batterijtjes.

Ze ging op reis. En ze kwam terug.

Ze verbleef een week op een eiland. Een bewoond. 't Had er niet meer geregend sinds mei. Na hun komst had het drie dagen na elkaar geregend. Frustrerend.

Maar ze amuseerde zich, zag veel prachtige dingen en ontspande zich. Hoewel zij en haar reisgezellin actieve meiden zijn die niet kunnen stilzitten. Ze werden echter vaak gedwongen om even stil te zitten en niets te doen, met dank aan bussen die niet komen opdagen. Het riep frustraties op maar misschien was het een teken om hen te doen beseffen dat gejaagd leven niet altijd nodig is.

Na een week was ze het wel gewoon geworden. Dat niet-gestresseerde bestaan. Hoewel die bussen en andere dingen haar soms nog meer stress bezorgden. Maar het was anders. Ze had het niet in handen, niet onder controle.

Ze besefte in wat voor westers land ze leefde. Een land vol regels en wetten. Ze moet dit. Ze mag dat niet. Daaruit bestaat haar leven. En dat van vele anderen. Als je dit niet doet, moet je dat doen. Als je dat doet, dan moet je dat doen als 'straf'.
Op haar bewoonde eiland was dit niet het geval. Verkeersregels werden er zowat genegeerd. Bussen kwamen op ongeregelde tijdstippen en niemand die er iets over zei. Ze waren het gewoon.

Op de Belgische luchthaven werd ze gecontroleerd en bekeken alsof ze de meest wrede misdadiger was die er bestond. Op het luchthaventje van het eiland was er amper controle, mocht ze zelfs 2l water meenemen zonder dat er iemand iets op zei.

Terug in België werd ze onmiddellijk in de harde realiteit geworpen. De jachtigheid van het leven kroop meteen in haar kleren.

Ze hoopt dat haar batterijtjes het een jaar zullen uithouden.