Ooit.

"Tot de volgende keer! Misschien. Ooit."

Een gesprek waarvan ze op voorhand niet had gedacht dat ze het ooit zou voeren, sloot ze met deze woorden af. Onbekende man vs. een voor hem eveneens onbekend meisje.
Ze hadden elkaar ontmoet aan de tramhalte en de tramrit een beetje opgevrolijkt met een raar gesprek. Over die verdomde regering (waar ze eigenlijk niks over weet), over de betalingsmogelijkheden op de tram, over België, over het weer in Ierland, over Nederland. Meneer de gesprekspartner was een Nederlander die nu in België woonde, maar reeds in Engeland en Ierland had gewoond en nu ook een week Ierland achter de kiezen had.

Indrukwekkend. Zij had net een les gebarentaal achter de rug. En een stressvolle dag.

Ze merkte plots hoe verschillend mensen zijn. Allemaal de grofweg dezelfde vorm. Maar zo verschillende inhouden.
Ze bedacht hoe saai die man haar wel niet moet gevonden hebben. Enkel in het buitenland voor vakantie, niet op de hoogte van de regeringstoestand in België, enkel bekommerd om haar eigen zorgen.

Maar misschien krijgt ze ooit ook nog een interessant, boeiend leven. Slaat ze praatjes met onbekenden. Aan onbekende tramhaltes.

Misschien. Ooit.