Mysterieus

Ze heeft het de laatste tijd al veel zitten denken: 'Wat is de wereld toch klein ...'.

De vriend van de broer van een vriendin zit bij haar in de klas. Een ex-klasgenoot is een zeer goede vriendin van iemand die in een totale andere klas met haar samenzat ... Heel doodgewone dingen maar wat ze een paar dagen geleden had meegemaakt, was nog een beetje vreemder.

Het begon allemaal met een onbekende persoon die blijkbaar op de een of andere manier haar e-mailadres had bemachtigd. Hij wou mij dus spreken via de digitale snelweg.. mm .. wat moest ik daar van denken? Het vreemdste was eigenlijk dat die persoon zowat dezelfde familienaam hadden, één letter was verschillend.
Ze dacht er niet meer over na en had de aanvraag geaccepteerd. Ze zou wel zien. Stiekem was ze heel nieuwsgierig, ze houdt wel van zo'n spannende en onverwachte dingen.

Een paar dagen verstreken en haar hersenen hadden dit gegeven reeds in de prullenmand geworpen. Maar plots begon die onbekende persoon een gesprek met haar. Of ze de dochter was van Ivo. Raar. Ze had nog nooit gehoord van een Ivo met haar familienaam. Negatief antwoord dus.
Of ze mister S. kende? Nooit van gehoord in feite. Hij zou nochtans in haar klas moeten zitten. Opnieuw raar. Die bewuste jongeman had haar e-mailadres via een forum bemachtigd en moest zijn goede daad van de dag nog uitvoeren. Hij besloot om twee familieleden - dat dacht hij toch - in contact te brengen met elkaar...

Een paar zinnen later bleek dat de Onbekende helemaal geen vergeten familielid was. Ondertussen had ze via via ontdekt dat die GoedeDaadMan wel degelijk op haar school zou moeten rondlopen, maar in een andere 'klas' zou zitten. Ze kende hem dus totaal niet.

Ondertussen bleef het gesprek aardig verderlopen en werd het best amusant. Spannend in feite. Ze voelde de adrenaline door haar lijf stromen. Na een paar minuten bleek dat ze een gemeenschappelijke kennis hadden en dat ze tamelijk wat gemeen hadden. Ze had besloten om de GoedeDaadMan ook maar eens een woordje uitleg te vragen.

De Onbekende had ondertussen een foto doorgestuurd met daarop 3 heerschappen en zij moest raden wie hij was. Iets in haar zei dat het de rechtse was. En jawel. Haar vrouwelijk intuitie had gelijk.
Natuurlijk moest ook zij nu 'kleur bekennen' en een foto van haar edele hoofd verzenden. Maar zo gemakkelijk zou ze het hem niet maken. Hij moest hetzelfde lot ondergaan en raden wie ze was. Helaas, hij had het fout maar dat kon de pret niet bederven.

De GoedeDaadMan dacht ze uiteindelijk wel te kennen 'van zien' en ze besloot morgen eens naar hem te zwaaien. Ze keek er al naar uit! Spannend!! Het was immers de jongen die haar als eerst was opgevallen. Hij straalde iets mysterieus uit en ja, daar was ze wel voor te vinden.
Gesprekken werden afgerond en ze kon niet stoppen met lachen. Ze had zonet kennis gemaakt met twee onbekende heren, die bijzonder leuk leken te zijn. Mensen die ze niet eens kende!

De volgende dag wachtte haar een nieuwe missie ... zoek de GoedeDadenMan. Al gauw bleek hij in de middagpauze naast haar te staan. De zenuwen gierden door haar lijf... Ze schraapte al haar moed bijeen en vroeg met haar liefste glimlach of meneer toevallig S. was. En jawel, het was de juiste!
Ze wisselden een paar woorden uit en hij liet een onuitwisbare indruk na. Ze voelde zich ter plekke smelten. Erg!

Hoe het nu verder zal verlopen? Geen idee. Dat wil ze ook niet weten. Maar wat ze haar niet meer kunnen afnemen is de portie 'spanning en avontuur' die ze heeft beleefd. Alweer een goed verhaal om later aan de kleinkinderen te vertellen...

Ik bus

Sinds gisteren weet ze hoe het moet voelen om in een gevangenis te zitten.

Gisteren. 10u. Ze stapt op de bus. Neemt plaats en bereidt zich voor op een rustige busrit. De deuren sluiten en haar gedachten dwalen af naar zonnige oorden terwijl ze een regendruppel volgt die heeft besloten één van de busvensters eens te verkennen. Wuivende palmbomen, het ruisen van de zee, exotische vogels die hun eigenzinnig deuntje fluiten, ...

