Het was gebeurd.
Het meisje waarmee ze meer dan 10 jaar een klas, lief en leed had gedeeld, was getrouwd. Dat impliceerde dat ook zij een trouwwaardige leeftijd had bereikt. Maar daar stond ze liever niet bij stil.
Ze was uitgenodigd op het avondfeest, ook al was die 10 jaar alweer een paar jaar geleden. Ze zat samen met een andere vriendin-van-toen aan een tafeltje met vriendinnen-van-nu. Die laatste hadden allemaal een aanhangsel/vriend meegebracht. Zij niet. Natuurlijk niet. Maar ook daar dacht ze liever niet meer over na.
Op het avondfeest bevond haar tafeltje zich vlak naast iets wat de dansvloer moest voorstellen. Ze zat als het ware op de eretribune. De openingsdans werd ingezet en ze verbaasde zich over het leuke melodietje en het ingestudeerde dansje dat ze te zien kreeg. Na die dans volgden nog een paar standaarddansen met de oudjes en familie.
En toen begon het.
Het schouwspel.
Ze had zich kostelijk geamuseerd met het kijken naar de verschillende dansstijlen die op de dansvloer te zien waren. Opa's van ver boven de 70 dansten er samen met jonge meisjes van een jaar of 18. Maar het waren vooral de vlotte vijftigers die de dansvloer beheersten. Wat een feest!
De nonkels dansten gezwind de twist, gingen vlotjes over in de hukkelepuk om vervolgens even 'smooth' een indianendans uit hun voeten te toveren. Om nog maar te zwijgen over de sirtaki waarbij haar eigen moeder haar notabene bijna kwam meesleuren in het feestgedruis. Maar ze had het naar haar zin, ze had ogen te kort.
Ook op de iets modernere muziek ging de iets oudere meute volledig uit de bol. De dames begonnen met een eenvoudige bijtrekpas terwijl de heren hun volle en ronde buikjes lustig in het rond lieten bewegen. Naarmate de muziek en de avond vorderden, ging ook die vrouwelijke helft wat zwierger om met hun ledematen, werden armen bewogen in allerlei richtingen en waagden ze zich aan een andere pas met de voeten. Eén exemplaar creëerde zo een unieke huppelpas tijdens het dansen, iets waar ze zich waarschijnlijk niet eens van bewust was.
De chachacha, rumba, zelfs tango, ... niets was te moeilijk voor mama's, papa's, tantes en nonkels. Het zag er uit alsof ze werden losgelaten, of ze even teruggingen in de tijd en zich terug 21 voelden.
De jonge bende had genoeg drank in het lichaam en kwam uiteindelijk de dansvloer mee opvullen. Het viel haar trouwens op dat de oudjes zonder enige schroom begonnen te dansen, ook al stond er niemand op de danstegels, de jongeren hadden wat meer aanmoediging en volk nodig.
Behalve één exemplaar. Zonder gêne bewoog ze alles wat ook maar kon bewegen. Ze dacht waarschijnlijk dat ze al de calorieën die ze even daarvoor had binnengespeeld, zo snel mogelijk kwijt wilde. Tot vreugde van de oude nonkels die met glanzende oogjes het schouwspel in zich opnamen.
Oude bokken werden eventjes jonge blaadjes. En zij, zij zag dat het goed was.
Beangstigend.
Ze vraagt zich soms af hoe ze zou zijn geworden indien ze een zestal jaar later zou zijn geboren. Dan was ze nu ongeveer 17. Zou alles anders zijn?
Zou ze zelfzekerder geweest zijn als tiener? Misschien had ze meer gedurfd, meer echt geleefd. Misschien had ze wel een totaal andere studiekeuze gemaakt. Zou ze andere vrienden gehad hebben? Misschien wel, want iedereen zou waarschijnlijk voor een deel ook als andere persoon zijn uitgegroeid. Of misschien ook niet?
Zou haar leven er anders hebben uitgezien? Zou ze de gevoelens die ze had gevoeld ook nu gevoeld hebben? De twijfel, de onzekerheid, de eenzaamheid? Maar ook de ongedwongenheid, het lachen-gieren-brullen, de onbezorgdheid en tonnen levensvreugde?
