Hinniken.

Of ze blij was dat ze de keuze had gemaakt. De keuze om nog verder te studeren.

De vraag werd gesteld door haar nicht. Tussen de paarden.

Ja. 't Was de goede keuze geweest. Ze had immens veel bijgeleerd, de richting lag haar wel. Ondanks de vele stress en de tegenvallende medestudenten aan het begin van vorig jaar. De medestudenten bleken nu toffe meiden en kerels. De stress bleef. Maar ze leerde er mee leven. De interesse bleef stijgen, ook al kwamen de werkjes haar soms de keel uit.

Maar wat ze vooral heeft geleerd. Is zichzelf lezen. Ze is opgenbloeid.
Ze merkt het zelf. Dat ze veranderd is. Ze heeft het gevoel dat ze zichzelf heeft gevonden. Min of meer. Ze is meer zichzelf. Opener. En ze blijft zichzelf en haar omgeving af en toe verbazen. Ze schrikt van zichzelf. Wist niet dat ze zoiets in zich had. Maar dat maakt het wel leuk.
Ze is er nog niet. Maar ze is op de goede weg. Op weg naar het zelfvertrouwen.

Paarden hinniken bevestigend.