Ze had het gevoel dat ze de verkeerde dingen kon. Dat ze de verkeerde dingen wist.
Opgevangen in een film, toegepast op haar eigen leven.
Het klopte. Het klopte helemaal.
Ze kon niets echt goed. Ze heeft nooit ergens in uitgeblonken.
Naar haar talent was ze nog altijd op zoek.
Er was niets waarmee ze kon uitpakken.
Ze was er eentje zoals er zoveel rondliepen. Gewoon.
Echt speciaal dat was ze nog nooit geweest.
Zou ze waarschijnlijk ook nooit zijn.
Voor niemand.
En wanneer dat eentje toch eens uit de massa werd gehaald.
Dan vluchtte ze. Liefst zover mogelijk weg.
Ze had angst om te falen.
In zichzelf zijn.
Som.
Ze zat te lachen naar haar computerscherm.
Net zoals vroeger.
Tot ze zo hard was gekwetst.
Dat ze er niet meer kon naar lachen.
Tot ze het was vergeten.
Hij had haar doen lachen.
Net als vroeger.
Tot ze zo hard moest lachen.
Dat ze er bijna in bleef.
Tot ze doorhad wat hij haar had aangedaan.
Ze was onder de indruk geweest.
Net als vroeger.
Tot ze zo verwonderd keek.
Dat haar ogen er pijn van deden.
Tot ze besefte hoe speciaal hij was (geweest).
Ze had hem gemist.
Net als vroeger.
Tot ze besefte.
Dat niets ooit zal zijn als vroeger.
Tot nu.
Net zoals vroeger.
Tot ze zo hard was gekwetst.
Dat ze er niet meer kon naar lachen.
Tot ze het was vergeten.
Hij had haar doen lachen.
Net als vroeger.
Tot ze zo hard moest lachen.
Dat ze er bijna in bleef.
Tot ze doorhad wat hij haar had aangedaan.
Ze was onder de indruk geweest.
Net als vroeger.
Tot ze zo verwonderd keek.
Dat haar ogen er pijn van deden.
Tot ze besefte hoe speciaal hij was (geweest).
Ze had hem gemist.
Net als vroeger.
Tot ze besefte.
Dat niets ooit zal zijn als vroeger.
Tot nu.
Antwoord.
Raad geven.
Dat kon ze goed.
(Nee, volgens mij heeft ze dat zo niet bedoeld hoor, dat komt ècht wel goed.)
Ze had toch altijd een antwoord klaar.
Of dat niet echt goede raad was of niet, dat liet ze in het midden.
(Twijfel niet zo! Je bent schitterend, ze zal dat echt wel inzien en anders is er iets mis met haar.)
Terwijl ze zich vaak nog nooit in dergelijke situaties had bevonden. En dus onmogelijk degelijk advies kon geven.
Of ze had gewoon nog nooit de kans gekregen om gegeven ideeën zelf uit te proberen.
(Dat cadeautje zal ze wel leuker vinden. Persoonlijk zou dat mij meer bevallen.)
Ze zou zo graag eens de andere kant van de lijn staan. Zelf de vragen stellen.
Hoewel ze meestal te koppig is om raad op te volgen.
(De zee. Ga toch niet naar de Ardennen! kan dan langs de dijk wandelen, gezellig 'ne warme choco' drinken en er valt altijd iets te beleven. Uiteindelijk is het gezelschap het belangrijkste.)
Maar daarvoor.
Daarvoor zou ze met plezier een uitzondering maken.
Dat kon ze goed.
(Nee, volgens mij heeft ze dat zo niet bedoeld hoor, dat komt ècht wel goed.)
Ze had toch altijd een antwoord klaar.
Of dat niet echt goede raad was of niet, dat liet ze in het midden.
(Twijfel niet zo! Je bent schitterend, ze zal dat echt wel inzien en anders is er iets mis met haar.)
Terwijl ze zich vaak nog nooit in dergelijke situaties had bevonden. En dus onmogelijk degelijk advies kon geven.
Of ze had gewoon nog nooit de kans gekregen om gegeven ideeën zelf uit te proberen.
(Dat cadeautje zal ze wel leuker vinden. Persoonlijk zou dat mij meer bevallen.)
Ze zou zo graag eens de andere kant van de lijn staan. Zelf de vragen stellen.
Hoewel ze meestal te koppig is om raad op te volgen.
(De zee. Ga toch niet naar de Ardennen! kan dan langs de dijk wandelen, gezellig 'ne warme choco' drinken en er valt altijd iets te beleven. Uiteindelijk is het gezelschap het belangrijkste.)
Maar daarvoor.
Daarvoor zou ze met plezier een uitzondering maken.
Herfst.
De herfst was er.
Ze had het gezien.
Bruine blaadjes die de boom loslieten en in de tuin terecht kwamen.
Ze had het gemerkt.
Rillingen die over haar rug liepen wanneer een koude bries daar passeerde.
Ze had het gevoeld.
Leegte en futloosheid vulden al dagenlang haar leven.
Ze had het willen negeren.
Maar het was niet gelukt.
Ze wil dit niet.
Echt niet.
Ze had het gezien.
Bruine blaadjes die de boom loslieten en in de tuin terecht kwamen.
Ze had het gemerkt.
Rillingen die over haar rug liepen wanneer een koude bries daar passeerde.
Ze had het gevoeld.
Leegte en futloosheid vulden al dagenlang haar leven.
Ze had het willen negeren.
Maar het was niet gelukt.
Ze wil dit niet.
Echt niet.