Ze is voor een groot deel gemaakt door anderen, beseft ze nu. Indien anderen voor haar (onbewust) andere beslissingen hadden gemaakt, zou ze nu misschien iemand helemaal anders zijn.
Eng om te beseffen dat mensen, waarmee ze zo goed als geen contact heeft, die ze misschien nooit zal zien, voor een deeltje hebben bepaald hoe haar leven er is gaan uitzien. Eng om te beseffen dat ze soms haar eigen leven niet helemaal in de hand heeft.
Beangstigend.
Zou ze zelfzekerder geweest zijn als tiener? Misschien had ze meer gedurfd, meer echt geleefd. Misschien had ze wel een totaal andere studiekeuze gemaakt. Zou ze andere vrienden gehad hebben? Misschien wel, want iedereen zou waarschijnlijk voor een deel ook als andere persoon zijn uitgegroeid. Of misschien ook niet?
Zou haar leven er anders hebben uitgezien? Zou ze de gevoelens die ze had gevoeld ook nu gevoeld hebben? De twijfel, de onzekerheid, de eenzaamheid? Maar ook de ongedwongenheid, het lachen-gieren-brullen, de onbezorgdheid en tonnen levensvreugde?
Ze is voor een groot deel gemaakt door anderen, beseft ze nu. Indien anderen voor haar (onbewust) andere beslissingen hadden gemaakt, zou ze nu misschien iemand helemaal anders zijn.
Eng om te beseffen dat mensen, waarmee ze zo goed als geen contact heeft, die ze misschien nooit zal zien, voor een deeltje hebben bepaald hoe haar leven er is gaan uitzien. Eng om te beseffen dat ze soms haar eigen leven niet helemaal in de hand heeft.
Beangstigend.
Knip en plak.
Eindelijk was ze er aan begonnen. Eindelijk had ze er tijd voor gevonden. Ze maakte een plakboek.
De herinneringen en de tijd konden niet meer in één doos dus het was dringend nodig dat ze er eens werk van maakte. Ieder jaar opende ze de superbox en was ze uren zoet met het nalezen van deceniumoude briefjes en het bekijken van treinkaartjes en andere souvenirs. Vervolgens stopte ze de herinneringen die ze dat jaar had verzameld in de doos en sloot ze weer voor een tijdje.
En zo ging het ieder jaar verder.
Tot ze merkte dat ze andere dozen begon te vullen en haar kast te klein werd. Ze had teveel herinneringen.
Hoe verschrikkelijk ze de uitdrukking 'er breekt een nieuwe periode aan in het leven' ook had gevonden, ze moest toegeven dat ze het op dit moment niet beter kon omschrijven. Dus vond ze het bijgevolg het ideale moment om eens wat orde te scheppen.
Ze kocht een plakboek en begon aan een leuk maar langdurig werkje. Het deed haar wegdromen naar de tijden van toen en beseffen dat ze toch wel oud wordt.
Maar al die bijgehouden stukjes papieren doen haar telkens jong voelen. Briefjes van kleine meisjes met grote geheimen.
Of omgekeerd.
De herinneringen en de tijd konden niet meer in één doos dus het was dringend nodig dat ze er eens werk van maakte. Ieder jaar opende ze de superbox en was ze uren zoet met het nalezen van deceniumoude briefjes en het bekijken van treinkaartjes en andere souvenirs. Vervolgens stopte ze de herinneringen die ze dat jaar had verzameld in de doos en sloot ze weer voor een tijdje.
En zo ging het ieder jaar verder.
Tot ze merkte dat ze andere dozen begon te vullen en haar kast te klein werd. Ze had teveel herinneringen.
Hoe verschrikkelijk ze de uitdrukking 'er breekt een nieuwe periode aan in het leven' ook had gevonden, ze moest toegeven dat ze het op dit moment niet beter kon omschrijven. Dus vond ze het bijgevolg het ideale moment om eens wat orde te scheppen.
Ze kocht een plakboek en begon aan een leuk maar langdurig werkje. Het deed haar wegdromen naar de tijden van toen en beseffen dat ze toch wel oud wordt.
Maar al die bijgehouden stukjes papieren doen haar telkens jong voelen. Briefjes van kleine meisjes met grote geheimen.
Of omgekeerd.