Parkfeest.

'Hé, ken je mij nog?'

Er is feest in het park. En ze wordt aangesproken door een jongeman.

22 jaar wonen ze in dezelfde gemeente. 10 jaar geleden deden ze samen hun plechtige communie. En nu hadden ze hun eerste gesprek ooit. Op een festivalweide, kilometers van hun thuisbasis.

Het was het begin van een schitterende avond vol onverwachte ontmoetingen.
De jongen bleek tof en zijn vrienden waren dat ook. Oorspronkelijk was er maar één link tussen de twee vriendengroepen: het kruisje dat zij en de jongeman ooit tegelijkertijd droegen. Al gauw bleek dat één van z'n vrienden nog had gekust met een ex-klasgenoot van haar, dat ze bevriend waren met andere ex-klasgenoten, enz. Wat is de wereld toch klein!

Ze gingen elk hun weg maar de vrienden van 'de kruisjesdragers' besloten e-mailadressen en telefoonnummers uit te wisselen. En zij. Zij stonden erbij en keken er naar.

Nog niet helemaal bekomen van die onverwachte ontmoeting, wachtte de volgende haar al op. Klasgenoten. Onverwacht maar aangenaam.

En toen.
Toen.
Toen zag ze hém. De jongen van de ASCII-liefde. Hij die de vonken van het pc-scherm laat springen.
Hij zat daar. Helemaal onverwacht. Ongepland. Op de schoot van één of ander meisje dan nog.
Ze was niet op deze ontmoeting voorbereid en was even helemaal het noorden kwijt. Maar. Ze vermande zich en kon haar acute zenuwaanval nog best de baas blijven. Al zegt ze het zelf.
Ze voerden een kort gesprek, in het bijzijn van andere bekenden. De zenuwen gierden door haar keel en ze wilde eigenlijk zo snel mogelijk bij hem weg. Maar toch ook niet.

Haar avond zou niet verpest worden door hem. Nee, mocht niet. Ze ging een feesttent binnen, zonder hem. En ze amuseerde zich, ook zonder hem.
Tegenstrijdige gevoelens wilden haar hersenen overspoelen, maar ze hield het tegen. Ze wou genieten van het feest. Niet denken aan hem. Wat moeilijk lukte.

Maar moeilijk gaat ook.

De plechtigecommuniejongen en z'n vrienden kwamen hen opnieuw vergezellen en overtuigden hen voor een ritje op de botsauto's. De heren van 22 werden opnieuw jongetjes van 12 en botsten dat het een lieve deugd was. Ze werd door elkaar geschud, heen en weer geslingerd.
Uiteindelijk belandden ze zelfs even op de eerstehulppost doordat een arm (niet de hare) gekneld was geraakt tussen een autootje en het lichaam dat aan de arm vasthing. Gelukkig zonder veel erg.

Ze had een schitterende avond en nacht gehad. Vol onverwachte wendingen. Ontmoetingen.

Op de terugreis met de trein warmde de zon haar gezicht op. Zachtjes.
Een glimlach ontstond spontaan. Ze voelde zich gelukkig.

Gewoon gelukkig.