Oogsnoepjes.

Ze heeft een geurgeheugen. En een beeldgeheugen.

Ze houdt van foto's. Maar ook van mooie beelden die ze ziet. Op straat. Op de trein. Op school. Overal.
En ze slaat ze op op haar interne harde schijf.

Telkens ze ergens is, gaat ze dan ook op zoek naar mooie beelden. Eyecandy. Zoals nu op haar werk.
Deze keer zijn het mensen. Mannen.
Het zijn er drie maar eentje spant de kroon. Hij ziet er lief uit, warm. Hij straalt iets uit wat haar blij maakt.
Ze kent z'n naam niet. En hij die van haar ook niet. Ze hebben nog maar een paar woorden gewisseld, ze krijgen er ook de kans niet toe. Ze hebben op andere momenten pauze en ze zien elkaar enkel op het Centrale Punt, waar kletsen onmogelijk is.
Telkens wanneer ze elkaar kruisen, doen hun blikken dat ook. Dan krijgt zij een lieve glimlach toegeworpen.

Het is jammer dat ze hem niet wat beter kan leren kennen. Maar tegelijk ook niet.
Oogsnoepjes moeten mysterieus blijven. Afstand moet bewaard worden. Onbereikbaar voor een poosje.

Hij blijft haar oogsnoepje. Voorlopig toch nog.
Nog 7 dagen.