Verslaafd.

Het bestaat. Mensen die kunnen leven zonder chocolade. Net datgene waaraan zij verslaafd is. Datgene dat haar energie en positiviteit geeft.

Maar blijkbaar is het dus mogelijk om ook zonder deze overheerlijke delicatesse door het leven te gaan. Ze hoorde het vandaag. Meer zelfs. De persoon in kwestie kan geen chocolade in zijn buurt verdragen. Begint spontaan te kokhalzen als die doordringende geur zijn reukorgaan vindt. Zelfs als het als een laagje op een koek ligt gedrapeerd, moet hij het niet. Helemaal niet.
Vreemd. Zeer vreemd.

Ze kan er niet aan doen, maar die persoon bevindt zich al gauw in het vakje 'buitenaards'. Ook al heeft ze hem nog nooit ontmoet. De persoon die haar op de hoogte bracht van het bestaan van dit vreemde creatuur, hoort ook bijna thuis in dat vakje. Die heeft zowat dezelfde afkeer van een ander toch wel heel lekker iets, frietjes.

Dat een mens iets heeft tegen spruitjes of witloof, tot daar aan toe. Zelfs het niet lusten van snoep, kan er bij haar nog wel in. Maar chocolade?!
Chocolade als in brownies, opgevuld met sinaasappelschil, als toplaag op een wafel, heerlijk druipend van een ijsje, chocoladefondue, heerlijk krakende dunne blokjes, paashaasjes, rond een speelgoedje, Sinterklaasjes, rond een stukje marsepein, m&m's, verstopt in een B&J-creatie, op een stokje in een glas hete melk, in een potje bij een pannenkoek, rond mikado-stokjes, pralines, enz.

Ze heeft het nodig. Nu.