ASCII-liefde

Ze dacht dat ze hem had gevonden.
Hij die haar van warmte kon (en vooral wou) voorzien.

Zij wou eigenlijk dat hij haar kon aanvullen in haar bestaan. Dat hij één van de ontbrekende puzzelstukjes was waarnaar zij al een tijdje zoekt. Maar loos alarm. Denkt ze nu.

't Was lang geleden dat ze zich zo had gevoeld, gewoon gelukkig en dit allemaal door de aandacht van één individu. Mensen vroegen haar waarom ze zo liep te stralen, ze betrapte zichzelf op een brede glimlach en ze wist met zichzelf geen blijf. Wanneer ze er anders suf bij liep, liep ze nu over van energie.

Gesprekken via de digitale snelweg werden steeds langer en vooral vreemder. Ze bedacht hoe raar het was. Ze kenden elkaar nauwelijks maar wisselden heel vertrouwelijke informatie uit. Twee dagen na de eerste kennismaking was ze reeds verslaafd. Ze kon niet meer zonder, verlangde ernaar hem te 'zien'. Hij maakte haar vrolijk en gelukkig.
De levensechte ontmoetingen nadien waren iets minder intens. Koel. Alsof ze elkaar niet kenden. Ze dacht dat de 'liefde' over was. Maar diezelfde avond loeide de digitale passie weer op. Bizar. Leuk. Maar fout. Helemaal fout.

Ze nestelt zichzelf in een web van verlangen, verlangen in ASCII-code. Ze beseft dat ze enkel op zoek is naar aandacht, aandacht die ze nu krijgt maar die niet zo bedoeld is. 't Is een spelletje waar ze best zo snel mogelijk mee stopt.

Morgen stopt ze er mee. Denkt ze.
Eerst nog wat genieten.