Vrijwillig.

Ze krijgt er stilaan genoeg van.

Ze zat zonet te denken waarom ze het zichzelf aandoet. Wie is er nu zo gek om vrijwillig nog twee jaar te zwoegen en te zweten. Maagzweren te krijgen. Eveneens vrijwillig. Gek te worden van al die lettertjes en cijfertjes. Ook vrijwillig.

Zij. Inderdaad. En nog een paar andere gekken.

Ze vroeg zich af hoe lang het nog zou duren. Vooraleer ze terug een normaal sociaal leven zou hebben. Zodat het topmoment van de dag niet het oplossen van een programmeerprobleem zou zijn maar een lachbui met vrienden.

't Is triest om te beseffen dat haar computer haar grootste vriend is geworden. Maar ze troost zich met de gedachte dat het binnenkort zal veranderen. Ze zal weer tijd hebben voor leuke mensen en leuke hobby's. Voor fun en ontspanning. Voor spanning en avontuur.

Of is dit hopen op een mirakel?