Het Prille.

Ze had het zich nog zo voorgenomen. Om het over een andere boeg te gooien. Hier. Dat ze niet meer zou komen zagen over onbenullige dingen. Dat ze dat voor zichzelf zou houden.

Mislukt. Het moet er uit.

Ze dacht dat ze er over was. Echt. Maar vandaag bezweek ze alweer. In gedachten.
Het is het lichaam dat het doet. Dat verdomd (voor haar) goddelijke lijf. Zijn het de hormonen? Zou best kunnen, ze weet het niet. Ze weet maar één ding, dat ze er niet tegen kan dat haar verstand het zowat verliest van de rest van haar eigen lijf. Na bijna 24 jaar kan ze haar eigen geheel nog niet eens 100% besturen. Triest.

Het ging zo goed. Ze hadden fun. Gewoon fun.
Tot het ging over Het Prille. Zo werd het genoemd, blijkbaar. Hij had al een hele tijd niets meer gehoord van Het Prille. En tot haar eigen verbazing hoorde ze dat graag. Het Prille was nog steeds pril. De Grote Liefde waarvan ze dacht dat ze er was, was er blijkaar toch niet. Of wel?
Tot hij besefte dat hij Het Prille al lang niet meer had gehoord, laat staan ontmoet. Klonk herkenbaar, veel moeite had hij er blijkbaar (nog steeds) niet voor over.

In elk geval was hij aan het sms'en geslagen. Met succes. Misschien zag hij Het Prille morgen wel terug. En dat deed haar meer pijn dan ze had gehoopt.
Ze denkt dan dat Het Prille Begin misschien geen lang leven beschoren is als er zo wordt gehandeld. Als er zo wordt verwaarloosd, want zo komt het over.

De fun was plots verdwenen en teruggekomen als ergernis en frustratie. Vriendelijk kon ze niet meer zijn en dat had hij gemerkt. Pech voor hem.

En misschien ook wel voor haar.