Knip en plak.

Eindelijk was ze er aan begonnen. Eindelijk had ze er tijd voor gevonden. Ze maakte een plakboek.

De herinneringen en de tijd konden niet meer in één doos dus het was dringend nodig dat ze er eens werk van maakte. Ieder jaar opende ze de superbox en was ze uren zoet met het nalezen van deceniumoude briefjes en het bekijken van treinkaartjes en andere souvenirs. Vervolgens stopte ze de herinneringen die ze dat jaar had verzameld in de doos en sloot ze weer voor een tijdje.

En zo ging het ieder jaar verder.
Tot ze merkte dat ze andere dozen begon te vullen en haar kast te klein werd. Ze had teveel herinneringen.

Hoe verschrikkelijk ze de uitdrukking 'er breekt een nieuwe periode aan in het leven' ook had gevonden, ze moest toegeven dat ze het op dit moment niet beter kon omschrijven. Dus vond ze het bijgevolg het ideale moment om eens wat orde te scheppen.
Ze kocht een plakboek en begon aan een leuk maar langdurig werkje. Het deed haar wegdromen naar de tijden van toen en beseffen dat ze toch wel oud wordt.

Maar al die bijgehouden stukjes papieren doen haar telkens jong voelen. Briefjes van kleine meisjes met grote geheimen.

Of omgekeerd.