Verlammend.

Het stond al een paar jaar in haar lijstje van 'dingen die ik dit jaar wil doen'. En nu is het eindelijk zo ver. Ze volgt lessen gebarentaal.

Ze voelde zich de hele dag wat nerveus. Ze wist niet goed wat ze moest verwachten. Was vooral heel nieuwsgierig. Ze had gelukkig iemand gevonden die samen met haar de cursus wou volgen. Samen sterker dan alleen.

De eerste les is een uurtje gedaan en ze is nog steeds onder de indruk. Ze heeft 2 uur gefascineerd zitten kijken naar de bewegingen van de dove jongeman vooraan in het lokaal. Ze wil zo graag die taal beheersen, kunnen communiceren met doven. Ze is nog zo onder de indruk. Weet niet goed wat te zeggen. Geestelijk verlamd.

Eén van de medestudenten is een man die doof en blind is. 't Moet verschrikkelijk moeilijk zijn om zo geboren te worden. Leren praten, leren lezen, gewoon weg leren wat wat is. Hoe begin je daar in godsnaam aan. Communiceren gebeurt met de handen. Letters schrijven op de handpalm. Typen en ontvangen. Wandelen met twee stokken. Vaak hulpeloos en afhankelijk. Maar toch gelukkig.

Op zo'n moment schaamt ze zich dat ze zich drukmaakt in pietluttige dingen.

Met dank aan m'n steeds luisterend oor voor de titel.