Te lang.

'Geef mij aandacht!'

Ze had zin om dit uit te schreeuwen. Om een briefje op haar hoofd te plakken met daarop bovenstaande tekst. Om omhelsd te worden. Geknuffeld. Gekust. Ze kan er enkel van dromen.

Ze had proberen terugdenken aan de tijd waarin ze werd liefgehad. Tevergeefs. Ze vond de herinneringen niet terug. Te lang geleden. Te ver verstopt. Was die tijd er ooit wel geweest?

Smeekbedes om aandacht werden genegeerd. Vooral door hem. En dat deed pijn. Het deed haar beseffen dat het weer op niets zou uitdraaien. Dat het blijkbaar toch onmogelijk is haar lief te hebben.