'GOEDEMORGEN'

Een fractie van een seconde twijfelt ze of ze misschien aan het dromen is maar niets is minder waar. Back to reality. De rust wordt verstoord door twee blauwe wezens die prompt iedereen bevelen zo snel mogelijk hun identiteits- en vervoersbewijs boven te halen. Treuzelen wordt niet toegestaan. Het moet snel gaan!

Een meisje wou heel rustig haar kaartje in zo'n geel bakje proppen maar dat was buiten die gele bak en het blauwe vrouwelijke wezen gerekend. Gele Bak had besloten het kaartje op te eten. Blauw Wezen vond dat het meisje veel te traag had gehandeld. Zonder stress de bus op? Ik dacht het niet! "De volgende keer ONMIDDELLIJK je kaartje registreren." Het meisje zat met open mond te luisteren en alsof dat nog niet genoeg was, werd ze ONMIDDELLIJK op de zwarte lijst geplaatst. De Lijst der Trage Reizigers.

Inmiddels zat iedereen zenuwachtig zijn beurt af te wachten. Ook zij werd gecontroleerd. Namen werden vergeleken en foto's aandachtig bekeken. Ze werd bestudeerd alsof ze een crimineel was. Ze zag het Blauwe Wezen denken 'Tiens, die ene krul ligt toch niet volledig zoals op de foto." Na een beetje wikken en wegen besloten de hersenen van het Blauwe Wezen het die weerbarstige krul toch maar te vergeven.
Een golf van opluchting ging door haar lijf.

Maar de Blauwe Wezens hadden er nog niet genoeg van. Het ergste moest nog komen... Iedereen voelde dat er iets zou gebeuren, enkel het onderwerp van het gebeuren lag nog niet vast.

Nietsvermoedend stapte een leuk uitziende jongeman samen met een vriend en vriendin de bus op. Plots zag ook hij de Blauwe Wezens en in een reflex zei hij "Oh nee, ik ben mijn portefeuille thuis vergeten!' Een van de Blauwe Wezens keek alsof haar ultieme fantasie uitkwam. "Wat ben jij toch dom!", bulderde ze door de bus.

Het andere blauwe wezen kwam assistentie aanbieden. Met twee ben je sterker dan alleen natuurlijk. "Ik geef u nog EEN kans om het goed te maken. Je kan NU nog een ticket kopen." De jongeman wou dit natuurlijk wel doen maar zijn geld zat in zijn portefeuille. En jawel, die had hij dus niet bij. Het tweede wezen telde net niet tot 10 tot de jongen zou overgaan tot actie. Hij had echter de pech dat zijn vrienden ook geen geld in hun bezit hadden. 'Geen probleem', zei hij. De jongeman was tot veel bereid, hij zou zelfs speciaal naar het hoofdbureau gaan om zijn pasje te tonen.

Bijna ging een collectieve zucht door de bus, iedereen was ondertussen Het Verhaal aan het meevolgen. Het plan van de jongen werd echter niet aanvaard. Oh nee! Hij moest en zou zijn gegevens opschrijven. (Ook dat lieten ze hem eerst niet toe, hij had niks bij waarmee hij zich kon identitificeren...)

Ze begon te denken dat het nu wel welletjes was geweest. Het hele spelletje was al een tiental minuten aan de gang .. De jongen gaf zijn gegevens aan het Blauwe Duo en deze bekeken de letters heel argwanend.

De grootste van de twee nam zijn telefoon en tikte een nummer in dat hij blijkbaar heel goed kende. "Goedemorgen, 't is voor een identiteitscontrole."

Ze zag de monden van mijn busgezellen tegelijk openvallen. Hadden ze dit wel goed gehoord? Een identiteitscontrole? En jawel. De gegevens werden in ware politie- of codetaal gespeld. Ze schudde eens met haar hoofd. Was ze wel wakker? Was dit geen droom geïnspireerd op een Amerikaans scenario? Toch niet.

Het einde van het verhaal zou ze nooit te weten komen. Het enige wat ze wel wist is dat de jongeman niet mocht afstappen tot werd bevestigd dat hij wel degelijk bestond...

Het leven zoals het zou moeten zijn ...

Of zoals ze zou willen dat het is.

Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn. Dat heeft ze gister nog maar eens beseft. Ok ja, ze amuseert zich nu ook te pletter. Maar toch. Het gemis blijft altijd wel ergens stiekem in een hoekje van haar krullig hoofd zitten wachten. Tot die denkworm opnieuw tevoorschijn komt.

