Ze hadden gepraat. Over hoe hij een blauw oog had opgelopen. En zelf iemand een bloedneus had bezorgd. Over hoe hij andermans kraag aan flarden had gescheurd. En zelf geen lucht meer kreeg.
Hij die de kalmte zelve was. Nooit een vlieg kwaad deed.
Had gevochten.
Ze was bijna uit haar auto gesprongen. En even bijna haar middelvinger wat frisse lucht bezorgd. Ze had zo verdomd veel zin om eens goed haar gedacht te zeggen. Of eens een klein tikje te geven met haar eigen bumper. Maar ze hield zich in. Nog net.
Ze vonden het bizar en tegelijk ook wat angstaanjagend. Dat diep in hun eigen lichaam zoiets schuilt als agressie. En dat de bom plots kan barsten. Als je niet goed oplet.
En dan denk je dat je jezelf na 24 jaar wel kent.
Vergeet.
Ze weet het. Ze beseft het. En toch doet ze het telkens opnieuw. Hoe hard ze het zich achteraf ook beklaagt. Impulsief zijn. Ze zal het wellicht nooit afleren.
Met als gevolg dat ze het bestaan van deze hersenspinsels niet heeft kunnen verzwijgen. Zucht. In feite is dat niet zo een groot probleem. Er staan geen geheimen neergeschreven, wel stille gedachten. Op haar eigenste verborgen plekje op het meest publieke wereldwijde web ooit.
Ze besefte wel dat de letters die zij typte gelezen werden. Maar nu weet ze ook door wie. Ook al kan ze dat aantal op haar twee handen tellen. Het is angstaanjagend. Bedreigend. Ze voelt zich. Naakt. Kwetsbaar.
Lees en vergeet.
Met als gevolg dat ze het bestaan van deze hersenspinsels niet heeft kunnen verzwijgen. Zucht. In feite is dat niet zo een groot probleem. Er staan geen geheimen neergeschreven, wel stille gedachten. Op haar eigenste verborgen plekje op het meest publieke wereldwijde web ooit.
Ze besefte wel dat de letters die zij typte gelezen werden. Maar nu weet ze ook door wie. Ook al kan ze dat aantal op haar twee handen tellen. Het is angstaanjagend. Bedreigend. Ze voelt zich. Naakt. Kwetsbaar.
Lees en vergeet.
