Regendruppels vs zonnestralen.

Ze weet het echt niet meer. Een week bleef het vrij stil op gebied van digitaal verkeer. Toen ze hem echter gewoon ontmoette, voelde ze toch weer iets wat er anders nog niet was geweest. Ze waren niet met hun tweetjes geweest, het was een doodgewone ontmoeting zoals er dagelijks wel zijn. Maar het was anders. Ze kon niet stoppen met kijken naar zijn fonkelende ogen en hij gaf haar precies ook iets meer aandacht dan anders. Of beeldde ze het zich maar in?

In ieder geval loeide de digitale passie vrijdag weer op. Ze speelde een gevaarlijk spel. Een zeer gevaarlijk spel. Maar het was zo ... verslavend! Ze wilde steeds meer. Ze wilde hem vooral bij zich. Ze genoot van de aandacht en van de hilarische maar vooral vreemde digitale gesprekken.

En nu zit ze weer in een dipje. Het is niet zoals het zou moeten zijn. Totaal niet. En dat is zo jammer. Ze wil hem wel eens onder vier ogen spreken. Zomaar, om hem wat te leren kennen. Echt kennen en echt ontmoeten. Maar dat durft ze niet vragen.
Ze heeft het gevoel dat het voor hem louter een spelletje is. Niets meer dan dat. Maar voor haar is het wel meer. Hoe meer ze er over nadenkt, hoe meer ze beseft dat hij zich een hoofdrol in haar hoofd heeft opgeëist. Ze betrapte zichzelf vandaag meermaals op dagdromen. Dromen over hem. En haar. Samen.

Hoe vrolijk ze gister de hele dag was, hoe droevig voelt ze zich nu. Ze wil zo graag dat het eens normaal verloopt. Zoals bij andere mensen. Gewoon zoals het moet zijn. Ze kan het wel schreeuwen. Maar ze durft niet.

Ze had dit weekend vaak gesprekken met haar 'best friend'. Toeval of niet, die heeft net hetzelfde voor. Alleen loopt het in die situatie zoals het zou moeten lopen. Zij leren elkaar kennen op een normale manier. Door gesprekken te voeren, échte gesprekken. Normale gesprekken. Ze wou dat het bij haar ook zo was.

Door dit hele voorval beseft ze dat ze zich geen illusies mag en kan maken. Maar daarvoor is het al te laat. Veel te laat. Hij zit in haar hoofd en bezorgt haar pijn. Hij bezorgt haar tranen. Maar ook een glim- en schaterlach. De zonnestralen vechten tegen de regendruppels. Waarom moet het ook altijd lopen zoals het niet moet lopen?

Kan het leven nu niet voor één keer normaal zijn?