hoe het nooit is geweest.

Ze heeft een naam.

De ze van hem. Ze heeft een naam. Een lelijke naam. Maar het is een naam. Dat maakt het allemaal nog moeilijker. Ze weet nu hoe ze er uit ziet, hoe ze spreekt. Het ergste is dan nog dat ze sympathiek lijkt.

Ze had liever niet geweten hoe ze was. Het is gemakkelijker iemand te verwensen die je zelf een gezicht en karakter hebt gegeven dan iemand die achteraf bekeken nog wel sympathiek blijkt te zijn. Hoewel ze er zichzelf toe verplicht haar niet sympathiek te vinden. Dat was ze ook niet. Ze was eigenlijk een beetje dom. Ze was ook lelijk, had drie uitstulpende bobbels op haar rug en twee hoofden en een staart.

*zucht*

Het lost niets op. Er zit niets anders op dan dan harde realiteit onder ogen te zien. Het zal nooit wat worden. Het zal altijd blijven zoals het is geweest. Haar hoofd zal haar atlijd blijven herinneren aan hoe het nooit is geweest.