Meneer.

Ze maken ons kapot, meneer.

Ze denkt hier bij niet aan meisjes maar aan hersens. Gedachten. Hersenspinsels.

Ze had dit weekend een etentje met de 3 meiden. Heel gezellig. Veel gegeten. Veel gelachen. Veel gepraat. Zij vooral veel geluisterd. Veel stof tot nadenken.
In tegenstelling tot de andere drie, werken haar hersentjes altijd iets trager en moet alles eerst wat doordringen vooraleer ze een zinnig antwoord kan formuleren. Ze vraagt zich soms zelfs af of er niets mis is met die grijze massa van haar.

Ze kwam opnieuw, achteraf, tot de conclusie dat er veel te veel wordt nagedacht, beredeneerd, geanalyseerd. 'Waarom ...?' 'Hoe ... ?' 'Wanneer ... ?' 'Wie .... ?'
Te leergierig of nieuwsgierig. Te vaak een antwoord willen wanneer er geen antwoord is.

Maar niet enkel dat. De onzekerheid die haar leven soms beheerst, heeft ze aan zichzelf te wijten. Deels toch. Ze denkt teveel na, begint daardoor te twijfelen en dan is alles om zeep.

Ze mag dan wel een doener zijn. Soms overheerst de denker. Stilletjes in haar hoofd.
De doener wordt verdrongen door de gedachten die de grijze hersencellen produceren. Maar die moeten worden uitgeschakeld. Af en toe.

Want. Ze maken ons kapot. Meneer.