Snel.

'Ze wordt dan altijd zo zenuwachtig.. En zo, zo, zo nijdig! Snel kwaad. Ja, echt erg.'

Ze hoorde vandaag deze beschrijving. De conversatie ging tussen haar moeder en broer. Zij was dan het onderwerp van discussie. Zij en haar gebrek aan geduld.

Alles moet snel gaan. Geen tijd te verliezen. Vooruit met de geit! Leve de impulsiviteit.
Lange wachtrijen zijn een hel. Als er iemand zucht in die rij, is zij het meestal. Iemand voorbijsteken zal ze nooit doen en ze wordt dan ook kwaad als iemand dat wel bij haar probeert te doen. Onvoorstelbaar!

Doordat alles snel moet gaan ligt de keuken er dan ook vaak bij als een waar slagveld en heeft haar haar na een verfbeurt meer kleur dan de te schilderen muur. Knip- en plakwerk eindigde in de lagere school steevast in een lijm- en prutsresultaat. Kleren werden verkeerd geknoopt en haar haar maar half gekamd. Haar koppigheid zorgde er dan ook voor dat ze zelden geholpen wou worden. Dat doet haar beseffen dat haar moeder vaak met schaamrood op de wangen een koppig en half aangekleed kind aan de schoolpoort zal gedropt hebben.

Nu nog loopt ze op weg naar school haar oorbellen aan te doen. Maar dat ligt misschien vooral aan het verkeerd inschatten van de tijd. Toch is het gebrek aan geduld niet weggesleten met de tijd. Erger nog. Als ze haar familie mag geloven is het alleen maar erger geworden.
Ze beleefde dan ook helse tijden toen ze de afgelopen periode niet zo snel vooruit kon als ze wou. Wachten vindt ze nutteloos. Tijdverlies. Iets wat ze vandaag meermaals heeft gedacht. Ze had maar niet zo gehaast van de trap moeten komen en snel snel haar schoenen willen aandoen.

Geduld. 't Is een schone deugd.
Dat wordt toch gezegd.

Maar haar lesje heeft ze nog steeds niet geleerd. Daar steekt haar koppigheid een stokje voor.