Genoeg.

Wat mag en wat mag niet.

Mag ze eigenlijk nog zichzelf zijn?
Ongeschreven regels en wetten bepalen hoe ze er moet uitzien, hoe ze zich moet gedragen en wat ze moet doen. Een slecht gevoel wordt aangepraat.

Geleefd worden door wat de maatschappij verlangt.

Ze wordt bijna gedwongen om zich niet goed in haar vel te voelen. De constante twijfel of ze er wel goed genoeg uitziet. Of ze wel de juiste dingen zegt op het gepast moment. Moordend. Een gevecht met haar innerlijk. Over haar uiterlijk.

Soms heeft ze van die dagen waarop ze zich gelukkig voelt. Tevreden met wie ze is. De buitenwereld vergetend. Dan staat ze voor de spiegel en fluistert dat het allemaal nog wel meevalt. Dat ze er mag zijn.

Op zoek naar bevestiging stapt ze de wereld rond. Zonder resultaat. Priemende ogen omsingelen haar en wenden hun blik af. Naar iemand die de aandacht opeist. Stralend. Zelfverzekerd.

‘Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn.’

Daar is ze zeker van. Ze heeft iemand nodig om haar heen. Iemand die haar doet beseffen waarom ze alles doet en volhoudt.
Ze kan het nog even alleen volhouden. Nog even. Nog heel even. Alleen.

Maar niet lang meer.

De negatie heeft lang genoeg geduurd. Nog één keer het mes in de wonde. En dan is het genoeg geweest.