Waar.

Ze dacht dat ze droomde. Net zoals die keer toen ze in alle vroegte naar haar bestemming buste en naast zich plots drie tweebultige dieren zag opduiken. De rest van de reizigers bleken niet raar op te kijken van deze kamelen wat haar deed vermoeden dat zij de enige was die ze daadwerkelijk zag. Na een kneepje in haar eigen arm en een over-en-weer-geschud-moment met haar hoofd bleken de 6 hoopjes er nog steeds te staan. Nee, ze droomde niet.

Nu zag ze plots een vrachtwagen sneeuw voorbij rijden. De temperatuur was nog niet tropisch maar ze kwam toch wel een stuk boven het vriespunt. De plaats waar ze vertoefde had al een paar jaar geen grote hoeveelheid sneeuw meer gezien en ook een ijspiste was niet in de omgeving te vinden.
Een paar honderd meter verder zag ze plots twee witte figuren aan de horizon verschijnen. Geen eskimo's die op zoek waren naar hun verdwenen iglo. Het had gekund. Het waren echter spierwitte figuren met een zongebruinde huid. Vrouwlief had manlief in een witte broek en dito polo (die trouwens een paar maten te klein was en bijgevolg zijn niet meer strakke buik mooi naar voor liet komen) gehesen. Mevrouw White had hem vervolgens net geen teenslippers om de voeten geschoven maar hem wel zover gekregen om een iets te krappe kralenketting rond zijn nek te binden.

Een lach werd nog net onderdrukt. Ze kreeg zowaar medelijden toen ze merkte dat de man ook nog eens drie koffers moest vooruit krijgen terwijl vrouwlief (gekleed in witte broek, wit topje en witte ballerina's, bij een temperatuur van om en bij de 6°C) op kop liep en hem aanmaande eens wat voor te maken en niet zo te treuzelen.
Jammer voor de man maar ze droomde opnieuw niet. Rare combinatie, sneeuw en zongebrande huid, maar het bestond.

Ze had die dag meermaals gehoopt dat ze droomde. Dat ze zou wakkerworden en beseffen dat het allemaal maar een nare droom was. Dat ze niet had nagedacht, dat ze niets had gehoord, dat niets waar was, dat ze niets had gehoopt.

Niet was minder waar. Het was de waarheid. Niets dan de waarheid.