Opstand.

Het is weer zo ver. Examentijd.

En eigenlijk vindt ze dit niet zo erg. Stiekem.
't Is niet dat ze niets liever doet dan leren en stressen. Eigenlijk zou ze dat deel willen weglaten. Maar het gaat haar om de sfeer.

Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Iedereen heeft stress. Het geeft haar zo een warm gevoel. De solidariteit is zo groot. Het klinkt nu wel alsof ze het over een groep bejaarden heeft die elkaar op en af een toeristenbus helpen, maar ze kan het moeilijk anders omschrijven. Ze zou iedereen kunnen doodknuffelen.

Nu is er een probleem opgedoken waardoor de hele groep op z'n kop staat. Er komt zelfs een opstand.
Ze willen mensen aan bomen binden met knipperlichtjes rond, autobanden in brand steken, kinderen van lectoren ontvoeren, andere lectoren kidnappen en losgeld eisen. Of zo.
Of misschien eerder een computer laten crashen, papier in brand steken, banden platsteken, het journaal opbellen en de krant mobiliseren!

Opstand zal er zijn! Willen of niet. Tientallen mails worden over en weer gestuurd. Blijven gaan!

Uiteindelijk zal iedereen er braafjes zijn en even braafjes doen wat van hem/haar gevraagd wordt.
Maar dat klein beetje groepsgevoel, dat ene grote 'we-laten-ons-niet-doen'-gevoel. Dat vindt ze wel tof.

(Ofwel heeft de examenstress gewoon haar hersentjes aangetast.)