Spelletje.

Hij moet het gevoeld hebben. Of geroken. Of hij heeft misschien gewoon een vijftiende extra zintuig. Of zo.

Ze had vandaag voor zichzelf beslist dat het gedaan was. Genoeg. Ze zou zelf geen initiatief meer nemen om hem te benaderen. Ze voelde zich mislukt. Alsof ze zich belachelijk had gemaakt. En dat had ze misschien ook wel gedaan.

Maar het was genoeg. Kin omhoog. Neus in de lucht. Ze voelde zich vastberadener dan ooit. Ander en beter. En vooral minder complexer.
Liefst.

Maar dat was dus buiten hem gerekend. Plots was hij daar. Alsof hij het geroken had. Of gevoeld.
Het sterke karakter dat ze meende te hebben die dag, smolt als sneeuw voor de zon.
Hij speelde het spelletje. Opnieuw. En zij bezweek. Opnieuw.

Het leek er zelfs op dat het spelletje vandaag zou worden uitgespeeld. Gelukkig bepaalde een externe factor dat ze niet voorbij het eerste level zouden geraken.

Ze wist niet hoe ze zich daarbij moest voelen. Opgelucht. Of juist niet.

Zoals het nu is gelopen, zo moest het lopen. Zo is het het best. Dat weet ze.

Maar misschien hoopt ze toch wel heel stiekem dat het ooit nog anders verloopt. Ooit?