Voeten.

Wanneer is iemand raar?

Volgens Van Dale is raar hetzelfde als 'vreemd'. En 'vreemd' zou volgens die dikke dan weer 'afwijkend van het normale, het verwachte' zijn.

Ze week dus af van het normale. Want iedereen had haar bekeken en aangestaard alsof ze vreemd was. Raar. Ie-de-reen maar echt ie-de-reen keek met halfopen tot open mond naar haar toen ze passeerde. Ze dacht eerst dat ze op de trein in slaap was gevallen en vervolgens door een kleuter tot clown was geschminkt, maar een blik in een plas water zei haar dat dat niet zo was. Ook haar haar zag er niet wilder uit dan anders. Haar kleed zat ook nog waar het moest zitten. Ze sleepte ook geen tijger achter zich aan. *zucht* Ze wist echt niet wat ervoor zorgde dat ze er 'vreemd' uit zag.

En toen. Toen merkte ze het op. De blikken gingen naar haar voeten en toen naar haar gezicht. Voeten. Gezicht. Voeten. Naar haar nieuwe schoenen. Zwarte korte laarsjes.
Ze vonden haar nieuwe botjes raar! De laarsjes die zij zo leuk vond. Vonden zij 'raar'.

Eerst voelde ze schaamte. Maar die ging al gauw uit de weg voor vastberadenheid. De rode kaken werd verbannen en de neus ging in de lucht. Ze merkte bij zichzelf dat ze zoiets vroeger nooit zou gedaan hebben. Toen zou ze zich aangepast hebben aan wat de massa 'verwachtte', 'normaal' vond. Maar nu deed ze lekker waar ze zelf zin in had. Zij vond het tof, dus dan moest de rest dat maar ok vinden. *pfoehoe*

En zo ging ze verder met haar botjes. De blikken die bleven komen, ontwijkend. En ze wist nu al dat het haar favoriete schoenen gingen worden.

Haar lievelingsbotjes.