Bijna.

Ze hadden gepraat. Over hoe hij een blauw oog had opgelopen. En zelf iemand een bloedneus had bezorgd. Over hoe hij andermans kraag aan flarden had gescheurd. En zelf geen lucht meer kreeg.

Hij die de kalmte zelve was. Nooit een vlieg kwaad deed.
Had gevochten.

Ze was bijna uit haar auto gesprongen. En even bijna haar middelvinger wat frisse lucht bezorgd. Ze had zo verdomd veel zin om eens goed haar gedacht te zeggen. Of eens een klein tikje te geven met haar eigen bumper. Maar ze hield zich in. Nog net.

Ze vonden het bizar en tegelijk ook wat angstaanjagend. Dat diep in hun eigen lichaam zoiets schuilt als agressie. En dat de bom plots kan barsten. Als je niet goed oplet.

En dan denk je dat je jezelf na 24 jaar wel kent.