze had het nooit echt goed gekunnen maar het wel altijd bijzonder graag gedaan. De kick die ze toen had gevoeld, bezorgde haar nu opnieuw rillingen.
De kleintjes die ze voor zich zag, zouden voor het eerst het beste van zichzelf geven in roze tutu's op de tonen van het zwanenmeer of in iets hippere kledij op iets modernere muziek. De trotse ouders op de eerste rij. De ontroerde juf in de coulissen. Zijzelf op het podium.
Prima Ballerina. In haar dromen.
Was het omdat ze zelf ooit één van hen was geweest of omdat ze de typische maniertjes herkende die ze zelf vaak genoeg had gebruikt? Ze weet het niet, in ieder geval was één exemplaartje genoeg geweest om haar aandacht te trekken.
Ze waren zenuwachtig. Dat had ze meteen gezien. Ze stonden dan ook voor een groot moment in hun leventje. Voor velen zou het de eerste keer zijn. Dat zag ze ook. Die waren niet echt zenuwachtig maar eerder nieuwsgierig en uitgelaten.
Ze dacht meteen terug aan hoe ze zich zelf ooit had gevoeld. In totaal had ze een keer of 12 in dezelfde situatie verkeerd. 4 keer 3 keer 2 uur stress. 4 keer een jaar voorbereiding.
12 keer de haartjes strak vastgebonden en op haar hoofd samengebracht tot een knot. Minstens 12 verschillende pakjes en kostuumpjes met massa's glitters. En minstens evenveel glitters in haar haar en op haar gezicht. Plus nog eens een half ton make-up dat haar nog jonge gezichtje een veel te volwassene uitstraling gaf.
Ze genoot er telkens van om er zo mooi uit te zien. Om eens van kop tot teen echt vrouwelijk te zijn, ook al was nog een piepjong en vooral klein meisje.
Ze keek op naar de grote meisjes die zich opwarmden in de gang, met hun speciale schoenen. Ze voelde zich vereerd toen ze zelf mocht aandoen en zag hoe de kleintjes met open mond naar haar keken zoals ze er zelf ooit had gestaan. Pointes. Punten. Spitzen.
Ze zag zichzelf terug dansen zoals ze nooit had gedanst. Ze had het nooit echt goed gekunnen maar het wel altijd bijzonder graag gedaan. De kick die ze toen had gevoeld, bezorgde haar nu opnieuw rillingen.
De kleintjes die ze voor zich zag, zouden voor het eerst het beste van zichzelf geven in roze tutu's op de tonen van het zwanenmeer of in iets hippere kledij op iets modernere muziek. De trotse ouders op de eerste rij. De ontroerde juf in de coulissen. Zijzelf op het podium.
Prima Ballerina. In haar dromen.
0 reacties:
Een reactie posten