Sommige mensen houden daar niet echt rekening mee. Met de gevoelens van een ander. En laat dat nu net iets zijn waar ze een grote hekel aan heeft. Heel toevallig is ze in een groepswerk beland -hoewel er van groepswerk niet echt sprake is, de groep bestaat uit de volle 2 leden en het andere groepslid is liever lui da moe- met iemand die de uitdrukking 'rekening houden met' niet kent.
Gevolg is dus dat de gemeenschappelijke middagpauzes worden opgevuld met gezwets over de kwalen en het liefhebbende element van die persoon. Ergerlijk.

Ook nu zou ze liever willen wegrennen dan luisteren naar het gekweel dat haar zelfs via de digitale snelweg blijft achtervolgen. Het grootste probleem is dan nog het groepswerk zelf. Ze wil er zo graag aan verderwerken, het is in feite ook echt wel nodig maar het gaat gewoon niet. Er ontbreken een aantal elementen die het andere groepslid moet aanbrengen. Dus voorlopig zit ze behoorlijk met de handen in het haar ...

Zonder stress en miserie, ja zo zou het leven moeten zijn.

Hoewel ja ... dan zou er misschien ook niet zoveel aan zijn.

Cycloon

Schandalig, dat is het. Al die tijd ligt Tiepsels blog te wachten op haar komst. Maar nee hoor, ze negeert het stemmetje in haar hoofd. Hoewel negeren waarschijnlijk niet het goede woord is. Ze is het eerder vergeten, het is ook zo druk geweest.

Een nieuwe school met bijhorende nieuwe omgeving, nieuwe lectoren, nieuwe medestudenten, nieuwe stress, enz. wachtten haar op. Het duurt een tijd voor al die nieuwe dingen zijn begroet, vandaar. Maar nu is ze back! Vast en zeker. Ze is ervan overtuigd dat ze die verdomde toetsen zal aantikken dat het een lieve deugd is. Tekst zal er verschijnen. Tekst!

Ze voelt zich vandaag ook niet zo kippetjes in feite. Het kippetje in Tiepsel is vooral eentje dat nogal impulsief kan zijn. Soms dan toch. Af en toe kruipt er zo een geniepig denkwormpje naar boven dat haar -zoals de naam doet vermoeden- aan het denken zet. Ik kan je verzekeren, dat loopt meestal niet zo goed af. Vreetbuien, waar de chocoladerepen en puddinkjes voor vrezen (ze worden dan ook zonder nadenken in dat zwarte gat vol tanden gepropt zonder enige mentale voorbereidingstijd) en huilmomenten waarbij de tranen tikkertje spelen.

Ook nu zit Tiepsel dus te denken. Hoewel, nu niet. Nu schrijft ze, of liever, typt ze. Het Grote Probleem is dat die verdomde woorden die in dat hoofd van onze lieve Tiepsel maar al te graag een cycloon vormen. Dat zorgt ervoor dat de hersenen van diezelfde in de knoop slaan. Een normaal mens doet er alles aan om die Wervelwind van Woorden zo snel mogelijk te stoppen. Ze praten erover. De woorden vloeien uit de mond waar die chocolade zonet is in verdwenen. Weg cycloon. Weg hersenknoop. Weg slecht gevoel. Bye!

Maar zo is Tiepsel niet. Ze is nogal koppig en verkiest haar eigen weg. Uiteraard. Ze houdt die woorden liefst zo lang mogelijk in haar hoofd. De Cycloon draait op volle toeren en Tiepsel houdt het been stijf. Of liever de hersenen. Ze weigert te luisteren naar wat die Wind te vertellen heeft. Tot het niet meer kan. Tot haar hoofd bijna openbarst. Maar dan is het natuurlijk al veel te laat...
Praten is geen optie want dat zou betekenen dat de dam van het Dal der Tranen het begeeft. En ja, u raadt het al. Ook daar is Tiepsel te koppig voor. Geen haar op haar krullig hoofd dat er aan denkt om een traan te lossen voor die verdomde wezens die ook wel eens met het woord 'man' worden aangeduid, laat staan dat die Tranen vloeien in het bijzijn van haar persoonlijke psycholoog, ook bekend als een zeer goede vriendin.

Tot die conclusie is Tiepsel een uurtje geleden gekomen. En daarvoor moet ze bijna 22 jaar op deze bol rondhuppelen... Beter laat dan nooit zeggen ze dan zeker?