Schandalig, dat is het. Al die tijd ligt Tiepsels blog te wachten op haar komst. Maar nee hoor, ze negeert het stemmetje in haar hoofd. Hoewel negeren waarschijnlijk niet het goede woord is. Ze is het eerder vergeten, het is ook zo druk geweest.
Een nieuwe school met bijhorende nieuwe omgeving, nieuwe lectoren, nieuwe medestudenten, nieuwe stress, enz. wachtten haar op. Het duurt een tijd voor al die nieuwe dingen zijn begroet, vandaar. Maar nu is ze back! Vast en zeker. Ze is ervan overtuigd dat ze die verdomde toetsen zal aantikken dat het een lieve deugd is. Tekst zal er verschijnen. Tekst!
Ze voelt zich vandaag ook niet zo kippetjes in feite. Het kippetje in Tiepsel is vooral eentje dat nogal impulsief kan zijn. Soms dan toch. Af en toe kruipt er zo een geniepig denkwormpje naar boven dat haar -zoals de naam doet vermoeden- aan het denken zet. Ik kan je verzekeren, dat loopt meestal niet zo goed af. Vreetbuien, waar de chocoladerepen en puddinkjes voor vrezen (ze worden dan ook zonder nadenken in dat zwarte gat vol tanden gepropt zonder enige mentale voorbereidingstijd) en huilmomenten waarbij de tranen tikkertje spelen.
Ook nu zit Tiepsel dus te denken. Hoewel, nu niet. Nu schrijft ze, of liever, typt ze. Het Grote Probleem is dat die verdomde woorden die in dat hoofd van onze lieve Tiepsel maar al te graag een cycloon vormen. Dat zorgt ervoor dat de hersenen van diezelfde in de knoop slaan. Een normaal mens doet er alles aan om die Wervelwind van Woorden zo snel mogelijk te stoppen. Ze praten erover. De woorden vloeien uit de mond waar die chocolade zonet is in verdwenen. Weg cycloon. Weg hersenknoop. Weg slecht gevoel. Bye!
Maar zo is Tiepsel niet. Ze is nogal koppig en verkiest haar eigen weg. Uiteraard. Ze houdt die woorden liefst zo lang mogelijk in haar hoofd. De Cycloon draait op volle toeren en Tiepsel houdt het been stijf. Of liever de hersenen. Ze weigert te luisteren naar wat die Wind te vertellen heeft. Tot het niet meer kan. Tot haar hoofd bijna openbarst. Maar dan is het natuurlijk al veel te laat...
Praten is geen optie want dat zou betekenen dat de dam van het Dal der Tranen het begeeft. En ja, u raadt het al. Ook daar is Tiepsel te koppig voor. Geen haar op haar krullig hoofd dat er aan denkt om een traan te lossen voor die verdomde wezens die ook wel eens met het woord 'man' worden aangeduid, laat staan dat die Tranen vloeien in het bijzijn van haar persoonlijke psycholoog, ook bekend als een zeer goede vriendin.
Tot die conclusie is Tiepsel een uurtje geleden gekomen. En daarvoor moet ze bijna 22 jaar op deze bol rondhuppelen... Beter laat dan nooit zeggen ze dan zeker?
Een nieuwe school met bijhorende nieuwe omgeving, nieuwe lectoren, nieuwe medestudenten, nieuwe stress, enz. wachtten haar op. Het duurt een tijd voor al die nieuwe dingen zijn begroet, vandaar. Maar nu is ze back! Vast en zeker. Ze is ervan overtuigd dat ze die verdomde toetsen zal aantikken dat het een lieve deugd is. Tekst zal er verschijnen. Tekst!
Ze voelt zich vandaag ook niet zo kippetjes in feite. Het kippetje in Tiepsel is vooral eentje dat nogal impulsief kan zijn. Soms dan toch. Af en toe kruipt er zo een geniepig denkwormpje naar boven dat haar -zoals de naam doet vermoeden- aan het denken zet. Ik kan je verzekeren, dat loopt meestal niet zo goed af. Vreetbuien, waar de chocoladerepen en puddinkjes voor vrezen (ze worden dan ook zonder nadenken in dat zwarte gat vol tanden gepropt zonder enige mentale voorbereidingstijd) en huilmomenten waarbij de tranen tikkertje spelen.
Ook nu zit Tiepsel dus te denken. Hoewel, nu niet. Nu schrijft ze, of liever, typt ze. Het Grote Probleem is dat die verdomde woorden die in dat hoofd van onze lieve Tiepsel maar al te graag een cycloon vormen. Dat zorgt ervoor dat de hersenen van diezelfde in de knoop slaan. Een normaal mens doet er alles aan om die Wervelwind van Woorden zo snel mogelijk te stoppen. Ze praten erover. De woorden vloeien uit de mond waar die chocolade zonet is in verdwenen. Weg cycloon. Weg hersenknoop. Weg slecht gevoel. Bye!
Maar zo is Tiepsel niet. Ze is nogal koppig en verkiest haar eigen weg. Uiteraard. Ze houdt die woorden liefst zo lang mogelijk in haar hoofd. De Cycloon draait op volle toeren en Tiepsel houdt het been stijf. Of liever de hersenen. Ze weigert te luisteren naar wat die Wind te vertellen heeft. Tot het niet meer kan. Tot haar hoofd bijna openbarst. Maar dan is het natuurlijk al veel te laat...
Praten is geen optie want dat zou betekenen dat de dam van het Dal der Tranen het begeeft. En ja, u raadt het al. Ook daar is Tiepsel te koppig voor. Geen haar op haar krullig hoofd dat er aan denkt om een traan te lossen voor die verdomde wezens die ook wel eens met het woord 'man' worden aangeduid, laat staan dat die Tranen vloeien in het bijzijn van haar persoonlijke psycholoog, ook bekend als een zeer goede vriendin.
Tot die conclusie is Tiepsel een uurtje geleden gekomen. En daarvoor moet ze bijna 22 jaar op deze bol rondhuppelen... Beter laat dan nooit zeggen ze dan zeker?
0 reacties:
Een reactie posten